Doorgaan naar hoofdcontent

Over de perfecte uitvoering (2)

Zoals ik in de vorige Blog al heb aangeduid, kunnen we bij het, bij het spreken over een perfecte uitvoering, niet hebben over het perfect spelen van hetgeen er in het notenschrift staat opgetekend. Het notenschrift is namelijk niet toereikend om alle details in de muziek en alle wensen en intenties van de componist vast te leggen. Er blijven vele beslissingsmomenten over waar uitvoerende musici keuzen zullen moeten maken. Gelukkig maar!

Ik herinner me dat Kees Fens eens in een column in de Volkskrant schreef over de "groeven van je geheugen". Dit zijn de welhaast onuitwisbare indrukken die als het ware "groeven" hebben gegrift in je geheugen en die als referentiekader voor toekomstige ervaringen gelden. Als zo'n mechanisme bestaat, zou dit betekenen dat als je naar bekende muziek luistert, je de betreffende uitvoering afzet tegen jouw eerdere luisterervaringen en daarom wel of juist geen intense waardering kunt opbrengen voor die uitvoering. De waardering van de luisteraar voor de uitvoering zegt in zulke gevallen dus niets over de uitvoering zelf maar veel over de betreffende luisteraar.

Zo krijgen veel opa's en oma's, vaders en moeders, broers, zussen, vrienden en vriendinnen warme gevoelens bij het aanhoren van een feestlied dat voor de gelegenheid is gemaakt en uitgevoerd door bekenden en familie. Als mijn kinderen een uitvoering geven vind ik dat geweldig om mee te maken. Ik ben trots, betrokken en ervaar zo'n uitvoering met grote vreugde. Klaarblijkelijk zijn er dus meerdere invloeden op te sommen die mijn oordeel over de perfectie van een uitvoering bepalen.

Toen ik jaren geleden als een van de eerste West-Europeanen in Krasnoyarsk (Siberië) was, werd ik uitgenodigd om bij de dirigente Tatiana Korotkova een gezellige avond door te komen brengen met wat vrienden. Buiten vroor het dat het kraakte, binnen was het warm en de tafel was overvloedig gedekt met verrukkelijke spijzen. Er werd Wodka geschonken en het was super gezellig. Na een paar uurtjes werd de gitaar en het accordeon tevoorschijn getoverd en werd muziek gemaakt. De operasoliste Vera Baranova zong met haar vriendin Sveta Voitkevitch en dirigent Dmitri Kodoch oud-Russische liedjes. Het werd gezongen zoals het bedoeld was, door geweldige stemmen in een perfect entourage... Plaats, mensen, muziek, sfeer doen er toe... Ik krijg nog kippenvel als ik er aan denk.

Ik ben er van zelf van overtuigd dat de magie van de muziek ons kan betoveren. De perfecte uitvoering ontstaat voor ons als muziek, plaats, mensen, intentie, timing en sfeer op een harmonische wijze samenvallen en elkaar versterken. Hierbij kunnen wij fouten vergeven en horen wij wat we willen horen. Het creëren van juiste entourage om muziek te maken en te beluisteren zou meer de aandacht moeten krijgen bij de opleiding van uitvoerende musici. Wellicht dankt André Rieu zijn wereldwijde succes aan het feit dat hij juist dit aspect van muziekbeleving zo goed begrijpt.

Reacties

Beste paul, wat je in "over...uitvoering" 2 beschrijft zijn misschien geen uitvoeringen maar (muzikale, informele) belevenissen. Uitvoeringen zijn formeler van aard, meer voor het publiek.
Perfecte uitvoeringen zijn, zoals door meerdere volgers gezegd, relatief. Maar ook relatief, omdat de kwaliteit moet worden gemeten aan andere uitvoeringen. En dan zijn er toch wel verschillen, soms grote. Verschillen die kunnen uitstijgen boven persoonlijke smaken...dat de meerderheid kan zeggen: ja, die uitvoering is wel erg goed.
Maar wat schiet je daar mee op, je kan je CD verzameling toch niet zozeel vermenigvuldigen met verschillende uitvoeringen dat er van genieten geen donder meer terecht komt. Jan

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…