Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit juni, 2010 weergeven

Over "Game Theory and Applications in Finance"

In een grijs verleden wilde ik Wiskunde gaan studeren omdat ik wilde weten of logisch denken in de wiskunde me ook grip op een wereld vol onzekerheden en toevalligheden zou kunnen geven. Vooral de systematiek van het oplossen van wiskundige problemen sprak me aan. Van toegepaste wiskunde was geen sprake; je leerde "sommen oplossen" en over wat je er mee kon doen, kwam niet ter sprake. Tot grote tevredenheid van mijn ouders wilde ik, na een moeilijke middelbare schooltijd, wel de exacte richting uit.

Het zou anders uitpakken. Een half jaar voordat ik mijn eindexamen deed, besloot ik dat ik de muziek in wilde. Tot grote wanhoop van mijn ouders ("Waarom ga je geen gewoon vak studeren?") schreef ik me in voor het Brabants Conservatorium in Tilburg en ging ik het "Muziektheorie-klasje" volgen van meneer Wijnen aan de Muziekschool van Eindhoven. Ik lichtte mijn pianodocente juffrouw Vennix in en samen met Katelijne van Bakel bereidde ik me voor om het toelatings…

Over een groots opgezette compositie

Annemarie Estor en ik werken al heel lang samen. Deze geweldige dichter, van wie onlangs een poëziebundel "Vuurdoorn me" bij de Wereldbibliotheek is uitgegeven, heeft ook gedichten geschreven bij mijn " cyclus Paradijselijke Reizen" op teksten van Dante, die in 2009 door het professionele koor "Blahovist" uit Kiev op CD is gezet.

DE SCHIJN VAN HET ONDIEPE WATER

Je beweegt je van wereld naar wereld,
Je jassen zijn wijd, en bollend verbergen de stoffen je naam,
Een kosmopolitische drang lijkt je waarheid te tonen,
Maar later, dan lacht ze, en zegt ze:
Je in gezichten vergissen is een dwaling der jeugd: de schijn
Van het ondiepe water kan soms overweldigend zijn.
Hier boven baant de maan de paden voor je dromen,
Maar je ziel is verknoopt met een draadje
Aan de ster van waaruit je ontstond.
Zo bungel en hang je,
Zo trekken we strepen in de kosmogonie.
Je kijkt eens omhoog naar dat lichtwitte lichaam -
De duistere plekken daarop - van waar kwamen zij?
Van waar niet volkomen …

Over dodenmaskers

Het lijkt morbide om interesse te hebben in dodenmaskers. Ik vind ze intrigerend. Namen uit het (verre) verleden komen door hun dodenmasker dichterbij. Ze worden gekoppeld aan mensen en juist dat menselijk beeld geeft meerwaarde aan hun naam. Vooral bij grote componisten, filosofen, schrijvers of wetenschappers, die vooral vanwege hun geweldige geestelijke creaties bekend bij ons zijn, is het goed dat ze tot menselijke proporties kunnen worden teruggebracht. Daarom voel ik me totaal niet ongemakkelijk bij het zien van het bovenstaande dodenmasker van Joseph Haydn. Vergankelijkheid is zichtbaar gemaakt. De spiegel van de geest, het menselijk gelaat, is voor iedereen herkenbaar als een omhulsel van iets wat groter is. Het feit dat je weet dat het een dodenmasker is, maakt het aanschouwen van dit masker tot een bijzondere sensatie. Zo zag hij er dus 'in het echt' uit! De grote neus en de plooi in de bovenlip zijn beter zichtbaar dan op schilderijen van deze grote componist. Toch …

Over recensies en aankondigingen (2)

Het is maar de vraag of je als beroepsmusicus blij moet zijn met de recensies die in kranten verschijnen. Het publiek dat aanwezig is geweest bij de uitvoering heeft zelf kunnen horen hoe het concert is verlopen. Hun mening doet er toe. De mensen die thuis zijn gebleven en van muziek houden, zullen via hun netwerken toch wel horen hoe het concert was. Daar is de recensent niet voor nodig. Alleen voor promotiedoeleinden van langlopende producties zijn recensies soms handig. Maar dan vooral als de recensent een publiek aan zich heeft weten te binden. Helaas is dat steeds minder het geval.

Door willekeur en wanbeleid hebben kunstredacties zich geen betrouwbare partners getoond voor uitvoerende musici. Musici zullen wel andere middelen moeten vinden om hun activiteiten onder de aandacht te brengen. Persberichten worden niet of zwaar verminkt gepubliceerd, aankondigingen zijn soms niet langer dan vier regels en de recensent komt vaker niet dan wel naar een concert. Het verbaast me niet dat …

Over recensies en aankondigingen (1)

Tijdens mijn studie "Theorie der Muziek" aan het Brabants Conservatorium heb ik met mijn studiegenoten en docenten vaak gesproken over (het nut van) recensies. Vooral mijn leermeester Jan van Dijk (zie foto) had hier uitgesproken denkbeelden over.

Als leerling van Willem Pijper was hij geschoold in een traditie waarbij respect voor het gedachtengoed en de bedoelingen van de componist centraal staat. Daarom ook vond Jan van Dijk dat grondige kennis van Theorie der Muziek onontbeerlijk is. Door analyse van de compositie kun je hoofd- van bijzaken scheiden. Ik ben het hier volledig mee eens!

Middels een goede analyse van de muziek kun je zelf een opvatting over die muziek vormen. Een interpretatie van de (muzikaal geschoolde) recensent zal het uitgangspunt moeten zijn voor een goede recensie. Zijn interpretatie zal het referentiekader moeten vormen waartegen de uitvoering wordt afgezet. Een recensie zal dus meer moeten zijn dan een beschrijving van uiterlijkheden en trivialiteite…