Doorgaan naar hoofdcontent

Over dodenmaskers

Het lijkt morbide om interesse te hebben in dodenmaskers. Ik vind ze intrigerend. Namen uit het (verre) verleden komen door hun dodenmasker dichterbij. Ze worden gekoppeld aan mensen en juist dat menselijk beeld geeft meerwaarde aan hun naam. Vooral bij grote componisten, filosofen, schrijvers of wetenschappers, die vooral vanwege hun geweldige geestelijke creaties bekend bij ons zijn, is het goed dat ze tot menselijke proporties kunnen worden teruggebracht. Daarom voel ik me totaal niet ongemakkelijk bij het zien van het bovenstaande dodenmasker van Joseph Haydn. Vergankelijkheid is zichtbaar gemaakt. De spiegel van de geest, het menselijk gelaat, is voor iedereen herkenbaar als een omhulsel van iets wat groter is. Het feit dat je weet dat het een dodenmasker is, maakt het aanschouwen van dit masker tot een bijzondere sensatie. Zo zag hij er dus 'in het echt' uit! De grote neus en de plooi in de bovenlip zijn beter zichtbaar dan op schilderijen van deze grote componist. Toch goed getroffen, dat schilderij...

Ook de componisten Tsjaikowsky, Mendelssohn en Wolf schijnen te slapen; ze kunnen elk moment hun ogen openslaan om door te gaan met leven. Wat bijzonder om de componisten waarvan je de composities kunt dromen, zo te zien.

In mijn studietijd moest je naar musea in verre steden om de dodenmaskers te bezichtigen. Dat had als voordeel dat je meteen de sfeer en entourage van de streek of het land kon opsnuiven. Met wat googelen kom je nu veel componisten tegen waarvan je nooit gedacht had dat er dodenmaskers van zouden bestaan. Je kunt er thuis voor de computer gezeten op je gemak naar zoeken. Ik ben er al heel wat tegengekomen en denk erover de verzameling op deze blog te zetten. Dat scheelt weer een boel zoekwerk voor anderen. Hoewel... Als je ergens moeite voor moet doen, beklijft de ervaring beter. En het is de moeite van het zoeken per slot van rekening waard.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…