Doorgaan naar hoofdcontent

Over recensies en aankondigingen (2)

Het is maar de vraag of je als beroepsmusicus blij moet zijn met de recensies die in kranten verschijnen. Het publiek dat aanwezig is geweest bij de uitvoering heeft zelf kunnen horen hoe het concert is verlopen. Hun mening doet er toe. De mensen die thuis zijn gebleven en van muziek houden, zullen via hun netwerken toch wel horen hoe het concert was. Daar is de recensent niet voor nodig. Alleen voor promotiedoeleinden van langlopende producties zijn recensies soms handig. Maar dan vooral als de recensent een publiek aan zich heeft weten te binden. Helaas is dat steeds minder het geval.

Door willekeur en wanbeleid hebben kunstredacties zich geen betrouwbare partners getoond voor uitvoerende musici. Musici zullen wel andere middelen moeten vinden om hun activiteiten onder de aandacht te brengen. Persberichten worden niet of zwaar verminkt gepubliceerd, aankondigingen zijn soms niet langer dan vier regels en de recensent komt vaker niet dan wel naar een concert. Het verbaast me niet dat kranten het moeilijk hebben. Gelukkig zijn er alternatieven voorhanden om concerten onder de aandacht van het publiek te brengen.

We leven in een tijd waar het World Wide Web ons van dienst kan zijn bij het organiseren van concerten en bij het op de been krijgen van de publiek. Sociale netwerken als facebook, linkedin, twitter en hyves kunnen meer voor musici betekenen dan de paar regels die mogelijk in een krant verschijnen. Je kunt beter zelf het heft in eigen hand nemen dan afhankelijk te zijn van redacties bij de krant. Je schakelt sociale netwerken van vrienden en bekenden in en de aankondiging vindt zijn weg wel. Het is een andere werkwijze en het vergt andere vaardigheden, maar het werkt en je bereikt er de juiste mensen mee.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…