Doorgaan naar hoofdcontent

Over linkse hobby's

Met de formatie van de nieuwe regering hebben we in mijn ogen tevens een nieuw dieptepunt bereikt in hoe we met elkaar omgaan. Het was tenenkrommend om te zien hoe het gedoog-/ regeerakkoord werd gepresenteerd. De drie onderhandelaars van CDA, VVD en PVV wisten niet hoe overdreven vriendschappelijk ze elkaars woorden met lichaamstaal moesten onderstrepen. Onder het motto dat we anderhalf miljoen kiezers op PVV niet mogen negeren werden "linkse hobby's" als cultuur, gezinshereniging, ontwikkelingssamenwerking, tolerantie en mededogen middels flinke bewoordingen met de grond gelijk gemaakt. Rutte (VVD) en Verhagen (CDA) hebben hun uiterste best gedaan om het Wilders (PVV) naar de zin te maken. Strategisch is het een hoogstandje van de CDA om met zulk een zetelverlies zoveel ministers te mogen leveren. Moreel en ideologisch vind ik het minder te waarderen.

Op cultuurgebied zullen veel bezuinigingen volgen in de komende jaren. Frank de Grave (VVD-prominent) lichtte op tv toe dat rechts nu eenmaal niet veel "had" met cultuur. Er kon best veel bezuinigd worden op deze "linkse hobby". Ik was verbijsterd; hoe bestaat het dat cultuur per definitie als iets voor "links" wordt gezien?! Als je op het geheel van de begroting kijkt is het bedrag dat aan cultuur wordt besteed als wel erg minimaal te bestempelen. Veel winst is er dus eigenlijk niet te halen. Het gevaar bestaat dat Cultuur weer voor de elite voorbehouden blijft; in ieder geval minder toegankelijk wordt voor mensen met een kleine portemonnee. Zou dat dan "rechts" zijn?

Tijdens het afgelopen CDA-congres van zaterdag 2 oktober werd pijnlijk duidelijk dat ook deze partij geen raad weet met de eenzijdige en sluwe retoriek van Wilders. Zelfs gezinshereniging, ontwikkelingssamenwerking, tolerantie en mededogen worden op het offerblok gelegd. Oprechte angst en bezorgdheid was van de gezichten af te lezen. Hoe bestaat het toch dat deze partijen überhaupt willen samenwerken met een in wezen ondemocratisch opgezette partij als de PVV? En hoe komt het dat het ongenuanceerde en vertekende beeld dat Wilders van de werkelijkheid schetst zo populair is bij steeds meer landgenoten? Het verlangen om terug te keren naar een (overzichtelijke) samenleving uit een verleden zal hierbij zeker een grote rol spelen. Een geromantiseerde samenleving met Swiebertje, Bromsnor, Saartje en de burgemeester... overzichtelijk en knus; alsof die tijd toen zo geweldig was... alsof dat de werkelijkheid benaderde...

Volgens mij weet Wilders dat de werkelijkheid niet zo ongenuanceerd en eenvoudig is als hij ons voor wil houden. Problemen die hij aankaart zijn complex en niet te vatten in een "oneliner". Ik denk dat hij met zekere verachting van zijn kiezers de werkelijkheid tegen beter weten in geweld aandoet. Hij heeft er electoraal belang bij om dit te doen. Jammer dat hij daarvoor telkens een podium krijgt in de media. Vreselijk dat er zoveel kiezers zijn die hem hierin volgen. Er wordt te weinig weerwoord geboden tegen de borrelpraat die als visie wordt gepresenteerd.

Ik heb besloten die uitdaging aan te gaan en neem het risico voor "links" te worden uitgemaakt dan graag voor lief.

Reacties

Marion Op den Camp zei…
Wat je hier schrijft is me uit het hart gegrepen. Erg goed stuk!
Anoniem zei…
Ik kan me als sociaal cultureel werker en als coördinator van het Oecumenisch inloophuis volledig achter de tekst en uitgangspunten scharen .
Top Paul.
Johan Oldenburg

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…