Doorgaan naar hoofdcontent

Over Kunst die slim maakt

Lang geleden heb ik als secretaris van de interscholaire vaksectie Muziek bij Ons Middelbaar Onderwijs een artikel in Omologie geschreven naar aanleiding van een gesprek op Radio I tussen een mevrouw Jorritsma en de heren Veldhuizen (Universiteit Utrecht) en Renique (VNO) over de nieuwe hervormingsplannen van het kabinet met betrekking tot het Hoger Onderwijs. Er blijkt niet veel vooruitgang te zijn geboekt als ik de verwikkelingen aanschouw over bezuinigingen op Kunstgebied zoals die nu worden voorgesteld door het kabinet met gedoogsteun van de PVV van Wilders c.s.

Ik schreef destijds:

“(…) voorbijgaand aan de ontelbare argumenten die de afgelopen decennia zijn aangedragen en steeds maar weer gebruikmakend van weer dezelfde oeroude, op het eerste gehoor goed in het oor klinkende, maar weinig steekhoudende beweegredenen. (…)

Bij een eenzijdige exacte ontwikkeling van het intellect bij onze scholieren is het gevaar van een intellectuele hypertrofie, waardoor het emotionele leven dreigt te verarmen en te verschrompelen, niet denkbeeldig. Er zijn tegenover vakken die altijd in dienst staan van een (nooit bereikte) toekomst, vakken nodig die aan het heden en verleden zijn waarde geven. De prioriteit van de beroepsopleiding of scholing tot wetenschapper moet erkend worden, maar tegelijkertijd zullen we het reële gevaar van geestelijke eenzijdigheid tegen moeten gaan.

De politiek en bestuurders moeten de rangorde bepalen van de maatschappelijke waarden, waarvan de economie en het nuttigheidsdenken mijns inziens niet steeds het zwaarst mogen wegen. De vraag mag nooit alleen zijn: ’wat moet de mens weten en kunnen met het oog op de bestaande maatschappij?’; maar zou moeten luiden: ’wat is in de mens als aanleg aanwezig en wat kan dus ontwikkeld worden?’ Wij zullen uit de opgroeiende generatie nieuwe krachten moeten losmaken om hen als volwaardige mensen toe te laten treden tot een zich steeds ontwikkelende maatschappij. Het beknotten van ontwikkelingsmogelijkheden, zoals de heren Veldhuizen en Renique van plan zijn middels een beperking van het te kiezen vakkenpakket, doet het ergste vrezen voor de toekomst. Ik hoop dat de politiek verantwoordelijken tot een genuanceerder oordeel zullen komen dan de gesprekspartners in het radioprogramma.”


Wat een treurnis dat we de discussie over het nut van Kunst en het in stand houden van orkesten, muziekscholen, verenigingen en gesubsidieerde uitvoeringen tientallen jaren later weer moeten voeren. De drogredenen om er nu het mes er in te zetten, verschillen nauwelijks met de argumenten die destijds al als verouderd en niet steekhoudend werden beoordeeld. Wellicht is er sprake van voortschrijdend inzicht in omgekeerde richting. Met het aandragen van de drogredenen en argumenten om op Kunst te bezuinigen is in ieder geval het bewijs geleverd dat het niet bezig zijn met Kunst dom maakt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…