Doorgaan naar hoofdcontent

Over keuzes

Deze week heb ik samen met Kitty gekeken naar “Signes” van Carolyn Carlson op muziek van René Aubrey en uitgevoerd door het Ballet de l’Opera National de Paris. Het was een bijzondere ervaring! De choreografie was prachtig, de muziek verrassend en functioneel, het decor zó mooi en de dansers ronduit geweldig! De productie werd uitgezonden via het MEZZO-kanaal. Kitty en ik konden deze topervaring gezamenlijk in onze woonkamer delen.

Wij leven in een bijzondere tijd; het aanbod van kunstprogramma’s is overweldigend. Elk moment van de dag kunnen we in principe via zenders als MEZZO en BRAVA registraties van prachtige uitvoeringen meemaken waarvoor je 10 jaar geleden veel moeite zou moeten doen. Via TV, radio, DVD en computer is er een kunstaanbod voor iedereen te ontdekken. Via een andere weg dan subsidiegeving is kunst toegankelijk gemaakt voor wie er oog en oor voor heeft.

Natuurlijk gaat er niets boven een “life” ervaring in een theater of in een concertzaal. We kunnen echter kennismaken met producties en kunst uit heden en verleden als nooit tevoren. Terwijl er aan de ene kant bezuinigd wordt op cultuur en kunstparticipatie moeilijker wordt gemaakt, ligt aan de andere kant alles wat je maar kunt bedenken binnen ons bereik.

De kansen die wij als maatschappij hebben zijn enorm. De wereld ligt aan onze voeten en eigenlijk kun je elk moment van de dag zelf bepalen wat je wilt zien of beleven. Dit brengt ook bijbehorende problemen met zich mee. Waar je vroeger (en dat is nog niet zo erg lang gelden) noodgedwongen gefocust was, word je nu overspoeld met aanbod en zul je keuzes moeten maken. En dat is moeilijk! In NRC-Next werd geschreven dat veel (jonge) mensen in onze maatschappij voortdurend het idee hebben dat ze iets missen. Daardoor weten we meer in de breedte maar gaat dat ten koste van diepgang.

Het is onze taak als maatschappij om bij toekomstige generaties te ontwikkelen wat in potentie bij hen aanwezig is; het gehele spectrum van vaardigheden en vermogens. Vervolgens zouden we ze wegwijs moeten maken in de veelheid van wat aangeboden wordt. Er zullen keuzes moeten worden gemaakt die gebaseerd zijn op kennis. Kennisoverdracht is daarbij onontbeerlijk. Het is bijna bizar te merken dat in het onderwijs weer gesproken wordt over voorrang voor andere vakken. Met name de “spelende mens” zal belangrijk blijken te zijn om de problemen van de toekomst creatief het hoofd te bieden. Daarbij past geen eenzijdige scholing van onze jeugd.

Reacties

Ja Paul , zelf kijk ik al enkele jaren naar Mezzo,dank zij een schotel ontvanger het is erg adembenemend als je ziet wat er allemaal voor moois is .Onvoorstelbaar wat er is ,jammer dat er een groep jongeren zijn die hier niet van horen,onze muziekgeschiedenis ,want dat is ons muziekonderwijs zal veel verder,naar de jongeren gebracht moeten worden.helaas denk ik dat er dan tocheen ander soort regering moet komen.

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…