Doorgaan naar hoofdcontent

Over subsidies


Ik heb me sinds kort weer aangemeld als lid van de Partij van de Arbeid. Ik was lange tijd lid en heb me destijds uitgeschreven omdat de PvdA een gekozen burgemeester, zoals voorgesteld door D66, in de weg stond. En dat terwijl ze dat jarenlang wel hoog in het vaandel hadden staan. Uit electorale overwegingen blokkeerden ze dit plan in de Eerste Kamer en dat vond ik niet in de haak. Er zijn jaren voorbij gegaan en ik ben toch maar weer teruggegaan naar het 'oude' nest. Een gesprek met Guus Sluijter haalde mij over de streep. Eerst ga ik bekijken of ik een bijdrage kan leveren aan het cultureel beleid, maar eigenlijk wil ik ook wel over meer zaken meedenken. Eens kijken wat de mogelijkheden zijn.

Ik heb tijdens mijn reizen naar de Oostblok-landen gezien dat exposities, theatervoorstellingen, muziekuitvoeringen, opera's en allerlei andere kunstevenementen bezocht werden door een groot en divers publiek. Dit publiek bestaat uit mensen van verschillende leeftijden en niet alleen uit een bepaalde (elitaire) laag van de bevolking. De toegangsprijs is laag en dat is een gegeven dat waarschijnlijk nog uit de communistische tijd is overgebleven. Het zette mij aan het denken.

Op het gebied van de amateurkunst worden op dit moment allerlei verenigingen afzonderlijk gesubsidieerd. Dit als bijdrage voor het stimuleren van de amateurkunst. Het gevolg is dat iedere vereniging 'zijn ding' doet. Ze studeren iets in, maken iets en vragen familie en bekenden om de uitvoering of evenement danwel expositie bij te wonen. Soms wordt een breder publiek aangetrokken, maar vaak zie je dezelfde gezichten bij dezelfde soort evenementen.

Ik vraag me af of het niet inspirerender zou zijn om deze verenigingen te fasciliteren middels een aantal gebouwen waarvan zij op kosten van de gemeenschap gebruik kunnen maken. Een waar ontmoetingscentrum voor de kunsten waar je gratis zalen kunt reserveren voor uitvoeringen, lezingen, performances, exposities... Samenwerking, kennisnemen van elkaars activiteiten, kruisbevruchting en laagdrempeligheid zouden daarbij kernwoorden kunnen zijn. Op zich was het idee van het 'patronaatsgebouw' compleet met podium en ontmoetingsruimte en feestzaal zo gek nog niet. In de Veemarktstraat 33 in Tilburg is zo'n ruimte aanwezig, maar wordt het gebouw uiteraard zakelijk geëxploiteerd. Hierdoor is van laagdrempeligheid geen sprake. Jammer dat we al die gebouwen die uitstekend dienst zouden kunnen doen voor de gemeenschap hebben gesloopt.

Deze gratis uitvoeringsruimten, waarvan ingeschreven verenigingen gebruik van zouden kunnen maken, zouden buurtvoorzieningen kunnen zijn. Misschien zelfs gemeenschapshuizen met speciale voorzieningen, (multiculturele) ontmoetingsruimten voor diverse groepen uit de samenleving. Het idee om dit te koppelen met Brede Scholen zou mijns inziens zo gek nog niet zijn. Waarom geen pilot opgezet om eens te bezien hoe het uitpakt? Een gebouw waar bruiloftsfeesten worden gevierd, maar ook concerten en toneeluitvoeringen worden ingepland; een gebouw als centrum voor ontmoeting, waar cultuuruitingen aan de orde van de dag zijn. Hiermee geef je kunst een natuurlijke plaats in de samenleving die zij verdient.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…