Doorgaan naar hoofdcontent

Over verzelfstandiging

Cartoon van Jos Thommassen
Met ingang van 1 april 2012 zijn Nieuwe Veste, Centrum voor de Kunsten te Breda, en Bibliotheek Breda samen verder door het leven gegaan als Stichting Nieuwe Veste. Het is de bedoeling dat beide instituten, die tot nu onder gemeentelijke verantwoordelijkheid vielen, op afstand komen te staan van de gemeente Breda en als zelfstandige organisatie verder gaan. Zoals directeur Gertjan Endedijk vanochtend bij een feestelijke startbijeenkomst treffend aanhaalde: "We zijn los".

Voor de zittende werknemers verandert er in eerste instantie niet veel aan hun rechtspositie; ze blijven ambtenaar in de zin van ABP. Voor de nieuwe werknemers geldt dat ze komen te vallen onder de CAO van de nieuwe stichting. De voornaamste verandering zal er in bestaan dat iedereen geacht wordt zich meer en meer ondernemend op te stellen.

Sinds 1992 werk is bij Nieuwe Veste, voorheen De Nieuwe Veste en in de toekomst Stichting Nieuwe Veste. Ik begon als docent Muziektheorie met een voorbereidende klas voor het conservatorium en met luister- en muziekgeschiedeniscursussen. Daarna een periode als (beoogd) hoofd afdeling Muziek en toen als beleidsmedewerker. Ik heb zitting gehad in de OR van de Gemeente Breda en ben ik initiatiefnemer geweest van een droomteam dat samen met de toenmalige gemeentesecretaris Nico van Mourik de gedachten liet gaan over ambtelijk handelen en de organisatie en sturing van de ambtelijke organisatie. Daarnaast werkte en werk ik nog steeds als zzp-er in mijn eigen bedrijf P3M MusicManagement. Een ideale mix en in een uitstekende positie om beide werkgebieden met elkaar te vergelijken.

Het grootste verschil is volgens mij dat het bij de ambtenaar niet om eigen geld gaat. Het maakt in principe niets uit of je als ambtenaar efficiënt werkt. Er blijft toch wel werk komen. Dit verklaart ook de vergadercultuur, het vasthouden aan (starre) regels en het daarbij horende niet creatieve denken en handelen. Het afwijken van de regels wordt als bedreigend ervaren en de bereidwilligheid om als ambtenaar in te grijpen waar je iets mis ziet gaan, wordt door de hiërarchische werkverhoudingen niet echt gestimuleerd. Er wordt hard aan gewerkt om dat te veranderen, maar die ommezwaai daar zal nog wel een poos op zich laten wachten.

Ik ben blij dat we als Stichting Nieuwe Veste zelfstandig door het leven gaan. Het biedt ons de gelegenheid om gezamenlijk de vele kansen en mogelijkheden met beide handen aan te grijpen en uit te werken. We zijn natuurlijk gebonden aan prestatieafspraken met de Gemeente Breda, maar dat lijkt mij een goed kader waarbinnen wij aan de slag kunnen gaan. We kunnen nu zelf, binnen grenzen, bepalen wat goed voor ons is. Door onze creatieve krachten te bundelen, kunnen wij de toekomst positief tegemoet treden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…