Doorgaan naar hoofdcontent

Over verzelfstandiging

Cartoon van Jos Thommassen
Met ingang van 1 april 2012 zijn Nieuwe Veste, Centrum voor de Kunsten te Breda, en Bibliotheek Breda samen verder door het leven gegaan als Stichting Nieuwe Veste. Het is de bedoeling dat beide instituten, die tot nu onder gemeentelijke verantwoordelijkheid vielen, op afstand komen te staan van de gemeente Breda en als zelfstandige organisatie verder gaan. Zoals directeur Gertjan Endedijk vanochtend bij een feestelijke startbijeenkomst treffend aanhaalde: "We zijn los".

Voor de zittende werknemers verandert er in eerste instantie niet veel aan hun rechtspositie; ze blijven ambtenaar in de zin van ABP. Voor de nieuwe werknemers geldt dat ze komen te vallen onder de CAO van de nieuwe stichting. De voornaamste verandering zal er in bestaan dat iedereen geacht wordt zich meer en meer ondernemend op te stellen.

Sinds 1992 werk is bij Nieuwe Veste, voorheen De Nieuwe Veste en in de toekomst Stichting Nieuwe Veste. Ik begon als docent Muziektheorie met een voorbereidende klas voor het conservatorium en met luister- en muziekgeschiedeniscursussen. Daarna een periode als (beoogd) hoofd afdeling Muziek en toen als beleidsmedewerker. Ik heb zitting gehad in de OR van de Gemeente Breda en ben ik initiatiefnemer geweest van een droomteam dat samen met de toenmalige gemeentesecretaris Nico van Mourik de gedachten liet gaan over ambtelijk handelen en de organisatie en sturing van de ambtelijke organisatie. Daarnaast werkte en werk ik nog steeds als zzp-er in mijn eigen bedrijf P3M MusicManagement. Een ideale mix en in een uitstekende positie om beide werkgebieden met elkaar te vergelijken.

Het grootste verschil is volgens mij dat het bij de ambtenaar niet om eigen geld gaat. Het maakt in principe niets uit of je als ambtenaar efficiënt werkt. Er blijft toch wel werk komen. Dit verklaart ook de vergadercultuur, het vasthouden aan (starre) regels en het daarbij horende niet creatieve denken en handelen. Het afwijken van de regels wordt als bedreigend ervaren en de bereidwilligheid om als ambtenaar in te grijpen waar je iets mis ziet gaan, wordt door de hiërarchische werkverhoudingen niet echt gestimuleerd. Er wordt hard aan gewerkt om dat te veranderen, maar die ommezwaai daar zal nog wel een poos op zich laten wachten.

Ik ben blij dat we als Stichting Nieuwe Veste zelfstandig door het leven gaan. Het biedt ons de gelegenheid om gezamenlijk de vele kansen en mogelijkheden met beide handen aan te grijpen en uit te werken. We zijn natuurlijk gebonden aan prestatieafspraken met de Gemeente Breda, maar dat lijkt mij een goed kader waarbinnen wij aan de slag kunnen gaan. We kunnen nu zelf, binnen grenzen, bepalen wat goed voor ons is. Door onze creatieve krachten te bundelen, kunnen wij de toekomst positief tegemoet treden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…