Doorgaan naar hoofdcontent

Over applaus

Wij vinden het vanzelfsprekend dat na afloop van een concert een applaus weerklinkt als blijk van waardering. Wanneer die gewoonte precies tot stand kwam, weten we niet. We weten wel dat de Romeinen, afhankelijk van de waardering, geluid maakten met duim en wijsvinger, met de hele vlakke hand of met de holle hand. In het theater riep een acteur na afloop van de voorstelling: Valete et plaudite! Hierna zette het publiek het applaus (Lat. applaudere: slaan op, klappen) in.

Op een gegeven moment kun je bij diverse operahuizen op de loonlijsten clacqeurs tegenkomen. Hun taak was het om enthousiasme bij het publiek op te roepen door applaus op geregisseerde wijze in te zetten; succes bleek maakbaar. Vergelijk dit maar met het kunstmatige gelach bij 'komische' TV-series of het op commando toejuichen van TV-presentatoren of -kandidaten. Vooral de op Amerikaanse leest gemaakte programma's bedienen zich van dit middel. "Horen lachen, doet lachen" is daarbij het motto. Het is voor veel programmamakers verleidelijk om zo zelf je succes te regisseren.

Deze week heb ik bij de uitvoering van de Mattheus Passie een prachtige ervaring gehad. Er was aan het publiek gevraagd om niet te applaudisseren na afloop van de uitvoering. In overleg met het kerkbestuur was hiervoor gekozen. Na afloop was het stil, muisstil... enkele mensen uit het publiek gingen in stilte staan en bleven op hun plaats. Binnen de kortste keren, als was het afgesproken, stonden ongeveer 700 mensen in de kerk in stilte als teken van waardering terwijl wij als uitvoerenden het podium verlieten. Ik realiseerde me op dat moment dat dit een indrukwekkende vorm was om waardering te uiten; krachtiger zelfs dan een oorverdovend applaus. Ik was er door aangedaan.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…