Doorgaan naar hoofdcontent

Uit het hart



Muziek wordt vaak gezien als de meest abstracte kunstvorm. Tonen bestaan zolang ze klinken, daarna bestaan ze alleen nog in je hoofd. De structuren van de muziek, de vorm waarin het gegoten is, ontstaan ook in je hoofd. Voor de componist is dit soms een frustrerend gegeven, maar tegelijkertijd is het ook vreselijk boeiend. Melodieën refereren niet aan concrete zaken of begrippen. Cor de Man, mijn leermeester en grote voorbeeld, betoogde altijd dat daarom de vergelijking tussen taal en muziek niet opging. De betekenis ligt in onszelf besloten.

Voor mij is muziek bovenal een sociaal gebeuren. Muziek maak je met en voor elkaar; muziek verbindt mensen. Juist de gezamenlijke beleving maakt muziek voor mij zo geweldig. Ik vind het inspirerend om met anderen te werken aan de uitvoering van een compositie. De ontdekkingstocht die je met elkaar aangaat, geeft de muziekbeleving meer diepte.

Omdat ik dit sociale aspect van muziek zo belangrijk vind, draag ik veel van mijn composities (gevraagd, maar meestal ongevraagd) aan mensen of ensembles op. Vanuit mijn hart probeer ik het karakter van de persoon of groep te vangen om het vervolgens in muziek weer te geven. Dit is een emotioneel gebeuren en ik stop daar veel energie in; het is wezenlijk voor de manier waarop ik met muziek wil omgaan. Het betreft dan alleen personen of groepen waar ik binding mee heb.

Het komt voor dat ik emotioneel veel investeer zonder dat daar om gevraagd is. Als er vervolgens geen (al te grote) emotionele waarde aan wordt toegekend, moet ik mij dwingen niet teleurgesteld te zijn in de reactie. Ik realiseer me dat deze teleurstelling niet terecht is. Ik doe het mezelf aan; de ander heeft er niet om gevraagd. Het is me bijvoorbeeld overkomen dat ik sommige van mijn beste werken heb opgedragen aan personen of groepen die vervolgens met het grootste gemak banden met mij hebben verbroken. Wat bij mij uit het hart komt, komt duidelijk niet altijd in het hart van de ander aan. Een bewijs te meer dat muziek geen exacte betekenis kan overdragen. Keerzijde is dat als de intentie en emotie wel overkomt, het mij vervult met grote vreugde en voldoening. Het is de moeite dan dubbel en dwars waard geweest.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…