Doorgaan naar hoofdcontent

Uit het hart



Muziek wordt vaak gezien als de meest abstracte kunstvorm. Tonen bestaan zolang ze klinken, daarna bestaan ze alleen nog in je hoofd. De structuren van de muziek, de vorm waarin het gegoten is, ontstaan ook in je hoofd. Voor de componist is dit soms een frustrerend gegeven, maar tegelijkertijd is het ook vreselijk boeiend. Melodieën refereren niet aan concrete zaken of begrippen. Cor de Man, mijn leermeester en grote voorbeeld, betoogde altijd dat daarom de vergelijking tussen taal en muziek niet opging. De betekenis ligt in onszelf besloten.

Voor mij is muziek bovenal een sociaal gebeuren. Muziek maak je met en voor elkaar; muziek verbindt mensen. Juist de gezamenlijke beleving maakt muziek voor mij zo geweldig. Ik vind het inspirerend om met anderen te werken aan de uitvoering van een compositie. De ontdekkingstocht die je met elkaar aangaat, geeft de muziekbeleving meer diepte.

Omdat ik dit sociale aspect van muziek zo belangrijk vind, draag ik veel van mijn composities (gevraagd, maar meestal ongevraagd) aan mensen of ensembles op. Vanuit mijn hart probeer ik het karakter van de persoon of groep te vangen om het vervolgens in muziek weer te geven. Dit is een emotioneel gebeuren en ik stop daar veel energie in; het is wezenlijk voor de manier waarop ik met muziek wil omgaan. Het betreft dan alleen personen of groepen waar ik binding mee heb.

Het komt voor dat ik emotioneel veel investeer zonder dat daar om gevraagd is. Als er vervolgens geen (al te grote) emotionele waarde aan wordt toegekend, moet ik mij dwingen niet teleurgesteld te zijn in de reactie. Ik realiseer me dat deze teleurstelling niet terecht is. Ik doe het mezelf aan; de ander heeft er niet om gevraagd. Het is me bijvoorbeeld overkomen dat ik sommige van mijn beste werken heb opgedragen aan personen of groepen die vervolgens met het grootste gemak banden met mij hebben verbroken. Wat bij mij uit het hart komt, komt duidelijk niet altijd in het hart van de ander aan. Een bewijs te meer dat muziek geen exacte betekenis kan overdragen. Keerzijde is dat als de intentie en emotie wel overkomt, het mij vervult met grote vreugde en voldoening. Het is de moeite dan dubbel en dwars waard geweest.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…