Doorgaan naar hoofdcontent

Ik voel me gelukkig

Op 22 juni heb ik een ingebonden boek als cadeau gekregen met mijn 'complete' werken (lees composities). Het boek is gedrukt bij J. Gianotten en ingebonden bij De Tiendschuur in Tilburg.

Het idee was van Marlous Nypels, de pianiste met wie ik al  meer dan een decennium samenwerk. Het bestuur van het JeroenBoschKoor leek het een goed idee om het boek na het concert uit te reiken. Brabant Sinfonia, Consortium Musicum Divertimento, JeroenBoschKoor, Kamerkoor BonTon, Princenhage's Mannenkoor, Toonkunstkoor Breda, Residentiekoor en het Zuid Nederlands Kamerkoor hebben de uitgave mogelijk gemaakt. Carla Rabbers heeft samen met Marjo de Brouwer een belangrijk aandeel gehad in de uitvoering van het geheel.

Annemarie Estor en Kitty van Buul hebben het voorwoord geschreven. Zij plaatsten mijn werk in een grotere context. Bijzonder om te lezen hoe zij dat hebben gedaan. Een greep uit het voorwoord:

"(...) De mens is vervreemd geraakt van zijn naaste, van God, van het levensdrama, van de natuur, van zijn geschiedenis, van de samenleving, en zelfs van zichzelf. De mens is ontheemd en geabstraheerd. (...) In de kunst van de twintigste eeuw is de band tussen de objectieve ontvreemding van de werkelijkheid en de subjectieve vervreemding van het kunstwerk zonder meer expliciet. (...) Tegenwoordig zou het onze taak dus zijn, verontrustende kunst te creëren die beantwoordt aan de verontrustende toestand van mens en wereld. (...) Maar dan ontmoet je Paul van Gulick. Een componist die losgekomen is van het idee dat je je als kunstenaar alleen bewijst door je aan te sluiten bij de vervreemdingsavantgarde, en die muziek is gaan maken vanuit een innerlijk, natuurlijk verlangen. (...) Samenwerking en verbinding van kunsten loopt als een rode draad door zijn leven. Verbinding met mensen, maar ook met hun culturen. De interesse en liefde voor mensen; de bewondering voor de menselijke creativiteit in al haar vormen, in heden en verleden; mensen die elkaar hierin herkennen en waarderen. Dit alles geeft betekenis aan Pauls leven. En aan het onze."

Het is bijzonder om je eigen werk gebundeld te zien in een fraai ingebonden en kilo's zwaar boekwerk. Het krijgt er zelfs letterlijk iets gewichtigs door. Muziek bestaat zolang als het klinkt; een onstoffelijk gegeven als componeren wordt door deze uitgave stoffelijk gemaakt. Je kunt door de dikte van het boek zien wat er is gecreëerd. En voor mezelf was het een bijzondere ervaring om een overzicht te hebben van wat ik in de voorbije jaren allemaal gecomponeerd heb.

Dat zoveel mensen zich hebben ingezet voor mijn jubileum, dat er zoveel werk is verzet om mij in het zonnetje te zetten... Ik weet niet precies wat de omschrijving van geluk is, maar dat ik me gelukkig voel, is duidelijk.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…