Doorgaan naar hoofdcontent

Innerlijke rust?

Na een periode van betrekkelijke onrust heb ik weer energie om weer aan mijn blog te werken. Ik ben nu 57 jaar en merk aan leeftijdgenoten dat wij op onze leeftijd dezelfde problemen krijgen. Behalve dat er lichamelijke veranderingen zijn (de kleur van het resterende haar verandert geleidelijk aan, het lezen zonder bril gaat eigenlijk niet meer en het gewicht wordt een bron van zorg) kom je op een leeftijd dat je zomaar langzaam in een rol binnen de mantelzorg terechtkomt. De afgelopen maanden zijn turbulent geweest voor wat betreft dat laatste vlak. Het gaat niet altijd even soepel met mijn moeder en ook de moeder van mijn vrouw, Kitty van Buul, heeft medisch het een en ander achter de kiezen. Ik denk er vaak over na en mijn gedachten zijn er vaak door in beslag genomen. Je gaat jezelf af gaat vragen wat belangrijk is in het leven en hoe je met omstandigheden om zou moeten gaan. En dat terwijl ik dacht dat ik mijn midlife al lang gepasseerd had.

Het is een tijd waarin keuzes gemaakt moeten gaan worden. Ik componeer gelukkig veel en dat is een geweldige uitlaatklep voor me. In de afgelopen maanden ben ik geïnspireerd geraakt door mijn (concert-)reizen naar Krasnoyarsk en Engeland. In het verre Krasnoyarsk was ik in de gelegenheid om met het professionele kamerkoor Tebe Pojem mijn koorcyclus The Sea of Sunset uit te voeren; een fijne ervaring! Dit was gecombineerd met de uitnodiging van Vera Baranova om mee te werken aan haar jubileumconcert in de Opera van Krasnoyarsk. Deze werkzaamheden, gekoppeld met de ondersteuning van Andrej Maslov en Dima Ploskov tijdens mijn verblijf daar, zorgden ervoor dat ik nu het idee uit ga werken om een compositie te schrijven met de grote rivier Jenisej als thema. Hierbij ga ik de gedichten gebruiken uit De Keizersvis van Viktor Astafjev. Zij kunnen een leidraad vormen voor de gehele compositie.
Daarnaast ben ik in Romsey geweest en ga ik een compositie schrijven in het kader van het herdenkingsmonument voor de oorlogspaarden die vanuit het Romsey Remount Depot in de Eerste Wereldoorlog over de gehele wereld werden verscheept. Een boeiend onderwerp en ik ben druk doende gedichten uit de Eerste Wereldoorlog te lezen om een uiteindelijke keuze te maken.

Ik ben blij dat ik een parttime betrekking heb als Beleidsmedewerker bij Stichting Nieuwe Veste. Het schrijven en meedenken met het management daar is leuk en dat houdt me scherp. Maar het grote voordeel is dat er voldoende tijd overblijft om bezig te zijn met andere zaken die ik ook belangrijk vind. Kortom, ik weet beter waar het om gaat in het leven. Maar of dat ook meer innerlijke rust oplevert, moet nog blijken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…