Doorgaan naar hoofdcontent

Innerlijke rust?

Na een periode van betrekkelijke onrust heb ik weer energie om weer aan mijn blog te werken. Ik ben nu 57 jaar en merk aan leeftijdgenoten dat wij op onze leeftijd dezelfde problemen krijgen. Behalve dat er lichamelijke veranderingen zijn (de kleur van het resterende haar verandert geleidelijk aan, het lezen zonder bril gaat eigenlijk niet meer en het gewicht wordt een bron van zorg) kom je op een leeftijd dat je zomaar langzaam in een rol binnen de mantelzorg terechtkomt. De afgelopen maanden zijn turbulent geweest voor wat betreft dat laatste vlak. Het gaat niet altijd even soepel met mijn moeder en ook de moeder van mijn vrouw, Kitty van Buul, heeft medisch het een en ander achter de kiezen. Ik denk er vaak over na en mijn gedachten zijn er vaak door in beslag genomen. Je gaat jezelf af gaat vragen wat belangrijk is in het leven en hoe je met omstandigheden om zou moeten gaan. En dat terwijl ik dacht dat ik mijn midlife al lang gepasseerd had.

Het is een tijd waarin keuzes gemaakt moeten gaan worden. Ik componeer gelukkig veel en dat is een geweldige uitlaatklep voor me. In de afgelopen maanden ben ik geïnspireerd geraakt door mijn (concert-)reizen naar Krasnoyarsk en Engeland. In het verre Krasnoyarsk was ik in de gelegenheid om met het professionele kamerkoor Tebe Pojem mijn koorcyclus The Sea of Sunset uit te voeren; een fijne ervaring! Dit was gecombineerd met de uitnodiging van Vera Baranova om mee te werken aan haar jubileumconcert in de Opera van Krasnoyarsk. Deze werkzaamheden, gekoppeld met de ondersteuning van Andrej Maslov en Dima Ploskov tijdens mijn verblijf daar, zorgden ervoor dat ik nu het idee uit ga werken om een compositie te schrijven met de grote rivier Jenisej als thema. Hierbij ga ik de gedichten gebruiken uit De Keizersvis van Viktor Astafjev. Zij kunnen een leidraad vormen voor de gehele compositie.
Daarnaast ben ik in Romsey geweest en ga ik een compositie schrijven in het kader van het herdenkingsmonument voor de oorlogspaarden die vanuit het Romsey Remount Depot in de Eerste Wereldoorlog over de gehele wereld werden verscheept. Een boeiend onderwerp en ik ben druk doende gedichten uit de Eerste Wereldoorlog te lezen om een uiteindelijke keuze te maken.

Ik ben blij dat ik een parttime betrekking heb als Beleidsmedewerker bij Stichting Nieuwe Veste. Het schrijven en meedenken met het management daar is leuk en dat houdt me scherp. Maar het grote voordeel is dat er voldoende tijd overblijft om bezig te zijn met andere zaken die ik ook belangrijk vind. Kortom, ik weet beter waar het om gaat in het leven. Maar of dat ook meer innerlijke rust oplevert, moet nog blijken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…