Doorgaan naar hoofdcontent

Innerlijke rust?

Na een periode van betrekkelijke onrust heb ik weer energie om weer aan mijn blog te werken. Ik ben nu 57 jaar en merk aan leeftijdgenoten dat wij op onze leeftijd dezelfde problemen krijgen. Behalve dat er lichamelijke veranderingen zijn (de kleur van het resterende haar verandert geleidelijk aan, het lezen zonder bril gaat eigenlijk niet meer en het gewicht wordt een bron van zorg) kom je op een leeftijd dat je zomaar langzaam in een rol binnen de mantelzorg terechtkomt. De afgelopen maanden zijn turbulent geweest voor wat betreft dat laatste vlak. Het gaat niet altijd even soepel met mijn moeder en ook de moeder van mijn vrouw, Kitty van Buul, heeft medisch het een en ander achter de kiezen. Ik denk er vaak over na en mijn gedachten zijn er vaak door in beslag genomen. Je gaat jezelf af gaat vragen wat belangrijk is in het leven en hoe je met omstandigheden om zou moeten gaan. En dat terwijl ik dacht dat ik mijn midlife al lang gepasseerd had.

Het is een tijd waarin keuzes gemaakt moeten gaan worden. Ik componeer gelukkig veel en dat is een geweldige uitlaatklep voor me. In de afgelopen maanden ben ik geïnspireerd geraakt door mijn (concert-)reizen naar Krasnoyarsk en Engeland. In het verre Krasnoyarsk was ik in de gelegenheid om met het professionele kamerkoor Tebe Pojem mijn koorcyclus The Sea of Sunset uit te voeren; een fijne ervaring! Dit was gecombineerd met de uitnodiging van Vera Baranova om mee te werken aan haar jubileumconcert in de Opera van Krasnoyarsk. Deze werkzaamheden, gekoppeld met de ondersteuning van Andrej Maslov en Dima Ploskov tijdens mijn verblijf daar, zorgden ervoor dat ik nu het idee uit ga werken om een compositie te schrijven met de grote rivier Jenisej als thema. Hierbij ga ik de gedichten gebruiken uit De Keizersvis van Viktor Astafjev. Zij kunnen een leidraad vormen voor de gehele compositie.
Daarnaast ben ik in Romsey geweest en ga ik een compositie schrijven in het kader van het herdenkingsmonument voor de oorlogspaarden die vanuit het Romsey Remount Depot in de Eerste Wereldoorlog over de gehele wereld werden verscheept. Een boeiend onderwerp en ik ben druk doende gedichten uit de Eerste Wereldoorlog te lezen om een uiteindelijke keuze te maken.

Ik ben blij dat ik een parttime betrekking heb als Beleidsmedewerker bij Stichting Nieuwe Veste. Het schrijven en meedenken met het management daar is leuk en dat houdt me scherp. Maar het grote voordeel is dat er voldoende tijd overblijft om bezig te zijn met andere zaken die ik ook belangrijk vind. Kortom, ik weet beter waar het om gaat in het leven. Maar of dat ook meer innerlijke rust oplevert, moet nog blijken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…