Doorgaan naar hoofdcontent

Kernwaarden in een leven

18 jaar, in Brabants Conservatorium te Tilburg
Afgelopen weekend heb ik een aantal jubilea gevierd: 40 jaar dirigent, 25 jaar bij het JeroenBoschKoor en dat koor bestond ook nog eens 45 jaar. Voor het gemak werden de festiviteiten gevierd in één groots concert in de Grote Kerk van Den Bosch.

Ik had de vrije hand gekregen van het bestuur van het JeroenBoschKoor om een concertprogramma samen te stellen. Op het programma stonden daarom twee van mijn eigen composities (Requiem Canario en Stabat Mater, met als soliste Evelyne Bohen), een in opdracht van het koor geschreven compositie van Henk Stoop (Onze Stad, op teksten van Ton de Coster) en een mooie compositie van Saint-Saëns (Havanaise, met als solist Hans Rijkmans) Het was een groots feest met vele bekenden uit mijn verleden. Naast een geweldige uitvoering van het concertprogramma, met begeleiding van mijn eigen Brabant Sinfonia, werd ik in het zonnetje gezet.

Henk Sprenkels, die mij al jaren als vriend en tolk vergezeld heeft bij mijn reizen naar Oekraïne en Rusland, had berichten uit die landen van de componistenbond, het kamerkoor Blahovist en het Russiche consulaat. Ad Vergouwen, een vriend die ik al 40 jaar ken, sprak persoonlijke woorden. Als verrassing was burgemeester Ton Rombouts aanwezig om mij toe te spreken. En of dat niet genoeg was kreeg ik namens de verenigingen die ik dirigeer een prachtig ingebonden boek met al mijn composities die voor deze gelegenheid gebundeld waren. Het voorwoord van Annemarie Estor en Kitty van Buul plaatsten mijn werk in een cultuurhistorisch en persoonlijk perspectief. Ook hadden Carla Rabbers en Marjo de Brouwer vrienden, collega's en docenten geïnterviewd en kreeg ik de DVD aangeboden waarop dit alles stond vastgelegd. Het geheel werd afgesloten met een leuke Flashmob-achtige uitvoering van Hallelujah van Händel onder leiding van Ad Vergouwen.

57 jaar, tijdens de pauze van het concert
Foto: Chiris Korsten, Brabants Dagblad
Terugkijkend op dit concert, de lovende woorden, de cadeaus en vooral de vriendschap, de warmte en de herinneringen, ben ik ontroerd. Mijn moeder Paulette was voor het eerst sinds lange tijd weer aanwezig en dat vond ik speciaal. Ook het feit dat bijna de gehele familie aanwezig was en vele, vele bekenden uit het verenigingsleven waren gekomen, deed mij goed. Ik word met het klimmen der jaren milder en sentimenteler, merk ik. Het drukt me met de neus op het feit dat musiceren naast een schoonheidservaring ook een belangrijke sociale functie heeft. Gezamenlijk muziek maken, delen en om elkaar geven, zijn kernwaarden in een leven. Ik hoop dan ook dat ik daar nog lang op deze wijze van mag blijven genieten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…