Doorgaan naar hoofdcontent

Een geweldige afsluiting van 2013

Van 7 tot en met 15 december heb ik de Stadsopera "JHEROnimus" van Peter van Beijnum gedirigeerd in het Theater aan de Parade te 's-Hertogenbosch. De Stichting Het Vervolg had de organisatie in handen en ik was door hen aangezocht de opera te dirigeren. Het feit dat ik dirigent ben van het JeroenBoschKoor en van Brabant Sinfonia speelde bij deze keuze een belangrijke rol.

Het aangename van het werken aan een opera is het gegeven dat allerlei kunstvormen daarin samengaan: toneel/drama, dans, kostuums, grime, kapsels, decor en natuurlijk ook de muziek. De Stichting Het Vervolg had het voor elkaar gekregen een goed team bijeen te brengen. De samenwerking tussen de creatives was heerlijk om mee te maken en werkte inspirerend op de deelnemers. Zo ontstond een productie die er mocht zijn en waar meer dan 5000 bezoekers op af zijn gekomen. 

Componist Peter van Beijnum, decorontwerper Jeroen van de Laar en regisseur Vincent van den Elshout waren vanaf het begin betrokken bij het ontstaan van de opera. Yvon Haan heb ik niet vaak gezien; het libretto was klaar toen ik erbij betrokken werd. De anderen heb ik gaandeweg leren kennen als bevlogen vakmensen, voor wie geen berg te hoog ging.

De naam Stadsopera was bedacht door Vincent en dat was een schot in de roos. Voor het grotere publiek is "opera" een beladen begrip. Door de naam Stadsopera te introduceren werd de drempel lager en schrok het de Bosschenaren niet af. De compositie van Peter van Beijnum voldeed bovendien in alle opzichten aan het doel. De afwisseling in sferen en stijlen binnen het gegeven kader werkte goed. De eclectische manier van componeren zorgde voor verrassing en herkenning bij het publiek en de uitvoerenden.

De leden van het JeroenBoschKoor hebben zich van hun beste kant laten zien. Maanden hebben ze gewerkt als paarden. Naast de reguliere repetities zijn ze weekenden lang in de weer geweest met het instuderen van de choreografie (Nick Fleuren) en met de aanwijzingen van de regisseur. Veel steun heb ik gehad van Steven van Gool die als repetitor veel werk heeft verzet bij het instuderen van de solisten. Kortom, het was een feest om hier mee bezig te zijn.

Gisteravond heb ik in de 'Poolse' Nachtmis in de Laurentiuskerk te Breda het Princenhage's Mannenkoor mogen begeleiden op het orgel. De kerk zat vol Polen die op een indrukwekkende wijze Kerstmis vierden. Het mannenkoor zong goed onder leiding van Ad Vergouwen en je ervaart dan hoe belangrijk muziek kan zijn voor mensen die ver van huis grote verbondenheid voelen met hun moederland. Het was een indrukwekkende afsluiting van een bijzonder jaar waarin ik ook nog mijn 40-jarig dirigenten-jubileum heb gevierd.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…