Doorgaan naar hoofdcontent

Een geweldige afsluiting van 2013

Van 7 tot en met 15 december heb ik de Stadsopera "JHEROnimus" van Peter van Beijnum gedirigeerd in het Theater aan de Parade te 's-Hertogenbosch. De Stichting Het Vervolg had de organisatie in handen en ik was door hen aangezocht de opera te dirigeren. Het feit dat ik dirigent ben van het JeroenBoschKoor en van Brabant Sinfonia speelde bij deze keuze een belangrijke rol.

Het aangename van het werken aan een opera is het gegeven dat allerlei kunstvormen daarin samengaan: toneel/drama, dans, kostuums, grime, kapsels, decor en natuurlijk ook de muziek. De Stichting Het Vervolg had het voor elkaar gekregen een goed team bijeen te brengen. De samenwerking tussen de creatives was heerlijk om mee te maken en werkte inspirerend op de deelnemers. Zo ontstond een productie die er mocht zijn en waar meer dan 5000 bezoekers op af zijn gekomen. 

Componist Peter van Beijnum, decorontwerper Jeroen van de Laar en regisseur Vincent van den Elshout waren vanaf het begin betrokken bij het ontstaan van de opera. Yvon Haan heb ik niet vaak gezien; het libretto was klaar toen ik erbij betrokken werd. De anderen heb ik gaandeweg leren kennen als bevlogen vakmensen, voor wie geen berg te hoog ging.

De naam Stadsopera was bedacht door Vincent en dat was een schot in de roos. Voor het grotere publiek is "opera" een beladen begrip. Door de naam Stadsopera te introduceren werd de drempel lager en schrok het de Bosschenaren niet af. De compositie van Peter van Beijnum voldeed bovendien in alle opzichten aan het doel. De afwisseling in sferen en stijlen binnen het gegeven kader werkte goed. De eclectische manier van componeren zorgde voor verrassing en herkenning bij het publiek en de uitvoerenden.

De leden van het JeroenBoschKoor hebben zich van hun beste kant laten zien. Maanden hebben ze gewerkt als paarden. Naast de reguliere repetities zijn ze weekenden lang in de weer geweest met het instuderen van de choreografie (Nick Fleuren) en met de aanwijzingen van de regisseur. Veel steun heb ik gehad van Steven van Gool die als repetitor veel werk heeft verzet bij het instuderen van de solisten. Kortom, het was een feest om hier mee bezig te zijn.

Gisteravond heb ik in de 'Poolse' Nachtmis in de Laurentiuskerk te Breda het Princenhage's Mannenkoor mogen begeleiden op het orgel. De kerk zat vol Polen die op een indrukwekkende wijze Kerstmis vierden. Het mannenkoor zong goed onder leiding van Ad Vergouwen en je ervaart dan hoe belangrijk muziek kan zijn voor mensen die ver van huis grote verbondenheid voelen met hun moederland. Het was een indrukwekkende afsluiting van een bijzonder jaar waarin ik ook nog mijn 40-jarig dirigenten-jubileum heb gevierd.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…