Doorgaan naar hoofdcontent

Grote waardering

Vorige week was een turbulente week voor mij. Paulette, mijn moeder, kreeg te horen dat ze na een verblijf van 10 dagen in het ziekenhuis weer terug naar huis mocht. Ze had hartfalen en hield een enorme hoeveelheid (18 liter) vocht vast, dat zich voornamelijk ophoopte in haar benen. Het was dus weer eens kantje boord.

Omdat thuishulp niet geregeld kon worden op zo'n korte termijn en Paulette niet erg gemakkelijk hulp kan aanvaarden, moest er iets geregeld worden. Zij woont zelfstandig in Eindhoven, mijn broer Guido woont in Loosdrecht en wij wonen in Tilburg. Mantelzorg, vooral bij intensieve verzorging, is dus niet goed te realiseren. Het liep dus al meteen de eerste nacht mis: Paulette wilde per se alleen thuis zijn, had geen zorg geregeld, was moeilijk ter been en omdat ze slechtziend is was ze niet in staat de grote hoeveelheid medicijnen zelfstandig in te nemen. Met bezwaard hart lieten we haar in haar huis achter. Ze is niet wilsonbekwaam en mag dus zelf bepalen wat er met haar gebeurt.

's Ochtends, in alle vroegte, belde Paulette op of we langs wilde komen om haar water en eten te geven en voor hulp bij wassen en de toiletgang. Pas toen drong het tot haar door dat het niet handig was alle hulp te weigeren en om de regie in eigen hand te houden, juist in een situatie waarin het eigenlijk niet mogelijk is zelfstandig te zijn. Maar alle zorg was al afgemeld en ook in het ziekenhuis was de zorgindicatie aangepast omdat Paulette absoluut geen thuiszorg wilde. Dank zij de doortastende hulp van Archipel zorggroep in Eindhoven en de huisarts Dijkmans kon nog diezelfde dag noodhulp geregeld worden. Paulette kan voor drie maanden tijdelijk logeren met zorg in Archipel Fleuriade.

De wijze waarop de zorg geregeld is in ons land en de betrokkenheid van de zorggevenden hebben mij ontroerd. In de uitzichtloze situatie kon snel worden ingegrepen juist dankzij de hulp van thuiszorg en de artsen. Ik heb grote waardering voor de mensen die in de zorg werken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…