Doorgaan naar hoofdcontent

Grote waardering

Vorige week was een turbulente week voor mij. Paulette, mijn moeder, kreeg te horen dat ze na een verblijf van 10 dagen in het ziekenhuis weer terug naar huis mocht. Ze had hartfalen en hield een enorme hoeveelheid (18 liter) vocht vast, dat zich voornamelijk ophoopte in haar benen. Het was dus weer eens kantje boord.

Omdat thuishulp niet geregeld kon worden op zo'n korte termijn en Paulette niet erg gemakkelijk hulp kan aanvaarden, moest er iets geregeld worden. Zij woont zelfstandig in Eindhoven, mijn broer Guido woont in Loosdrecht en wij wonen in Tilburg. Mantelzorg, vooral bij intensieve verzorging, is dus niet goed te realiseren. Het liep dus al meteen de eerste nacht mis: Paulette wilde per se alleen thuis zijn, had geen zorg geregeld, was moeilijk ter been en omdat ze slechtziend is was ze niet in staat de grote hoeveelheid medicijnen zelfstandig in te nemen. Met bezwaard hart lieten we haar in haar huis achter. Ze is niet wilsonbekwaam en mag dus zelf bepalen wat er met haar gebeurt.

's Ochtends, in alle vroegte, belde Paulette op of we langs wilde komen om haar water en eten te geven en voor hulp bij wassen en de toiletgang. Pas toen drong het tot haar door dat het niet handig was alle hulp te weigeren en om de regie in eigen hand te houden, juist in een situatie waarin het eigenlijk niet mogelijk is zelfstandig te zijn. Maar alle zorg was al afgemeld en ook in het ziekenhuis was de zorgindicatie aangepast omdat Paulette absoluut geen thuiszorg wilde. Dank zij de doortastende hulp van Archipel zorggroep in Eindhoven en de huisarts Dijkmans kon nog diezelfde dag noodhulp geregeld worden. Paulette kan voor drie maanden tijdelijk logeren met zorg in Archipel Fleuriade.

De wijze waarop de zorg geregeld is in ons land en de betrokkenheid van de zorggevenden hebben mij ontroerd. In de uitzichtloze situatie kon snel worden ingegrepen juist dankzij de hulp van thuiszorg en de artsen. Ik heb grote waardering voor de mensen die in de zorg werken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…