Doorgaan naar hoofdcontent

Grote waardering

Vorige week was een turbulente week voor mij. Paulette, mijn moeder, kreeg te horen dat ze na een verblijf van 10 dagen in het ziekenhuis weer terug naar huis mocht. Ze had hartfalen en hield een enorme hoeveelheid (18 liter) vocht vast, dat zich voornamelijk ophoopte in haar benen. Het was dus weer eens kantje boord.

Omdat thuishulp niet geregeld kon worden op zo'n korte termijn en Paulette niet erg gemakkelijk hulp kan aanvaarden, moest er iets geregeld worden. Zij woont zelfstandig in Eindhoven, mijn broer Guido woont in Loosdrecht en wij wonen in Tilburg. Mantelzorg, vooral bij intensieve verzorging, is dus niet goed te realiseren. Het liep dus al meteen de eerste nacht mis: Paulette wilde per se alleen thuis zijn, had geen zorg geregeld, was moeilijk ter been en omdat ze slechtziend is was ze niet in staat de grote hoeveelheid medicijnen zelfstandig in te nemen. Met bezwaard hart lieten we haar in haar huis achter. Ze is niet wilsonbekwaam en mag dus zelf bepalen wat er met haar gebeurt.

's Ochtends, in alle vroegte, belde Paulette op of we langs wilde komen om haar water en eten te geven en voor hulp bij wassen en de toiletgang. Pas toen drong het tot haar door dat het niet handig was alle hulp te weigeren en om de regie in eigen hand te houden, juist in een situatie waarin het eigenlijk niet mogelijk is zelfstandig te zijn. Maar alle zorg was al afgemeld en ook in het ziekenhuis was de zorgindicatie aangepast omdat Paulette absoluut geen thuiszorg wilde. Dank zij de doortastende hulp van Archipel zorggroep in Eindhoven en de huisarts Dijkmans kon nog diezelfde dag noodhulp geregeld worden. Paulette kan voor drie maanden tijdelijk logeren met zorg in Archipel Fleuriade.

De wijze waarop de zorg geregeld is in ons land en de betrokkenheid van de zorggevenden hebben mij ontroerd. In de uitzichtloze situatie kon snel worden ingegrepen juist dankzij de hulp van thuiszorg en de artsen. Ik heb grote waardering voor de mensen die in de zorg werken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…