Doorgaan naar hoofdcontent

Ik weet het even niet meer...

Gisteren hebben wij moeder vanuit Fleuriade (logeren met zorg) in Eindhoven weer teruggebracht naar haar huis. Mijn broer en ik hadden de stille hoop dat de thuiskomst mogelijk een blij tintje zou krijgen. Het ontaardde helaas in een situatie waarbij niemand zich goed voelt.

Toen moeder in januari 2014 in het ziekenhuis in Geldrop was opgenomen met ernstig hartfalen, is zij er wonder boven wonder weer bovenop gekomen met inspanningen van de medische staf. Naarmate zij meer 'opknapte', merkten we al dat ze zich agressief ten opzichte van het verplegend personeel en ons opstelde. Ze gaf commando's en was de mening toegedaan dat zij de 'baas' was en dat iedereen moest doen wat zij commandeerde. Ze had er per slot van rekening haar hele leven voor betaald en nu was het haar beurt om de lakens uit te delen. Wie niet mee wilde werken zou door haar worden aangeklaagd. Wij hadden het vermoeden dat de medicijnen van invloed zouden kunnen zijn op haar stemmingswisseling en ook de doktoren dachten in die richting. Maar ook een vorm van vasculaire dementie kwam als mogelijkheid voorbij. Moeder weigerde helaas haar medewerking te verlenen aan onderzoeken in die richting. We kunnen niets ondernemen zonder haar toestemming.

Tegen de tijd dat ze eind januari uit het ziekenhuis ontslagen werd, moest ik als eerste contactpersoon aanwezig zijn bij een interview met moeder om de zorgindicatie vast te stellen. Ook hier werkte moeder uiteraard niet mee; ze wilde geen zorg en wist zelf wel wat het beste voor haar was. "Geef me maar de beschikking over het persoonsgebonden budget, dan regel ik het zelf wel" was haar devies. De zorgindicatie werd bijgevolg op haar uitdrukkelijke wens en onder protest van mij op een minimum ingesteld. Dit moest in mijn ogen wel mislopen. Moeder kon naar huis en het liep natuurlijk meteen mis. Ze is slechtziend, nauwelijks mobiel en kon dus niet zelfstandig naar het toilet, zich niet zelfstandig aankleden of wassen en geen eten bereiden of drinken pakken. Bovendien moet ze veel medicijnen innemen en vanwege haar slechtziendheid heeft ze daar hulp bij nodig. De volgende ochtend werden we door haar gebeld met de vraag waar de zorg bleef. Met kunst en vliegwerk hebben mijn broer en ik (met hulp van Archipel en de huisarts) het voor elkaar gekregen dat ze diezelfde dag nog kon worden gehuisvest in Fleuriade, logeren met zorg.

In Fleuriade was het geen pretje met moeder. Ze hield de gordijnen gesloten, bleef in bed liggen, drukte verscheidenen malen per uur op de 'noodknop' als ze zin had in een kopje water of koffie, weigerde hulp en hamsterde medicijnen in plaats van ze in te nemen. Zou ze zich innemend hebben opgesteld, dan was dat nog te doen voor iedereen. Maar moeder deed onaardig tegen de verpleging en vergeleek Fleuriade met een concentratiekamp. Het dagboek dat de verpleging bijhield en dat voor ons ter inzage was, beschreef taferelen die het meest lijken op die in schilderijen van Hieronimus Bosch. Moeder richtte haar eigen wereld in en leeft bijgevolg in haar "hel op aarde".

De voorbereidingen om moeder naar huis te brengen (als het dan mis moet gaan, dan maar liever in een omgeving waarin zij zich rustig kan voelen, vonden mijn broer en ik) waren in volle gang. Het hoog-laag-bed was aangevraagd, de zorg was dank zij de medewerking van Archipel en de huisarts geregeld en de distributie van medicijnen was veiliggesteld. Het was een kwestie van dagen en moeder zou naar huis kunnen gaan. Gisteren echter wilde ze ineens en zeer beslist naar huis; geen minuut langer kon ze het daar uithouden. Ze barricadeerde haar kamer en weigerde zich te laten verzorgen. Ondanks het feit dat thuis niet alles op orde was, hebben we haar naar huis gebracht en de kamer bij Fleuriade leeggemaakt. Niemand kon haar daar helpen.

Vanaf het moment dat mijn broer en ik moeder op gingen halen tot het moment dat we 's avonds afscheid van haar namen, heeft ze ons de vreselijkste verwensingen naar het hoofd geslingerd. Uit haar verwensingen, blik en gedragingen sprak grote haat, vooral jegens mij. In haar beleving was ik het die haar in Fleuriade had "gedumpt". Met mijn broer wilde ze nog wel praten. Ik herkende mijn moeder niet meer en voelde me machteloos. In december was ze nog met groot plezier aanwezig bij mijn uitvoeringen van de opera JHEROnimus in het Theater aan de Parade te 's-Hertogenbosch. Vorige week was ze nog blij met de gedachte dat ze overgrootmoeder zou kunnen worden. Ik kon haar niet helpen in haar wereld. Met bezwaard hart heb ik haar thuis achter gelaten in de wetenschap dat de zorg goed geregeld is. Mocht er iets mis gaan, is dat gauw gesignaleerd omdat de zorg elke dag regelmatig komt controleren. Ik weet het even niet meer...

Reacties

Anoniem zei…
Wat naar Paul. Ik denk natuurlijk aan 'Hugo' OTTO die altijd een lief mens was en in buien van agressie belandde. Medicatie was ingewikkeld, teveel Oxazepam maakte hem slaperig en ongeinteresseerd, te weinig betekende opstandig en agressief. Vooral naar de mensen die hem het liefst waren. Paul ik hoop dat jullie een oplossing vinden en wens jullie veel wijsheid en sterkte!

Anoniem zei…
Krijg een tip van je blog...ga kijken en zie dit bericht. Wat aangrijpend Paul...heel veel sterkte!
Anoniem zei…
Krijg een tip van je blog...ga kijken en zie dit bericht. Heel veel sterkte Paul!

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…