Doorgaan naar hoofdcontent

Bompa

In april word ik 58 jaar. Ik loop enige maanden achter bij Kitty, zij heeft deze leeftijd al in januari bereikt. Onze kinderen zijn 30, 28 en 26 jaar oud (respectievelijk Gerwald, Kathelijne en Marlieke). Ik voel me nog steeds jong, maar realiseer me wel dat anderen daar anders over kunnen denken. Wij krijgen 50+ aanbiedingen en laatst stond er zelfs een duidelijk zwangere vrouw voor Kitty op in de volle stadsbus. Het moet niet gekker worden!

Kitty is nog steeds dezelfde gebleven voor mij. Misschien komt dat ook wel doordat wij al vanaf ons 18de levensjaar met elkaar optrekken. Alle veranderingen gaan dan geleidelijk aan en daardoor zie je elkaars veroudering alleen als je foto's van vroeger bekijkt. En dat doen we niet zo vaak. Ik voel me nog de Adonis van weleer; elke dag opnieuw voel ik me herboren. Akkoord, zwart haar is grijs geworden, dik haar dunner en het gewicht is jarenlang structureel te hoog naar mijn zin. Maar ik ben wel soepel en jong van geest vind ik. En energiek! Oké, niet meer zo energiek als toen ik in de twintig was. Maar ik verzet veel werk en ik heb ervaring en inspiratie genoeg voor het schrijven van nieuwe composities en om na te denken over wezenlijke zaken. Aan onze vrienden merk ik de afgelopen jaren dat de tijd niet ongemerkt aan hen voorbij is gegaan, zeker als je ze een tijdje niet meer hebt gezien. Als ik hen zo bekijk, hoe zouden zij mij dan zien? Vorig jaar nog vierde ik mijn 40-jarig dirigentenjubileum; V E E R T I G jaar!

(Leen Jongewaard als opa in Ja zuster, nee zuster)
Langzamerhand komt de vraag bij me op waar ik mijn zelfbeeld eigenlijk op baseer. Oud worden zonder het te zijn is een mooie titel van een boek dat ik onlangs gelezen heb. In de praktijk van alle dag wordt je echter duidelijk gemaakt dat je niet zélf bepaalt hoe de maatschappij tegen je aankijkt. Je hoeft de arbeidsmarkt maar eens op te gaan om te zien dat je als 58-jarige niet als eerste gekozen wordt omwille je kennis, ervaring en werklust. Als je om uitbreiding van uren vraagt bij je werkgever, krijg je te horen dat je te duur bent voor de organisatie en dat daar geen geld voor is. Gelukkig voel ik me daardoor getriggerd om me ondernemend op te stellen. Leuk is echter anders.

Een aantal weken geleden kwamen Kathelijne en haar partner Jiri met de mededeling dat ze in blijde verwachting zijn. In september 2014 zal hun kind geboren worden als het allemaal voorspoedig verloopt. Dan zijn wij zomaar opa en oma en dat klinkt best anders. Natuurlijk zijn wij blij met de deze gezinsuitbreiding; de eerste cadeau's zijn al gekocht en er is zelfs met ons al een oppasrooster afgesproken. Dat klinkt overdreven, maar in het kader van reserveringen bij de kinderopvang schijn je dat in dit stadium al te moeten vastleggen.

Mijn moeder was 49 jaar toen ze oma werd, mijn vader 61 jaar. Bij opa dacht ik onwillekeurig aan Leen Jongewaard; hoe jong kun je zijn! Ik realiseer me dat onze kinderen mij waarschijnlijk ook zien zoals ik destijds naar mijn ouders keek. Opa en oma... Misschien kies ik liever voor de eretitel Bompa in plaats van opa, bedenk ik me nu. Dan is de Belgische afkomst van mijn moeder ook nog terug te horen. Mijn hemel, waar ben ik mee bezig... ik word oud!

Reacties

Beste Paul
Tel je zegeningen.
Erik.

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…