Doorgaan naar hoofdcontent

Dans

Frederico García Lorca (1898-1936)
La Carmen está bailando
Por las calles de Sevilla
tiene blancos los cabellos
y brillantes las pupilas.

¡Niñas,
corred las cortinas!

En su cabeza se enrosca
una serpiente amarilla,
y va soñando en el baile
con galanes de otros días.

¡Niñas,
corred las cortinas!

Las calles están desiertas
y en los fondos se adivinan,
corazones andaluces
buscando viejas espinas.

¡Niñas,
corred las cortinas!


Carmen (een oudere vrouw van lichte zeden) danst door de straten van Sevilla met glinsterende pupillen en witte lange haren. Zij vertegenwoordigt de vergane glorie en tijdens het dansen droomt ze van een oude galante stijl. Ze is in de verlaten straten op zoek naar haar klanten; Meisjes, sluit de gordijnen!

De tragiek van het leven wordt door Lorca als een Danse Macabre aangrijpend neergezet in dit gedicht. De ontluisterende triestheid van het heden wordt voor de oude vrouw verzacht door haar herinnering; de herinnering aan de goede tijden steken als doornen in haar Andalusische hart. Ze danst haar dans en leeft in haar eigen wereld; Meisjes, sluit de gordijnen!

Lorca was openlijk homoseksueel in een tijd dat dit in het Granada van toen met groot wantrouwen bekeken werd. Hij kwam uit een rijk gezin en was bevriend met de componist Manuel de Falla, de cineast Luis Buñuel en schilder Salvador Dali. Frederico García Lorca is tijdens de Spaanse Burgeroorlog vermoord door de nationalistische aanhangers van Franco vanwege zijn werk. Zijn gedichten inspireren mij bijzonder. De vorm en het poëtisch woordgebruik roepen bij mij een sfeer op, waar ik bijna altijd iets mee kan.

Bovenstaande gedicht heb ik deze week getoonzet voor lage stem en pianobegeleiding. Het gaat deel uitmaken van een serie Lorca-liederen die ik van plan ben te gaan componeren en waarvan er nu twee klaar zijn: deze aan Ton de Kort opgedragen Baile en de aan Bruno De Jonghe opgedragen Madrigal. Als je de muziek van de composities wilt ontvangen, stuur me dan een e-mail en ik zal ze je dan als pdf opsturen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…