Doorgaan naar hoofdcontent

Dans

Frederico García Lorca (1898-1936)
La Carmen está bailando
Por las calles de Sevilla
tiene blancos los cabellos
y brillantes las pupilas.

¡Niñas,
corred las cortinas!

En su cabeza se enrosca
una serpiente amarilla,
y va soñando en el baile
con galanes de otros días.

¡Niñas,
corred las cortinas!

Las calles están desiertas
y en los fondos se adivinan,
corazones andaluces
buscando viejas espinas.

¡Niñas,
corred las cortinas!


Carmen (een oudere vrouw van lichte zeden) danst door de straten van Sevilla met glinsterende pupillen en witte lange haren. Zij vertegenwoordigt de vergane glorie en tijdens het dansen droomt ze van een oude galante stijl. Ze is in de verlaten straten op zoek naar haar klanten; Meisjes, sluit de gordijnen!

De tragiek van het leven wordt door Lorca als een Danse Macabre aangrijpend neergezet in dit gedicht. De ontluisterende triestheid van het heden wordt voor de oude vrouw verzacht door haar herinnering; de herinnering aan de goede tijden steken als doornen in haar Andalusische hart. Ze danst haar dans en leeft in haar eigen wereld; Meisjes, sluit de gordijnen!

Lorca was openlijk homoseksueel in een tijd dat dit in het Granada van toen met groot wantrouwen bekeken werd. Hij kwam uit een rijk gezin en was bevriend met de componist Manuel de Falla, de cineast Luis Buñuel en schilder Salvador Dali. Frederico García Lorca is tijdens de Spaanse Burgeroorlog vermoord door de nationalistische aanhangers van Franco vanwege zijn werk. Zijn gedichten inspireren mij bijzonder. De vorm en het poëtisch woordgebruik roepen bij mij een sfeer op, waar ik bijna altijd iets mee kan.

Bovenstaande gedicht heb ik deze week getoonzet voor lage stem en pianobegeleiding. Het gaat deel uitmaken van een serie Lorca-liederen die ik van plan ben te gaan componeren en waarvan er nu twee klaar zijn: deze aan Ton de Kort opgedragen Baile en de aan Bruno De Jonghe opgedragen Madrigal. Als je de muziek van de composities wilt ontvangen, stuur me dan een e-mail en ik zal ze je dan als pdf opsturen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…