Doorgaan naar hoofdcontent

Horses, A Gift To Mankind

De titelpagina door Yoni de Groot
Naar aanleiding van de 100-jarige herdenking van Romsey Remount Depôt (1914-1918) in Romsey (Great Britain), heb ik in opdracht van The Romsey Choral Society een oratorium met de naam Horses, A Gift To Mankind gecomponeerd. Deze week heb ik er de laatste hand aan gelegd. Het werk is opgedragen aan Romsey Choral Society en hun voorzitter Katherine (Edwards) Tilling. Het is een compositie van ongeveer 29 minuten geworden voor spreekstem, gemengd koor, solist en symfonieorkest.

Het Romsey Remount Depôt was een groots opgezet distributiecentrum van oorlogspaarden gedurende Wereld Oorlog I. Meteen na de oorlog is het weer afgebroken. Veel van de huidige inwoners van Romsey waren tot voor kort niet op de hoogte van dit gigantische Depôt omdat de herinneringen waren uitgewist. Toch had de komst van dit grootse Depôt grote invloed gehad op een kleine stad als Romsey. Tijdens de Grote Oorlog werden er vanuit dit Depôt zo'n 1500 paarden per dag naar het front gestuurd. Ineens kwamen er 2000 mannen werken op een steenworp afstand van de stad. De aantallen gaan de verbeelding soms te boven: 15.000.000 paarden zijn er verscheept en ingezet in deze oorlog; te gruwelijk voor woorden! Mijn compositie is dan ook een ode aan het paard geworden met teksten uit verschillende werelddelen en van verschillende geloven.

De compositie begint met een scheppingsverhaal van het paard door Allah volgens een legende van de Bedoeïenen: het paard wordt door Allah gecreëerd door de wind met zijn adem leven in te blazen. Daarna gebruik ik teksten uit Trial of the Horse van de Indiase dichter/filosoof en Nobelprijswinnaar Rabindranath Tagore. Zijn teksten gaan over de schepping van het paard volgens Brahma. Vanuit zijn standpunt dat het paard een vredelievend en edel wezen is, kom ik tot het gedicht uit 1916 van de Franse dichter Guillaume Apollinaire: Le Cheval. Daarin stelt Apolinaire dat het lot van het paard bepaald wordt door het lot van de ruiter en dat gedichten geleid moeten worden als waren het paarden. Guillaume Apolinaire, die de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog uit eigen ervaring kan verwoorden.

Het koor komt aan uitbundig aan bod in een "Engelse"  zetting van gedeelten uit Psalm 33 in een vertaling van de Australiër John Dunmore Lang. "Armies cannot save a King, nor a hero warlike horse", een besef dat duidelijk niet tot velen was doorgedrongen. Ook de Amerikaanse Katharine Lee Bates vraagt zich in 1916 het gedicht The Horses af wat paarden toch misdaan hebben om zo'n vreselijk lot als oorlogspaard te moeten ondergaan. Hebben paarden soms geen God?

Jack May kopieerde in 1916 aan het front te Ieper het ontroerende gedicht Only a dying horse. De spreker declameert het gedicht waarin emotioneel verhaald wordt van een soldaat die zich het lot van een stervend oorlogspaard aantrekt. Het is het enige gedicht dat ik niet van muzikale achtergrond voorzie; hierdoor komt de strekking indringender tot zijn recht. Deze tekst wordt gevolgd door een gedicht van Rudyard Kipling waarvan de strekking is dat we ons altijd moeten herinneren welke offers gebracht zijn. Een hymne met deze tekst is bij de eerste herdenking aan het Depôt, vlak na de oorlog, tot klinken gebracht. Ik heb deze tekst van andere muziek voorzien.

Het interieur van de Abbey Church
Het bekende Troïka-fragment uit Dode Zielen van Nikolai Gogol en een nonsens gedichtje van James Whitcomb Riley worden als een Rap uitgevoerd door koor en solist onder begeleiding van een pizzicato strijkorkest. Daarna herhaal ik de uitbundigheid van de muziek van eerdere psalm 33, maar nu met woorden van Psalm 147. Tot slot komen, in een oriëntaals aandoende sfeer die herinneringen oproept aan de Bedoeïenen legende uit het begin, melodieën uit het stuk bijeen terwijl het koor in een gedeelte uit Henry V van Shakespeare de grootsheid van het paard bezingt. De ode aan het paard heeft daarmee een wervelend slot gekregen.

Dit jaar voer ik met Consortium Musicum Divertimento uit Breda, deze compositie driemaal uit in Bretagne en éénmaal in Noord-Brabant (Ulvenhout). Het zijn try-outs waarna ik indien nodig nog wijzigingen kan aanbrengen. Daarna zal op 8 november 2014 het werk zijn officiële première krijgen in de Abbey Church in het Engelse Romsey. Ik verheug me er nu al op.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…