Doorgaan naar hoofdcontent

Ons leerproces

Moeder is al weer een paar weken in haar eigen huis. Elk contact met haar begint met gemopper en geleidelijk aan wordt de toon wat vriendelijker. Dat is pure winst. Ze voelt zich niet op haar gemak; haar spulletjes liggen niet (meer) op dezelfde plaats en ze kan door haar slechtziendheid niks meer vinden. Wij mogen niet meezoeken naar de spullen en de "zorg" is voor haar de schuldige in deze situatie. Daar twijfelt ze op dit moment niet aan. Sterker nog, ze heeft de politie en de verzekering ingeschakeld die onderzoek moeten komen doen naar de vermissingen. Ondertussen ruimt ze niets op en mogen wij nergens aankomen; er moeten immers nog vingerafdrukken worden genomen. Als we soms even mogen zoeken, vinden wij steeds dingen die ze kwijt is. Maar dat is in haar ogen niet relevant. Ook het feit dat de politie en de verzekering al in huis zijn geweest en verder geen stappen konden ondernemen, doet aan haar beschuldigingen niks af. "Ze gaan er aan" is een gevleugelde uitspraak van haar geworden. Wie "ze" dan zijn, is me niet duidelijk geworden.

Ik vind dit niet leuk, maar ik ben aan de andere kant ook blij dat de verdenking van mij af is. Vanaf het moment dat ze uit huis moest, heeft ze mij verantwoordelijk gehouden voor haar "9 weken durende opsluiting". Ze schuwde hierbij het grove geschut niet; vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog waren aan de orde van de dag. Tegen mijn broer was ze dwingend maar over het algemeen aardig. Ik kreeg telkens de volle laag want zij dacht dat ik haar opgesloten wilde zien. Op dit moment heeft ze een theorie bedacht waarbij de Zorg mij de "schuld van alles" in de schoenen probeert te schuiven. Dat laat ze niet toe en vecht als een leeuwin om mij te rehabiliteren: "Ze gaan er allemaal aan als ze aan mijn kinderen komen! Jij bent een goede zoon!"

Paulette afgelopen week op haar 80ste verjaardag
Gelukkig was haar 80-jarige verjaardagsfeestje vorige week, na wat opstartproblemen, erg leuk. Moeder kreeg gaandeweg goede zin en kon met verve verhalen over vervlogen tijden. Ze herinnerde zich namen, situaties en was in goed humeur. We hebben uitbundig gelachen. Dat haar nicht uit Ospel erbij was, scheelde veel. Samen haalden ze herinneringen op en hadden ze de grootste lol. Ik ken mensen in werksituaties die ergere geheugenproblemen hebben. Pas toen Paulette moe werd en we weer in het heden belandde, moesten we alle zeilen bijzetten om het leuk te houden. Toch waren het momenten om in te lijsten.

Ik merk dat moeder een eigen werkelijkheid creëert en dat ze binnen de grenzen van deze werkelijkheid logisch handelt. We zitten met ons "oude" gezin in een emotionele glijbaan; verdriet, onbegrip, woede en blijdschap volgen elkaar op met voor mij onvoorspelbare intervallen. Mijn broer en ik merken wel dat we er mee om leren gaan. Wennen, dat zal het waarschijnlijk niet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…