Doorgaan naar hoofdcontent

Ons leerproces

Moeder is al weer een paar weken in haar eigen huis. Elk contact met haar begint met gemopper en geleidelijk aan wordt de toon wat vriendelijker. Dat is pure winst. Ze voelt zich niet op haar gemak; haar spulletjes liggen niet (meer) op dezelfde plaats en ze kan door haar slechtziendheid niks meer vinden. Wij mogen niet meezoeken naar de spullen en de "zorg" is voor haar de schuldige in deze situatie. Daar twijfelt ze op dit moment niet aan. Sterker nog, ze heeft de politie en de verzekering ingeschakeld die onderzoek moeten komen doen naar de vermissingen. Ondertussen ruimt ze niets op en mogen wij nergens aankomen; er moeten immers nog vingerafdrukken worden genomen. Als we soms even mogen zoeken, vinden wij steeds dingen die ze kwijt is. Maar dat is in haar ogen niet relevant. Ook het feit dat de politie en de verzekering al in huis zijn geweest en verder geen stappen konden ondernemen, doet aan haar beschuldigingen niks af. "Ze gaan er aan" is een gevleugelde uitspraak van haar geworden. Wie "ze" dan zijn, is me niet duidelijk geworden.

Ik vind dit niet leuk, maar ik ben aan de andere kant ook blij dat de verdenking van mij af is. Vanaf het moment dat ze uit huis moest, heeft ze mij verantwoordelijk gehouden voor haar "9 weken durende opsluiting". Ze schuwde hierbij het grove geschut niet; vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog waren aan de orde van de dag. Tegen mijn broer was ze dwingend maar over het algemeen aardig. Ik kreeg telkens de volle laag want zij dacht dat ik haar opgesloten wilde zien. Op dit moment heeft ze een theorie bedacht waarbij de Zorg mij de "schuld van alles" in de schoenen probeert te schuiven. Dat laat ze niet toe en vecht als een leeuwin om mij te rehabiliteren: "Ze gaan er allemaal aan als ze aan mijn kinderen komen! Jij bent een goede zoon!"

Paulette afgelopen week op haar 80ste verjaardag
Gelukkig was haar 80-jarige verjaardagsfeestje vorige week, na wat opstartproblemen, erg leuk. Moeder kreeg gaandeweg goede zin en kon met verve verhalen over vervlogen tijden. Ze herinnerde zich namen, situaties en was in goed humeur. We hebben uitbundig gelachen. Dat haar nicht uit Ospel erbij was, scheelde veel. Samen haalden ze herinneringen op en hadden ze de grootste lol. Ik ken mensen in werksituaties die ergere geheugenproblemen hebben. Pas toen Paulette moe werd en we weer in het heden belandde, moesten we alle zeilen bijzetten om het leuk te houden. Toch waren het momenten om in te lijsten.

Ik merk dat moeder een eigen werkelijkheid creëert en dat ze binnen de grenzen van deze werkelijkheid logisch handelt. We zitten met ons "oude" gezin in een emotionele glijbaan; verdriet, onbegrip, woede en blijdschap volgen elkaar op met voor mij onvoorspelbare intervallen. Mijn broer en ik merken wel dat we er mee om leren gaan. Wennen, dat zal het waarschijnlijk niet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…