Doorgaan naar hoofdcontent

Inspirerend en motiverend

Vandaag was een bijzondere dag. Onze zoon Gerwald kwam op bezoek (op zich niet zo bijzonder) en Kitty en Gerwald hadden het over "motivatie". Ik was aan het werk in de kamer en volgde de discussie. Uitgangspunt was het nieuwsitem van enkele dagen geleden dat studenten regelmatig als commentaar gaven dat de docenten niet motiverend genoeg waren. Volgens Gerwald behoort motivatie tot de groep "vaardigheden" en zijn conclusie was dat motivatie niet iets is waar iemand alleen zélf voor verantwoordelijk is. Motivatie is te leren, je kunt via bepaalde stappen leren hoe je jezelf motiveert. We waren het er over eens dat binnen het onderwijs, bij werksituaties en in de maatschappij er teveel van uit wordt gegaan dat je gemotiveerd bent of niet. We lijken met z'n allen te ontkennen dat je kunt leren hoe je gemotiveerd kunt worden.

Gerwald haalde de natuurkundige Richard Phillips Feynman aan. Deze Nobelprijswinnaar heeft veel nagedacht over motivatie en was een groot communicator. Hij legde in eenvoudige taal uit wat het wonderbaarlijke was waar hij zich mee bezig hield; waar het om ging. Eenvoudig gezegd, komt het erop neer dat je bij motivatie het uiteindelijke doel voor ogen houdt. De vanzelfsprekende en goede vraag "Waarom moet ik dit weten, leren of doen?" wordt beantwoord wanneer je jezelf realiseert waarom je de moeite neemt om jezelf te motiveren. Dat kunt je leren.

Ik ben in mijn werk bij Stichting Nieuwe Veste bezig met veranderprocessen en ik realiseerde me ineens, meer dan voorheen, dat de natuurlijke weerstand tegen veranderingen voort zou kunnen komen uit motivatie-redenen. We hebben over het algemeen te weinig instrumenten voorhanden om onszelf te motiveren. We hebben dat nooit geleerd. Hierin ligt een opgave voor het management; bijscholing om te leren hoe je jezelf kunt motiveren zou een geweldige manier kunnen zijn om veranderingen plaats te laten vinden.

Hieronder een kennismaking met Richard Phillips Feynman. Een interview/documentaire met een wetenschapper die zichzelf een avonturier en ontdekker noemde, twee weken voor zijn dood in 1988. Je moet er even voor gaan zitten, maar het loont de moeite. Welk een energie, wat een genie... inspirerend en motiverend.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…