Doorgaan naar hoofdcontent

Inspirerend en motiverend

Vandaag was een bijzondere dag. Onze zoon Gerwald kwam op bezoek (op zich niet zo bijzonder) en Kitty en Gerwald hadden het over "motivatie". Ik was aan het werk in de kamer en volgde de discussie. Uitgangspunt was het nieuwsitem van enkele dagen geleden dat studenten regelmatig als commentaar gaven dat de docenten niet motiverend genoeg waren. Volgens Gerwald behoort motivatie tot de groep "vaardigheden" en zijn conclusie was dat motivatie niet iets is waar iemand alleen zélf voor verantwoordelijk is. Motivatie is te leren, je kunt via bepaalde stappen leren hoe je jezelf motiveert. We waren het er over eens dat binnen het onderwijs, bij werksituaties en in de maatschappij er teveel van uit wordt gegaan dat je gemotiveerd bent of niet. We lijken met z'n allen te ontkennen dat je kunt leren hoe je gemotiveerd kunt worden.

Gerwald haalde de natuurkundige Richard Phillips Feynman aan. Deze Nobelprijswinnaar heeft veel nagedacht over motivatie en was een groot communicator. Hij legde in eenvoudige taal uit wat het wonderbaarlijke was waar hij zich mee bezig hield; waar het om ging. Eenvoudig gezegd, komt het erop neer dat je bij motivatie het uiteindelijke doel voor ogen houdt. De vanzelfsprekende en goede vraag "Waarom moet ik dit weten, leren of doen?" wordt beantwoord wanneer je jezelf realiseert waarom je de moeite neemt om jezelf te motiveren. Dat kunt je leren.

Ik ben in mijn werk bij Stichting Nieuwe Veste bezig met veranderprocessen en ik realiseerde me ineens, meer dan voorheen, dat de natuurlijke weerstand tegen veranderingen voort zou kunnen komen uit motivatie-redenen. We hebben over het algemeen te weinig instrumenten voorhanden om onszelf te motiveren. We hebben dat nooit geleerd. Hierin ligt een opgave voor het management; bijscholing om te leren hoe je jezelf kunt motiveren zou een geweldige manier kunnen zijn om veranderingen plaats te laten vinden.

Hieronder een kennismaking met Richard Phillips Feynman. Een interview/documentaire met een wetenschapper die zichzelf een avonturier en ontdekker noemde, twee weken voor zijn dood in 1988. Je moet er even voor gaan zitten, maar het loont de moeite. Welk een energie, wat een genie... inspirerend en motiverend.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…