Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn Blog blijft in het Nederlands

Ik heb bij mijn blog bewust gekozen voor de Nederlandse taal. In het Nederlands kan ik het best emoties en nuances verwoorden. Andere talen als Engels en Duits beheers ik wel, maar ik heb toch altijd het gevoel dat ik tekort schiet in mijn woordenschat. Ik merk dat bijvoorbeeld als ik in het buitenland ga dirigeren en dan nuanceringen moet aanbrengen betreffende de interpretatie van composities. Op zulke momenten kan ik meer bereiken door fraseringen of spanningsbogen met gebaren aan te geven of deze zelfs te zingen. Woorden schieten gauw tekort in een vreemde taal.

Onlangs hoorde ik op radio 1 bij het programma Kunststof iemand (zijn naam is me ontschoten) die wist te vertellen dat taal zijn oorsprong vindt in de behoefte tot sociaal handelen. Als voorbeeld gaf hij aan dat je weinig woorden nodig hebt om ingewikkelde sociale relaties aan te geven. Bij de omschrijving "De broer van de vriendin van de oom van mijn neef" moeten we even denken, maar het geeft in weinig woorden de complexe sociale relatie weer. We kunnen ons er een persoon bij voorstellen. Na dit voorbeeld gaf hij de opdracht om eens te omschrijven hoe je de veters van je schoen strikt. Het blijkt dat we daar veel meer woorden voor nodig hebben en dat de relatief simpele handeling niet zo simpel in woorden te vangen is. Hetzelfde geldt voor het omschrijven van pijn. Ik heb een poosje last gehad van pijn in mijn pink, waarschijnlijk door overbelasting. Bij het Brabants Handencentrum te Tilburg vroegen ze mij om de pijn te omschrijven. Ik voelde me machteloos door het gebrek aan woorden die ik daarvoor ter beschikking had. Het is een wonderlijk gegeven.

Af en toe houd ik de statistieken van mijn blog bij. Het laat zien hoe vaak mijn blog gelezen wordt en uit welke landen de lezers komen. Meestal kan ik de landen die weergegeven staan wel thuisbrengen. Het Nederlands zorgt er voor dat het bereik per definitie klein is en daar kan ik goed mee leven. Dat ik lezers heb in landen die buiten dit taalgebied vallen (Rusland, Oekraïne, Polen, België, Engeland, Duitsland, Frankrijk, Spanje en Italië) kan ik begrijpen omdat ik daar vaak gedirigeerd heb. Met translate.google.com kunnen ze daar ongeveer begrijpen wat ik schrijf. Vanuit persoonlijke interesse in mij, omdat ik met hen heb samengewerkt, kan ik me voorstellen dat ze mijn blog met enige regelmaat volgen. Ze zijn dan bereid daar wat moeite en tijd in te investeren.

De laatste maanden is in het landenlijstje bij de statistiek onverwacht Amerika opgedoken en mijn blog wordt daar nu veel gelezen. Hoewel Amerika hoog op mijn verlanglijstje staat om te bezoeken (en om daar eventueel mijn muziek uit te voeren) is het er nog nooit van gekomen. Persoonlijke contacten daar zijn dus uitgesloten en ook de Nederlandse taal zou een behoorlijk obstakel moeten zijn voor Amerikanen. Toch lezen daar mensen mijn blog. Ik verwonder mij daar over. Of zou het Nederlands toch internationaler zijn dan wij Nederlanders vermoeden?! Nieuw-Amsterdam was per slot van rekening wel de naam van de zeventiende-eeuwse versterkte nederzetting in de provincie Nieuw-Nederland die zou uitgroeien tot wat nu de stad New York is.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…