Doorgaan naar hoofdcontent

Warm aanbevolen

Ik ben een paar dagen in Exermont, een gehucht in Noord-Frankrijk in de buurt van Verdun. Anne, de zus van mijn vrouw Kitty, en haar man Frans hebben er een tweede huis met veel grond erbij. Elk jaar met Pinksteren hebben Kitty en ik de goede gewoonte om een Weekend met hen en de familie bijeen te komen. Het is vanuit ons 4 uur rijden, een afstand dus die we kunnen overzien. Het is 30C dit weekend maar de airco in onze oude Citroën C5 voldoet goed; het reizen is juist bij deze temperaturen geen straf.

Het familiegezelschap is uitgedund dit jaar. Onze drie kinderen (Gerwald, Marlieke en de in verwachting zijnde Kathelijne) zijn er met de beide schoonzonen Jiri en Mark. Schoonmoeder Trudy (86 jaar) is met ons meegekomen en Ellen en Mariëtte (zus van Frans) zijn ook overgekomen vanuit Gouda. De rest van de familie had diverse redenen om er dit jaar niet bij te zijn maar dat mag de pret niet drukken. Twaalf man voldeden bij de apostelen dus het zou voor ons ruim voldoende moeten zijn om dit weekend door te komen.

Dergelijke weekenden zijn belangrijk voor mij en ik ben dan ook blij met de gastvrijheid van Anne en Frans. Zij hebben hun huis geweldig mooi opgeknapt en de gigantisch grote tuin biedt ons ruimte om onder de schaduw van de bomen te genieten van de rust. Ik heb 'Het boek van de schoonheid en de troost' meegenomen en het is heerlijk om in deze landelijke omgeving je gedachten tot rust te laten komen. Je hoort geluiden die je in de stad niet zo vlug hoort: insecten, vogels die zingen, de koeien die langs het huis lopen en het ruisen van het kronkelende riviertje die de grens van hun tuin markeert. Af en toe komt er een auto of tractor voorbij en met enige regelmaat vliegen hoog vliegtuigen over op weg van Parijs naar China of andere verre landen.

We zijn zojuist naar een rommelmarkt geweest, hier 11 kilometer vandaan. Het was er bloedheet en behalve de Nederlanders die op zoek waren naar bijzondere koopjes, was het er rustig. De Fransen zaten in de schaduw of bij de drank- en worstentent. De toeristen liepen in de gloeiend hete zon geïnteresseerd tussen de rommel die we normaal gesproken bij ons meteen weg zouden gooien. We waren blij dat we weer in de auto konden gaan zitten; daar is het tenminste 18C en uit te houden. Terug in de tuin kom ik er toe mijn meegebrachte boek te lezen. Een deel van het gezelschap keuvelt er lustig op los en ik geniet van het moment.

"Amerika heeft een te korte geschiedenis om mythische helden te hebben, daarom maken we (Amerikanen, PvG) mythische helden van bestaande mensen" lees ik in het boek. Een rake typering van Stephens Jay Gould, die iets verderop schrijft: "Zulke mythes en alles wat nobel en waardevol is in onze instituties - kunst, literatuur, muziek, sport - zijn complexe sociale constructies die bestaan omwille van schoonheid en troost." (...) "Hij (de titel van dit project, PvG) beschrijft zowel onze hunkering als onze status binnen dit universum." (...) "Ik herinner me - maar dat is heel normaal voor intellectuele kinderen (...) dat ik 's avonds in bed wakker lag en nadacht over eeuwigheid en oneindigheid, de grote vragen waarvan je niet goed weet hoe je ze moet benaderen." (...) "Ik besefte dat de concepten 'eeuwigheid' en 'oneindigheid' me zouden blijven achtervolgen, maar tegelijk besefte ik dat ik ze nooit zou begrijpen."

Ik sluit mijn ogen en denk na over deze (en soortgelijke) beweringen uit het boek. Ze raken onderwerpen waarmee ik me ook beroepshalve mee bezighoud. Schoonheid en troost zijn misschien wel dé onderwerpen waar het bij ons mensen werkelijk om gaat. Wat heerlijk om als God in Frankrijk over dit soort zaken na te denken. Ik kan het iedereen warm aanbevelen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…