Doorgaan naar hoofdcontent

Het wonder van muziek

Al vanaf mijn adolescentie ben ik telkens weer getroffen door de muziek van Sergei Rachmaninov. Het is muziek die me blijft ontroeren omdat het waarschijnlijk de kern van mijn "ik" roert. Hoe bestaat het toch dat zijn Prelude, op.23: no. 4 in D Major mij door mijn leven heen blijft raken? Ik heb die muziek harmonisch, melodisch en vormtechnisch geanalyseerd, uit en te na beluisterd en toch blijf ik gefascineerd door deze muziek. Ik schrijf deze blog nadat ik zojuist deze Prelude onverwacht hoorde en tranen in mijn ogen kreeg van ontroering.

Ik heb sinds mijn lessen aan het Brabants Conservatorium de behoefte gevoeld om muziek dieper te gaan bestuderen. In die beginjaren werd ik door Cor de Man ingewijd in de wereld van het muziekbeluisteren. Rinus Kasbergen leerde mij hoe je muziek kon analyseren en door Jean Claessens en Gerard Dekker werd mijn interesse gewekt voor harmonieleer en contrapunt. Zij waren het die mij deden besluiten Theorie der Muziek te bestuderen, gefascineerd dat ik was door de wondere wereld van de muziek. In het derde jaar ging ik het hoofdvak Theorie studeren bij Jan van Dijk. Na het conservatorium had ik genoeg basiskennis ter beschikking om dieper de muziek in te duiken. Maar hoe meer ik "weet" van muziek, des te meer besef ik dat sommige mysteries door mij niet te doorgronden zijn.

Er zijn verschillende wijzen waarop je naar muziek kunt luisteren, ik heb daar al een blog over geschreven. Waarschijnlijk is het een combinatie van manieren waarop muziek bij mij is binnen gekomen dat ik zo getroffen word door die specifieke prelude. Ik speelde hem zelf op de piano waardoor je elke noot al meermaals in zijn context hebt gehoord. Bovendien ben je als adolescent gevoelig voor emoties en die kun je volop kwijt in deze muziek. Ik had net mijn grote liefde, Kitty van Buul, leren kennen en in die staat van verliefdheid speelde ik de prelude met grote overgave en componeerde ik mijn eerste muziek voor haar. Maar zelfs ondanks de meewerkende randvoorwaarden snap ik niet waar die ontroering nu nog vandaan komt. Naar mijn idee is er meer, maar ik merk dat ik dat moeilijk onder woorden kan brengen.

"Goede wijn behoeft geen krans" luidt het gezegde. Dat is zeker voor deze prelude van Sergei Rachmaninov van toepassing. Muziek is eigenlijk niet om over te praten, maar om te spelen en er naar te luisteren. Met het klimmen der jaren is de ontroering er niet minder op geworden. Dat is al een wonder op zich.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…