Doorgaan naar hoofdcontent

17 jaar bidprentjes voor levenden

Dit jaar ging ik voor de 17de keer als dirigent mee met het Consortium Musicum Divertimento uit Breda. Het is een bont gezelschap van mensen dat muziek als bindend element in het bestaan ziet. Elk jaar opnieuw schrijven deelnemers, zangers en instrumentalisten, zich in voor een muziekweek in Frankrijk en getroosten zij zich veel moeite om daar drie of vier mooie concerten te geven. Het gezelschap bestaat uit professionals en amateurs en die mix is bijzonder. De solisten binnen het gezelschap krijgen twee keer de kans om zich bij een solistenconcert te profileren. De drie betrokken dirigenten zijn Pieter Zwaans, Ruben de Grauw en ik.

Elke dag opnieuw wordt er gerepeteerd met het symfonieorkest en het koor. Pas na drie dagen worden koor en orkest gecombineerd en krijgen de deelnemers zicht op de totale composities. Het betreft dan altijd een aantal A Cappella composities, enkele grotere composities voor koor en orkest en een orkestwerk, al dan niet met solistische bijdrage. Altijd andere muziek, nooit krijgt verveling de kans toe te slaan.

Dit jaar was voor mij bijzonder omdat ik de kans kreeg om de compositie "Horses, A Gift To Mankind" in voor-première te laten gaan. De officiële première zal op 8 november in Romsey plaatsvinden met Romsey Choral Society, aan wie de compositie is opgedragen. Door het nu uit te proberen, kreeg ik de kans om nog enkele verbeteringen aan te brengen in de instrumentatie en om de timing wat te verfijnen. Het werden mooie uitvoeringen en aan de ovationele reacties van het publiek te merken stelde  het publiek de compositie erg op prijs.

Mijn vrouw Kitty zong dit jaar voor de 10de keer mee en evenals voor andere 'jubilarissen' vond er een voordracht plaats ter ere van haar. Dit maakt Consortium Musicum Divertimento nu zo speciaal. Alle 5-, 10-, 15-, 20-, 25-, 30- en 35-jarige jubilarissen worden toegezongen. Hieruit blijkt voor mij de onderwijskundige oorsprong van de club. Jan de Breet had namelijk destijds als docent van de kweekschool studenten rond zich heen verzameld die met hem naar Frankrijk trokken om daar onder andere muziek te maken. Het gehele gezelschap bestond dus aanvankelijk uit onderwijzers en onderwijskundigen en dat merk je aan de gebruiken bij afsluiting van de week.

De jubilaris wordt naar voren geroepen, neemt plaats op een stoel en wordt toegezongen door een groepje dat dit vooraf heeft voorbereid. De teksten zijn toegespitst op de jubilaris en altijd goedmoedig van aard, hoewel de nodige spot niet ontbreekt. Daarbij worden 35-jarige jubilarissen uitgebreider bejubeld dan de 5-jarige, maar dat is alleszins te billijken. Soms is de inhoud van de liederen hilarisch, soms emotioneel ontroerend. Ook dit jaar werd menig traantje weggepinkt. De voordracht heeft altijd een louterend effect; het zijn als het ware bidprentjes die bij leven worden uitgesproken. Bij CMD hoef je niet dood te zijn om te horen hoe mensen het waarderen dat je deelneemt. Hier spreken mensen zich positief uit en steken veel energie in deze voordrachten. Alleen daarom al zou ik CMD niet willen missen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…