Doorgaan naar hoofdcontent

Als je begrijpt wat ik bedoel

Olivier B. Bommel is een heer van stand voor wie geld geen rol speelt. Hij woont in Rommeldam op het slot Bommelstein, rijdt in een bescheiden auto (de oude schicht), gaat zelfs voor een beer eenvoudig gekleed door het leven met zijn geruite jas en rookt pijp. Bommel heeft een 'teer gestel' maar gelukkig zorgt Joost, zijn onvolprezen en trouwe bediende, goed voor hem. Regelmatig schotelt Joost heer Bommel een 'eenvoudige doch voedzame maaltijd' voor. Olivier B. Bommel heeft een 'jonge vriend', Tom Poes, die hij regelmatig en nooit tevergeefs om advies vraagt ('verzin toch eens een list') als hij door eigen toedoen weer eens in de problemen is gekomen. Bommel's gulheid, gastvrijheid en naïeve vergevingsgezindheid maken veel van zijn fouten goed. Hij geldt in Rommeldam als een gewaardeerd medeburger en is dan ook terecht lid van "De kleine club".

Je weet bij Olivier B. Bommel altijd waar je aan toe bent en dat bevalt me wel als eenvoudige blogschrijver. Zijn gedrag is in grote mate consistent en toch niet geheel voorspelbaar. Door zijn understatements ('eenvoudige doch voedzame maaltijd' als aanduiding voor een alles, behalve eenvoudige, maar in ieder geval altijd voedzame maaltijd) versterkt hij zijn positie als heer van stand. Wat voor hem 'eenvoudig' voorkomt, is voor ons uitbundig. Olivier B. Bommel is voor mij dan ook de ultieme patser voor wie ik toch sympathie voel. Ik vind hem vergelijkbaar met de Amerikaanse pianist Liberace, hoewel die veel uitbundiger met zijn rijkdom te koop loopt. Nee, verbloemend taalgebruik is Bommel vreemd. Je weet waar hij voor staat.

Gistermiddag hoorde ik op Radio 1 een interview met een vlieger. Hij legde op een macho-achtige toon omstandig uit dat hij geen piloot was van een "bus"(verkeersvliegtuig) maar liever aangesproken werd met 'vlieger' van een F-16. Hij had het ook over foto's maken en over het 'verwijderen' van vijandige antennesystemen. Ik kreeg het beeld voor me van een soort zwart-wit computerschermpje waarop een legervoertuig te zien is met ogenschijnlijk wat schimmen die er omheen lopen. Er verschijnt een + in het scherm, gericht op het voertuig en vervolgens zie je een lichtflits en veel rook. De vijandige eenheid is 'verwijderd', als een vlekje op het scherm.

Het is wellicht niet zo duidelijk te zien, maar ook hier worden mensen gedood. Niet zo gruwelijk in beeld gebracht, maar wel met hetzelfde dodelijk effect als in de terreurfilmpjes die YouTube bevuilen. Het lijkt alleen minder erg omdat 'verwijderen' hier duidelijk verbloemend wordt gebruikt door de vlieger; vakjargon om de effecten van de daad minder aanstootgevend over te laten komen. Berg je dus maar als een vlieger iets verwijdert, een politicus aan het ombuigen slaat of als een manager gaat saneren. Ik ben toch wel meer voorstander van het taalgebruik van een heer als Olivier B. Bommel, als je begrijpt wat ik bedoel.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…