Doorgaan naar hoofdcontent

Als je begrijpt wat ik bedoel

Olivier B. Bommel is een heer van stand voor wie geld geen rol speelt. Hij woont in Rommeldam op het slot Bommelstein, rijdt in een bescheiden auto (de oude schicht), gaat zelfs voor een beer eenvoudig gekleed door het leven met zijn geruite jas en rookt pijp. Bommel heeft een 'teer gestel' maar gelukkig zorgt Joost, zijn onvolprezen en trouwe bediende, goed voor hem. Regelmatig schotelt Joost heer Bommel een 'eenvoudige doch voedzame maaltijd' voor. Olivier B. Bommel heeft een 'jonge vriend', Tom Poes, die hij regelmatig en nooit tevergeefs om advies vraagt ('verzin toch eens een list') als hij door eigen toedoen weer eens in de problemen is gekomen. Bommel's gulheid, gastvrijheid en naïeve vergevingsgezindheid maken veel van zijn fouten goed. Hij geldt in Rommeldam als een gewaardeerd medeburger en is dan ook terecht lid van "De kleine club".

Je weet bij Olivier B. Bommel altijd waar je aan toe bent en dat bevalt me wel als eenvoudige blogschrijver. Zijn gedrag is in grote mate consistent en toch niet geheel voorspelbaar. Door zijn understatements ('eenvoudige doch voedzame maaltijd' als aanduiding voor een alles, behalve eenvoudige, maar in ieder geval altijd voedzame maaltijd) versterkt hij zijn positie als heer van stand. Wat voor hem 'eenvoudig' voorkomt, is voor ons uitbundig. Olivier B. Bommel is voor mij dan ook de ultieme patser voor wie ik toch sympathie voel. Ik vind hem vergelijkbaar met de Amerikaanse pianist Liberace, hoewel die veel uitbundiger met zijn rijkdom te koop loopt. Nee, verbloemend taalgebruik is Bommel vreemd. Je weet waar hij voor staat.

Gistermiddag hoorde ik op Radio 1 een interview met een vlieger. Hij legde op een macho-achtige toon omstandig uit dat hij geen piloot was van een "bus"(verkeersvliegtuig) maar liever aangesproken werd met 'vlieger' van een F-16. Hij had het ook over foto's maken en over het 'verwijderen' van vijandige antennesystemen. Ik kreeg het beeld voor me van een soort zwart-wit computerschermpje waarop een legervoertuig te zien is met ogenschijnlijk wat schimmen die er omheen lopen. Er verschijnt een + in het scherm, gericht op het voertuig en vervolgens zie je een lichtflits en veel rook. De vijandige eenheid is 'verwijderd', als een vlekje op het scherm.

Het is wellicht niet zo duidelijk te zien, maar ook hier worden mensen gedood. Niet zo gruwelijk in beeld gebracht, maar wel met hetzelfde dodelijk effect als in de terreurfilmpjes die YouTube bevuilen. Het lijkt alleen minder erg omdat 'verwijderen' hier duidelijk verbloemend wordt gebruikt door de vlieger; vakjargon om de effecten van de daad minder aanstootgevend over te laten komen. Berg je dus maar als een vlieger iets verwijdert, een politicus aan het ombuigen slaat of als een manager gaat saneren. Ik ben toch wel meer voorstander van het taalgebruik van een heer als Olivier B. Bommel, als je begrijpt wat ik bedoel.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…