Doorgaan naar hoofdcontent

Cultuursnuivers, een zegen of een vloek

In de vakantieperiode onderscheiden de vakantiegangers zich onder andere door hun keuze van de vakantiebestemming en het gedrag dat ze vervolgens ten toon spreiden. Kitty en ik behoren tot de categorie mensen die het leuk vindt om een 'culturele' vakantie te houden. De start is de laatste 17 jaren het Consortium Musicum Divertimento geweest, het vakantieorkest en -koor uit Breda. Elke drie jaar bevinden we ons op een of andere cultureel interessante plaats in Frankrijk. Na een weekje repeteren en uitvoeren is de accu opgeladen en kunnen andere vakantiedoelen worden uitgekozen.

Dit jaar zaten we in Vitré en omdat we Bretagne niet zo goed kennen, bleven we op de camping staan om de omgeving te verkennen. We hebben kastelen en menhirs gezien, prachtige kustplaatsen en we hebben veel cultuur opgesnoven. Wat is het toch fijn om dingen te zien en te beleven die je alleen maar uit (kunst-)boeken kent of van horen zeggen.

Dit jaar zijn we voor het eerst naar Mont Saint-Michel geweest. Het stond al lang op ons verlanglijstje, maar het was er nog niet van gekomen deze plaats te bezoeken. We vertrokken dan ook vroeg vanuit Vitré naar Mont Saint-Michel en de reis verliep voorspoedig. Het Garmin-navigatiesysteem gaf op het laatst een andere route aan, maar desondanks volgden we de route die stond aangegeven met de wegwijzers. Eenmaal op de parkeerplaats, een groots opgezet parkeerterrein midden in het vlakke landschap, zagen we aan de hoeveelheid auto's dat meer mensen op het idee waren gekomen. Kaartje getrokken, slagboom open en parkeren maar.

Vanuit de parkeerplaats rijden er pendelbussen en een paardentram heen en weer naar de Mont. Omdat het toch mooi weer was, besloten we te voet naar de berg te gaan. Gelukkig viel het aantal mensen dat het zelfde idee op had gepakt reuze mee en de wandeltocht is werkelijk adembenemend mooi. De kustlijn kun je ver overzien en de Mont Saint-Michel torent als een magische driehoek boven de horizonlijn uit.

Er is een nieuw, verhoogd wandelpad aangelegd waardoor de berg de gehele dag door bereikbaar is geworden. Daardoor boet de Mont wel iets aan magische uitstraling in; het ervaren van de getijden en het gevoel van verstilling is er wel minder op geworden. Toch zijn er mooie plaatjes te schieten en als de pendelbussen uit beeld zijn en de paardentram over de nieuwe brug rijdt, waan je je in een andere tijd. Je kunt je ineens voorstellen dat Mont Saint-Michel een onneembare vesting was ten tijde van de oprichting.

Eenmaal bij de ingangspoort aangekomen, schrik je van de hoeveelheid mensen. Dit verwacht je niet; waar komen die mensen vandaan? Ok, we zagen wel veel auto's staan op het parkeerterrein, maar zoveel mensen op een smal paadje naar boven... Iets teveel van het goede, zou ik zeggen. En dan zijn er ook nog mensen die zich met een rolstoel of kinderwagen op het smalle steile straatje naar boven begeven. Een belachelijke onderneming bij deze drukte. Het was warm, het stonk naar mensenvlees en de rij voor de ingang van de abdij was ellenlang. Halverwege zijn we omgedraaid en probeerden we tegen de stroom in zo snel mogelijk weer buiten de poort te komen.

Later hoorden we dat we beter rond 09.00 uur voor de poort kunnen staan, omdat er dan nog geen mens te zien is. Dan kun je alles op je gemak en zonder problemen bekijken. Helaas hoorden we dat te laat. Aan de ene kant vind ik het geweldig dat zovele mensen op een of andere wijze de interesse kunnen opbrengen om zo'n magistrale en magische plek te bezoeken; ook al hebben velen vooral aandacht voor de vele eetgelegenheden en souvenirshops in het smalle straatje. Cultuursnuiven is absoluut een voor ons te begrijpen bezigheid. Aan de andere kant je kunt overdrijven. Zoveel cultuursnuivers op hetzelfde moment op dezelfde plek is absoluut een vloek voor dit prachtige monument. Jammer dat wij op dat moment onderdeel van die vloek waren.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…