Doorgaan naar hoofdcontent

Marie de Rabutin-Chantal, Marquise de Sévigné

Zicht vanuit de hoofdingang
Even buiten Vitré, in Les Rochers, staat een kasteel uit de 16de eeuw. Het was het kasteel waarin Marquise de Sévigné (1626-1696) woonde; een adellijke dame die vooral bekend is gebleven van haar literaire brieven aan haar dochter. Een vrouw in een bijzondere omgeving en in een fascinerend tijdsgewricht.

Jeroen Sweijen en zijn vrouw Gaelle waren tijdens ons verblijf met Consortium Musicum Divertimento zo vriendelijk om ons mee te nemen naar dit fraaie gebouw. De gids vertelde ons vele wetenswaardigheden over de levensloop van Madame de Sévigné en wat er met het gebouw zoal gebeurd is gedurende de laatste eeuwen.

Het gebouw is aanvankelijk geheel wit geweest en was daardoor een herkenbaar punt vanuit de wijde omgeving. De familie was niet armlastig en reisde regelmatig op en neer vanuit Parijs naar Vitré, een reis die met de koets toch gauw een aantal dagen duurde. Het was fijn voor hen als ze van verre hun bezit al konden zien, hetgeen ik me kan voorstellen.

De tuinen rondom het kasteel zijn duidelijk Classicistisch van opzet en het landgoed was 58 Ha groot. Het lagere deel van het kasteel, tussen het kasteel en de 'losstaande' kapel, is er later aangebouwd. Jammer dat ze met de bouw hiervan de ramen niet hebben uitgelijnd met de rest van het kasteel. Het kasteel is in de loop der tijden ontdaan van de witte pleisterlaag (waarschijnlijk is het onderhoud niet meer op te brengen voor latere eigenaren) en de tuinen worden nu onderhouden door de gemeente Vitré. Als ruil daarvoor stelt de huidige eigenaar het kasteel partieel beschikbaar als museum en is het daardoor toegankelijk voor publiek. Achter het kasteel is nu een groot golfterrein aangelegd met een leuk restaurant dat uitzicht heeft op het kasteel.


Madame de Sévigné was een bijzondere dame. Zij stamt uit een rijke Bourgondische familie en heette Marie de Rabutin-Chantal. Na een moeilijke jeugd, huwde ze in 1644 met Henri, Marquis de Sévigné. Uit het verstandshuwelijk werden twee kinderen geboren: dochter Françoise (1646) en zoon Charles (1648). Haar man verwondde zichzelf dodelijk in 1651 tijdens de voorbereidingen van een duel om zijn tweede maîtresse, Mme de Gondran. Het ontlokte Marquise de Sévigné de uitspraak: "Nu weet ik tenminste waar hij zich ophoudt." Echte liefde klinkt in mijn oren anders.

Sinds de dood van haar man, bleef Mme de Sévigné ongetrouwd en pendelde zij heen en weer tussen Parijs en Les Rochers. Zij verkeerde in de koninklijke kringen van Louis XIV en voelde zich daar klaarblijkelijk goed thuis. In 1669 trouwde haar dochter met François Adhémar de Monteil, Graaf van Grignan uit de Provence. Na het vertrek van haar dochter begon een dertig jaar durende briefwisseling tussen Marquise de Sévigné en haar dochter Françoise. Een briefwisseling die met recht literair mag worden genoemd en waarin ze een eigen visie op de wereld creëert. Proust zou dit later "intermittences du coeur"noemen, het beurtelings  wegblijven en weer terugkeren van hartstocht op het ritme van afscheid en weerzien. Ik voel dat ik daar iets mee wil doen. Er is een nieuwe compositie in de maak.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…