Doorgaan naar hoofdcontent

Marie de Rabutin-Chantal, Marquise de Sévigné

Zicht vanuit de hoofdingang
Even buiten Vitré, in Les Rochers, staat een kasteel uit de 16de eeuw. Het was het kasteel waarin Marquise de Sévigné (1626-1696) woonde; een adellijke dame die vooral bekend is gebleven van haar literaire brieven aan haar dochter. Een vrouw in een bijzondere omgeving en in een fascinerend tijdsgewricht.

Jeroen Sweijen en zijn vrouw Gaelle waren tijdens ons verblijf met Consortium Musicum Divertimento zo vriendelijk om ons mee te nemen naar dit fraaie gebouw. De gids vertelde ons vele wetenswaardigheden over de levensloop van Madame de Sévigné en wat er met het gebouw zoal gebeurd is gedurende de laatste eeuwen.

Het gebouw is aanvankelijk geheel wit geweest en was daardoor een herkenbaar punt vanuit de wijde omgeving. De familie was niet armlastig en reisde regelmatig op en neer vanuit Parijs naar Vitré, een reis die met de koets toch gauw een aantal dagen duurde. Het was fijn voor hen als ze van verre hun bezit al konden zien, hetgeen ik me kan voorstellen.

De tuinen rondom het kasteel zijn duidelijk Classicistisch van opzet en het landgoed was 58 Ha groot. Het lagere deel van het kasteel, tussen het kasteel en de 'losstaande' kapel, is er later aangebouwd. Jammer dat ze met de bouw hiervan de ramen niet hebben uitgelijnd met de rest van het kasteel. Het kasteel is in de loop der tijden ontdaan van de witte pleisterlaag (waarschijnlijk is het onderhoud niet meer op te brengen voor latere eigenaren) en de tuinen worden nu onderhouden door de gemeente Vitré. Als ruil daarvoor stelt de huidige eigenaar het kasteel partieel beschikbaar als museum en is het daardoor toegankelijk voor publiek. Achter het kasteel is nu een groot golfterrein aangelegd met een leuk restaurant dat uitzicht heeft op het kasteel.


Madame de Sévigné was een bijzondere dame. Zij stamt uit een rijke Bourgondische familie en heette Marie de Rabutin-Chantal. Na een moeilijke jeugd, huwde ze in 1644 met Henri, Marquis de Sévigné. Uit het verstandshuwelijk werden twee kinderen geboren: dochter Françoise (1646) en zoon Charles (1648). Haar man verwondde zichzelf dodelijk in 1651 tijdens de voorbereidingen van een duel om zijn tweede maîtresse, Mme de Gondran. Het ontlokte Marquise de Sévigné de uitspraak: "Nu weet ik tenminste waar hij zich ophoudt." Echte liefde klinkt in mijn oren anders.

Sinds de dood van haar man, bleef Mme de Sévigné ongetrouwd en pendelde zij heen en weer tussen Parijs en Les Rochers. Zij verkeerde in de koninklijke kringen van Louis XIV en voelde zich daar klaarblijkelijk goed thuis. In 1669 trouwde haar dochter met François Adhémar de Monteil, Graaf van Grignan uit de Provence. Na het vertrek van haar dochter begon een dertig jaar durende briefwisseling tussen Marquise de Sévigné en haar dochter Françoise. Een briefwisseling die met recht literair mag worden genoemd en waarin ze een eigen visie op de wereld creëert. Proust zou dit later "intermittences du coeur"noemen, het beurtelings  wegblijven en weer terugkeren van hartstocht op het ritme van afscheid en weerzien. Ik voel dat ik daar iets mee wil doen. Er is een nieuwe compositie in de maak.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…