Doorgaan naar hoofdcontent

Media, tromgeroffel en wapengekletter

De laatste weken staan de media volledig in het teken van de spanningen in het conflict tussen Oekraïne en Rusland. Syrië en Israël zijn uit beeld sinds het vliegtuig MH17 boven Oekraïne is neergeschoten, om over de andere brandhaarden maar niet te spreken. Wat me opvalt is de grote rol die de media hebben als het gaat om de beeldvorming in dit conflict. Het tromgeroffel neemt serieuze vormen aan en zelfs de meest vredelievende mensen in mijn omgeving, vinden dat we onderhand actie moeten ondernemen. Alsof oorlogshandelingen ook maar iets oplossen. De interventies en peace-missions die de laatste decennia zijn ondernomen geven niet veel vertrouwen in een goede afloop van militair ingrijpen.

100 jaar geleden begon de Eerste Wereldoorlog, ofwel 'De Grote Oorlog'. Er zijn boeken vol geschreven over hoe we mondiaal trots en fier als lemmingen afstevenden naar de troosteloze afgrond van 1914-1918. Nog geen 22 jaar later gevolgd door de Tweede Wereldoorlog met minstens zo ellendige toestanden. Ik ben in 1956 geboren en hoewel de gevolgen van de oorlog thuis merk- en voelbaar waren, ben ik in een betrekkelijke rustige tijd opgegroeid. Hierbij sluit ik alle oorlogen en schermutselingen uit waar we als Nederlanders niet veel te maken hebben gehad. Mijn generatie heeft geboft, maar wat is het toch dat oorlogen ontstaan terwijl bijna niemand oorlogvoeren een goede zaak vindt?

Ik heb vrienden zowel in Rusland als in Oekraïne en merk dat beide partijen overtuigd zijn van hun gelijk. Ze hebben een eigen visie op de situatie en als je afzonderlijk de argumenten hoort, dan snap je hun standpunten ook wel. Ondertussen krijgen wij in West-Europa een eenzijdige berichtgeving, evenals in Oekraïne en Rusland. Het lijkt wel of ook hier geen tinten grijs te vinden zijn, alles wordt contrastrijk in zwart-wit weergegeven. Zelfs een journalist als Twan Huys, die ik hoog in het vaandel heb staan, ondervraagt bij Nieuwsuur kritisch een Russische journalist, waarbij hij niet de indruk maakt geïnteresseerd te zijn in wat de Rus te vertellen heeft. Hij onderbreekt de Russische journalist met vragen die vooraf zijn opgesteld, zonder de wezenlijke dialoog aan te gaan. Dit zal zich ongetwijfeld ook in de media van Oekraïne en Rusland afspelen, mogelijk met minder speelruimte.

Vreemd toch, dat op persoonlijk vlak vriendschappen kunnen ontstaan die grenzen overschrijden en dat op landelijk niveau oorlogen worden gevoerd. Mijn ervaring is dat juist als je mensen leert kennen en oog hebt voor hun manier van leven en hun behoeften, dat je dan tot elkaar komt. Er blijven altijd grote verschillen te overbruggen, maar die staan een vriendschappelijke relatie niet principieel in de weg. Iedereen weet toch dat oorlogvoeren in werkelijkheid anders is dan op het filmdoek. De ellende die uit oorlogsvoering voortkomt is even onvermijdelijk als verschrikkelijk. We zullen er alles aan moeten doen om een gewapend conflict uit de weg te gaan.

Ik zie hoe het grote publiek aan beide zijden klaar wordt gestoomd voor een militair antwoord op de problemen die er zijn. Er wordt een draagvlak gecreëerd voor spierballenvertoon, of het nu gaat om economische sancties of wapengekletter. Ik vind dat er niet genoeg tijd en moeite geïnvesteerd wordt in het elkaar begrijpen en openstaan voor elkaars standpunten. De media spelen hierbij een grote rol. Het zou mij veel waard zijn als er meer verslaggeving zou komen die ook oog heeft voor het standpunt van de 'tegenpartij'. Alleen dán komen we tot elkaar. Noem het naïef, maar ik ben ervan overtuigd dat wantrouwen en angst geen goede drijfveren zijn voor acties en reacties. Volgens mij is een diplomatieke oplossing de enige manier om uit deze ellende te komen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…