Doorgaan naar hoofdcontent

Menhirs en andere mysterieuze zaken

In het land van Asterix en Obelix kun je de Menhirs zomaar in het landschap tegen komen. Soms iets groter dan de menhir die Obelix draagt, zoals deze eenzame menhir op de foto die zo'n 5 meter hoog boven het vlakke landschap uittorent in de buurt van Dol-de-Bretagne. De naam Menhir is een samenvoeging van het Bretonse 'maen' ('steen') en 'hir' wat 'hoog' betekent.

Volgens de beschrijving op een informatiebord bij de menhir zijn er verschillende verklaringen voor het bestaan van deze magische plaatsen. Één van de verklaringen is dat telkens als er iemand sterft, de menhir iets verder in de grond zakt. Als de Menhir is verdwenen, is het einde der tijden aangebroken. We hoeven ons nog niet ongerust te maken, er is nog een behoorlijke tijd te gaan zo te zien.

Er zijn mensen geweest die de moeite hebben genomen om de Menhir uit te kappen en te verplaatsen naar deze open ruimte. Zonder de moderne hulpmiddelen moet dat een behoorlijke klus zijn geweest. En naar de reden waarom juist hier de Menhir geplaatst is, kunnen we slechts gissen. Wellicht heeft het iets met bronnen of aardstraling te maken. Zelfs veel later, bij de bouw van kathedralen zoals in Chartres, hield men rekening met water- en energiestromen onder de oppervlakte. Waarom zou dat op deze magische plekken anders zijn? Ik ben ervan overtuigd dat de Druïden een belangrijke rol hebben gespeeld en dat zij gevoeliger waren dan wij, als het dit soort zaken aangaat.

In de buurt van Saint-Just (Ille-et-Villaine) kwamen Kitty en ik ook raadselachtige Menhir-formaties tegen. Hier waren de grote stenen uitgelijnd in het landschap. De rijen Menhirs waren geen 5 meter hoog, maar het waren toch stevige stenen die hier met een bewust doel geplaatst waren. Ook dit moet veel werk zijn geweest. Het lijkt of ze verwijzen naar een punt in het landschap of een relatie aangaan met de hemel erboven. Zouden de stenen, net als de piramides of de kathedralen, relaties hebben met de sterren en planeten in het heelal? Het is mysterieus en als je er bent, voel je de energie van de stenen en ben je opgenomen in het landschap. Stilte overvalt je en meer nog dan bij de hunebedden in eigen land, is voor mij hier de magie duidelijk voelbaar.

De mensen die deze constructies hebben gebouwd, deden dit in een tijd die zoveel anders is dan die waarin wij leven. Het verwondert mij dat ik zelfs in deze tijd zo onder de indruk ben van hun mysterieuze prestaties. Het lijkt wel of je terugreist in de tijd en dichter bij je eigen kern komt. Toch bijzondere mensen, die Galliërs.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…