Doorgaan naar hoofdcontent

Menhirs en andere mysterieuze zaken

In het land van Asterix en Obelix kun je de Menhirs zomaar in het landschap tegen komen. Soms iets groter dan de menhir die Obelix draagt, zoals deze eenzame menhir op de foto die zo'n 5 meter hoog boven het vlakke landschap uittorent in de buurt van Dol-de-Bretagne. De naam Menhir is een samenvoeging van het Bretonse 'maen' ('steen') en 'hir' wat 'hoog' betekent.

Volgens de beschrijving op een informatiebord bij de menhir zijn er verschillende verklaringen voor het bestaan van deze magische plaatsen. Één van de verklaringen is dat telkens als er iemand sterft, de menhir iets verder in de grond zakt. Als de Menhir is verdwenen, is het einde der tijden aangebroken. We hoeven ons nog niet ongerust te maken, er is nog een behoorlijke tijd te gaan zo te zien.

Er zijn mensen geweest die de moeite hebben genomen om de Menhir uit te kappen en te verplaatsen naar deze open ruimte. Zonder de moderne hulpmiddelen moet dat een behoorlijke klus zijn geweest. En naar de reden waarom juist hier de Menhir geplaatst is, kunnen we slechts gissen. Wellicht heeft het iets met bronnen of aardstraling te maken. Zelfs veel later, bij de bouw van kathedralen zoals in Chartres, hield men rekening met water- en energiestromen onder de oppervlakte. Waarom zou dat op deze magische plekken anders zijn? Ik ben ervan overtuigd dat de Druïden een belangrijke rol hebben gespeeld en dat zij gevoeliger waren dan wij, als het dit soort zaken aangaat.

In de buurt van Saint-Just (Ille-et-Villaine) kwamen Kitty en ik ook raadselachtige Menhir-formaties tegen. Hier waren de grote stenen uitgelijnd in het landschap. De rijen Menhirs waren geen 5 meter hoog, maar het waren toch stevige stenen die hier met een bewust doel geplaatst waren. Ook dit moet veel werk zijn geweest. Het lijkt of ze verwijzen naar een punt in het landschap of een relatie aangaan met de hemel erboven. Zouden de stenen, net als de piramides of de kathedralen, relaties hebben met de sterren en planeten in het heelal? Het is mysterieus en als je er bent, voel je de energie van de stenen en ben je opgenomen in het landschap. Stilte overvalt je en meer nog dan bij de hunebedden in eigen land, is voor mij hier de magie duidelijk voelbaar.

De mensen die deze constructies hebben gebouwd, deden dit in een tijd die zoveel anders is dan die waarin wij leven. Het verwondert mij dat ik zelfs in deze tijd zo onder de indruk ben van hun mysterieuze prestaties. Het lijkt wel of je terugreist in de tijd en dichter bij je eigen kern komt. Toch bijzondere mensen, die Galliërs.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…