Doorgaan naar hoofdcontent

Bompa (2)

Zojuist terug van kraamvisite bij dochter Kathelijne en haar partner Jiri. Wat is kleindochter Olivia toch mooi! En wat was ik ontroerd toen ik het bericht van haar geboorte hoorde. De geboorte van een nieuwe wereldburger is een emotionele gebeurtenis. Het nieuwe leven weet nog van niets, althans niet bewust, de ouders hebben hun verwachtingen en zijn blij met hun baby. Ik, als Bompa, heb een mix aan emoties die met elkaar om voorrang strijden.

Oosterhout is een mooie geboorteplaats
Intense vreugde om het nieuwe leven was de eerste emotie die opkwam. Het feit dat jouw dochter zelf moeder wordt, is een niet te beschrijven gevoel. Je herbeleeft haar eigen geboorte als het ware en ook het bijbehorende gevoel van euforie zorgt ervoor dat je een traan moet wegpinken. Het lijkt ineens weer kortbij en de beelden staan je helder voor de geest, als was het gisteren.
Je realiseert je ook ineens dat je tot een andere generatie behoort. Opa, of in mijn geval Bompa, klinkt toch net iets anders dan vader of papa. Je kijkt nog eens in de spiegel, ziet de grijze haren en andere tekenen van ouderdom. Wat ben ik trouwens blij dat alles bij het kind erop en eraan zit. Je hebt het zelf niet voor het zeggen en je mag in je handen klappen dat de start van dit jonge leven voorspoedig is verlopen.

Ik heb vanmiddag meteen mijn moeder gebeld en haar het goede nieuws verteld. Ze reageerde er goed op en was blij met een achterkleindochter. Ze had altijd wel gezegd dat het kind een paar dagen eerder ter wereld zou komen. Ze vond het geweldig dat ze dit nog mee mocht maken en had tot de Heilige Rita gebeden dat de geboorte voorspoedig zou mogen verlopen. Toch maar goed dat ze er zijn, die Heiligen. En Olivia vond ze een prachtige naam. Tsja, soms zit het mee als je ouder wordt.

Ik heb het nieuws van Olivia's geboorte met toestemming van Kathelijne op Facebook geplaatst. Ik deed dat met gepaste omzichtigheid omdat de nieuwbakken ouders er nog niet over uit zijn of ze wel willen dat er foto's en berichten op Facebook verschijnen. Daar kan ik wel respect voor opbrengen, in deze tijden moet je een kleindochter niet belasten met een verleden op Facebook dat haar misschien een heel leven kan achtervolgen. Maar ik zit anders in elkaar en dat moet ook kunnen. Daarom schreef ik voorzichtig op mijn Facebookpagina: "Een nieuwe fase van mijn leven ingegaan: officieel Bompa van kleindochter Olivia." Ik kreeg hierop vele leuke en lieve reacties. Het liefst had ik willen schrijven hoe mooi ze is, hoe trots ik ben op Kathelijne en Jiri en het bericht vergezeld laten gaan met een foto. Maar ik realiseer me dat ik hierin een stapje opzij moet doen. Dat hoort ook bij mijn nieuwe rol als Bompa. Het is nog even wennen allemaal.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…