Doorgaan naar hoofdcontent

Bompa (2)

Zojuist terug van kraamvisite bij dochter Kathelijne en haar partner Jiri. Wat is kleindochter Olivia toch mooi! En wat was ik ontroerd toen ik het bericht van haar geboorte hoorde. De geboorte van een nieuwe wereldburger is een emotionele gebeurtenis. Het nieuwe leven weet nog van niets, althans niet bewust, de ouders hebben hun verwachtingen en zijn blij met hun baby. Ik, als Bompa, heb een mix aan emoties die met elkaar om voorrang strijden.

Oosterhout is een mooie geboorteplaats
Intense vreugde om het nieuwe leven was de eerste emotie die opkwam. Het feit dat jouw dochter zelf moeder wordt, is een niet te beschrijven gevoel. Je herbeleeft haar eigen geboorte als het ware en ook het bijbehorende gevoel van euforie zorgt ervoor dat je een traan moet wegpinken. Het lijkt ineens weer kortbij en de beelden staan je helder voor de geest, als was het gisteren.
Je realiseert je ook ineens dat je tot een andere generatie behoort. Opa, of in mijn geval Bompa, klinkt toch net iets anders dan vader of papa. Je kijkt nog eens in de spiegel, ziet de grijze haren en andere tekenen van ouderdom. Wat ben ik trouwens blij dat alles bij het kind erop en eraan zit. Je hebt het zelf niet voor het zeggen en je mag in je handen klappen dat de start van dit jonge leven voorspoedig is verlopen.

Ik heb vanmiddag meteen mijn moeder gebeld en haar het goede nieuws verteld. Ze reageerde er goed op en was blij met een achterkleindochter. Ze had altijd wel gezegd dat het kind een paar dagen eerder ter wereld zou komen. Ze vond het geweldig dat ze dit nog mee mocht maken en had tot de Heilige Rita gebeden dat de geboorte voorspoedig zou mogen verlopen. Toch maar goed dat ze er zijn, die Heiligen. En Olivia vond ze een prachtige naam. Tsja, soms zit het mee als je ouder wordt.

Ik heb het nieuws van Olivia's geboorte met toestemming van Kathelijne op Facebook geplaatst. Ik deed dat met gepaste omzichtigheid omdat de nieuwbakken ouders er nog niet over uit zijn of ze wel willen dat er foto's en berichten op Facebook verschijnen. Daar kan ik wel respect voor opbrengen, in deze tijden moet je een kleindochter niet belasten met een verleden op Facebook dat haar misschien een heel leven kan achtervolgen. Maar ik zit anders in elkaar en dat moet ook kunnen. Daarom schreef ik voorzichtig op mijn Facebookpagina: "Een nieuwe fase van mijn leven ingegaan: officieel Bompa van kleindochter Olivia." Ik kreeg hierop vele leuke en lieve reacties. Het liefst had ik willen schrijven hoe mooi ze is, hoe trots ik ben op Kathelijne en Jiri en het bericht vergezeld laten gaan met een foto. Maar ik realiseer me dat ik hierin een stapje opzij moet doen. Dat hoort ook bij mijn nieuwe rol als Bompa. Het is nog even wennen allemaal.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…