Doorgaan naar hoofdcontent

Bompa (2)

Zojuist terug van kraamvisite bij dochter Kathelijne en haar partner Jiri. Wat is kleindochter Olivia toch mooi! En wat was ik ontroerd toen ik het bericht van haar geboorte hoorde. De geboorte van een nieuwe wereldburger is een emotionele gebeurtenis. Het nieuwe leven weet nog van niets, althans niet bewust, de ouders hebben hun verwachtingen en zijn blij met hun baby. Ik, als Bompa, heb een mix aan emoties die met elkaar om voorrang strijden.

Oosterhout is een mooie geboorteplaats
Intense vreugde om het nieuwe leven was de eerste emotie die opkwam. Het feit dat jouw dochter zelf moeder wordt, is een niet te beschrijven gevoel. Je herbeleeft haar eigen geboorte als het ware en ook het bijbehorende gevoel van euforie zorgt ervoor dat je een traan moet wegpinken. Het lijkt ineens weer kortbij en de beelden staan je helder voor de geest, als was het gisteren.
Je realiseert je ook ineens dat je tot een andere generatie behoort. Opa, of in mijn geval Bompa, klinkt toch net iets anders dan vader of papa. Je kijkt nog eens in de spiegel, ziet de grijze haren en andere tekenen van ouderdom. Wat ben ik trouwens blij dat alles bij het kind erop en eraan zit. Je hebt het zelf niet voor het zeggen en je mag in je handen klappen dat de start van dit jonge leven voorspoedig is verlopen.

Ik heb vanmiddag meteen mijn moeder gebeld en haar het goede nieuws verteld. Ze reageerde er goed op en was blij met een achterkleindochter. Ze had altijd wel gezegd dat het kind een paar dagen eerder ter wereld zou komen. Ze vond het geweldig dat ze dit nog mee mocht maken en had tot de Heilige Rita gebeden dat de geboorte voorspoedig zou mogen verlopen. Toch maar goed dat ze er zijn, die Heiligen. En Olivia vond ze een prachtige naam. Tsja, soms zit het mee als je ouder wordt.

Ik heb het nieuws van Olivia's geboorte met toestemming van Kathelijne op Facebook geplaatst. Ik deed dat met gepaste omzichtigheid omdat de nieuwbakken ouders er nog niet over uit zijn of ze wel willen dat er foto's en berichten op Facebook verschijnen. Daar kan ik wel respect voor opbrengen, in deze tijden moet je een kleindochter niet belasten met een verleden op Facebook dat haar misschien een heel leven kan achtervolgen. Maar ik zit anders in elkaar en dat moet ook kunnen. Daarom schreef ik voorzichtig op mijn Facebookpagina: "Een nieuwe fase van mijn leven ingegaan: officieel Bompa van kleindochter Olivia." Ik kreeg hierop vele leuke en lieve reacties. Het liefst had ik willen schrijven hoe mooi ze is, hoe trots ik ben op Kathelijne en Jiri en het bericht vergezeld laten gaan met een foto. Maar ik realiseer me dat ik hierin een stapje opzij moet doen. Dat hoort ook bij mijn nieuwe rol als Bompa. Het is nog even wennen allemaal.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…