Doorgaan naar hoofdcontent

College Tour

Gisteravond heb ik een uitzending gezien van College Tour, waar Jerry Springer te gast was. Ik heb vroeger veel naar Jerry Springer gekeken, gefascineerd als ik was naar de bonte verzameling mensen die voorbij kwamen. Meestal ging het over relatieproblemen en soms passeerden ook grotere maatschappelijke problemen de revue. Zoals Jerry Springer het verwoordde, gaat het bij zijn show om "mensen met onbehoorlijk gedrag". De show appelleert aan een zekere mate van voyeurisme dat bij alle mensen wel in meer of mindere mate aanwezig is. Zijn programma's waren duidelijk niet 'comme il faut'. Als je zei dat je naar Jerry Springer keek, werd je, in mijn omgeving althans, met een scheef oog aangekeken. Nette, fatsoenlijke mensen keken er niet naar. Ik kon me geen voorstelling maken van wat ik te verwachten had nu hij als gast was uitgenodigd bij College Tour. Het werd een uitzending waar ik met plezier, bewondering en zelfs ontroering terugkijk. Jerry Springer kreeg van Twan Huys de kans om zich te profileren als een bevlogen man, een persoon van vlees en bloed met een indrukwekkende uitstraling.

Vrijwel meteen na aanvang van de uitzending kwam Jerry's Joodse afkomst ter sprake. Hij was in 1944 geboren uit ouders die zelf geboren waren in het voormalige Duitsland (nu Polen). Van zijn familie waren zijn ouders de enige overlevenden van de Holocaust. Door de sobere maar gerichte vragen werd Springer door Twan Huys uitgenodigd om zijn verhaal te doen. De studenten luisterden ademloos, het was stil in de zaal, zijn verhaal kwam duidelijk aan. Jerry zelf had niet verwacht dat er over dit onderwerp gesproken ging worden en hij was zichtbaar aangedaan. Zijn levensverhaal maakte indruk, het raakte een gevoelige snaar en ook ik zat op sommige momenten met een brok in mijn keel.

Wat na de uitzending in herinnering bleef, was een portret van een man die meer diepgang bleek te hebben dan zijn naar hem genoemde show op het eerste gezicht doet vermoeden. Een advocaat/politicus die, na een tijdje burgemeester van Cincinnati te te zijn geweest, naar eigen zeggen 'zonder enig talent' heeft kunnen doen wat hij deed en daarbij veel geluk heeft gehad. Jerry slaagde er wat mij betreft in om de hypocrisie van de burgermoraal bloot te leggen en een valide motivering te geven voor zijn deelname aan de Jerry Springer Show. Deze uitzending behoorde tot de TV-programma's die ik de moeite waard vind. Er mogen van mij meer van dit soort interviews worden gemaakt en uitgezonden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…