Doorgaan naar hoofdcontent

College Tour

Gisteravond heb ik een uitzending gezien van College Tour, waar Jerry Springer te gast was. Ik heb vroeger veel naar Jerry Springer gekeken, gefascineerd als ik was naar de bonte verzameling mensen die voorbij kwamen. Meestal ging het over relatieproblemen en soms passeerden ook grotere maatschappelijke problemen de revue. Zoals Jerry Springer het verwoordde, gaat het bij zijn show om "mensen met onbehoorlijk gedrag". De show appelleert aan een zekere mate van voyeurisme dat bij alle mensen wel in meer of mindere mate aanwezig is. Zijn programma's waren duidelijk niet 'comme il faut'. Als je zei dat je naar Jerry Springer keek, werd je, in mijn omgeving althans, met een scheef oog aangekeken. Nette, fatsoenlijke mensen keken er niet naar. Ik kon me geen voorstelling maken van wat ik te verwachten had nu hij als gast was uitgenodigd bij College Tour. Het werd een uitzending waar ik met plezier, bewondering en zelfs ontroering terugkijk. Jerry Springer kreeg van Twan Huys de kans om zich te profileren als een bevlogen man, een persoon van vlees en bloed met een indrukwekkende uitstraling.

Vrijwel meteen na aanvang van de uitzending kwam Jerry's Joodse afkomst ter sprake. Hij was in 1944 geboren uit ouders die zelf geboren waren in het voormalige Duitsland (nu Polen). Van zijn familie waren zijn ouders de enige overlevenden van de Holocaust. Door de sobere maar gerichte vragen werd Springer door Twan Huys uitgenodigd om zijn verhaal te doen. De studenten luisterden ademloos, het was stil in de zaal, zijn verhaal kwam duidelijk aan. Jerry zelf had niet verwacht dat er over dit onderwerp gesproken ging worden en hij was zichtbaar aangedaan. Zijn levensverhaal maakte indruk, het raakte een gevoelige snaar en ook ik zat op sommige momenten met een brok in mijn keel.

Wat na de uitzending in herinnering bleef, was een portret van een man die meer diepgang bleek te hebben dan zijn naar hem genoemde show op het eerste gezicht doet vermoeden. Een advocaat/politicus die, na een tijdje burgemeester van Cincinnati te te zijn geweest, naar eigen zeggen 'zonder enig talent' heeft kunnen doen wat hij deed en daarbij veel geluk heeft gehad. Jerry slaagde er wat mij betreft in om de hypocrisie van de burgermoraal bloot te leggen en een valide motivering te geven voor zijn deelname aan de Jerry Springer Show. Deze uitzending behoorde tot de TV-programma's die ik de moeite waard vind. Er mogen van mij meer van dit soort interviews worden gemaakt en uitgezonden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…