Doorgaan naar hoofdcontent

Inwendig geen gehoor

Toen ik onlangs een foto zag met daarop een afbeelding van een scene uit "Pipo de Clown", kwamen er een boel herinneringen bij mij naar boven. "Pipo de Clown" was een zeer populaire televisieserie uit de beginperiode van de televisie (1958 tot 1968). Het ging over een Clown die met zijn vrouw Mammaloe en dochter Petra in een woonwagen woonde. Hiermee trokken ze naar eigen zeggen de hele wereld door en beleefden ze verschillende avonturen.

Thuis keken we op een klein teeveetje met andere kinderen uit de buurt naar de televisie-uitzendingen. Omdat mijn vader, Wouth van Gulick, bij Philips werkte op een afdeling waar nieuwe apparaten werden uitgetest, hadden wij thuis regelmatig de nieuwste en meest geavanceerde spullen staan. In de Kreeftstraat in Eindhoven waren wij dus een van de eersten die een televisie hadden. TV-kijken was toen nog een uitermate sociaal gebeuren. De huiskamer was bij elke uitzending gevuld met mensen uit de buurt.

Bij het zien van de foto kwamen veel herinneringen naar boven. Zo herinnerde ik mij plots diverse uitspraken uit die televisieserie:
  • Pipo de Clown:"Sapperdeflap" en "Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen"
  • Dikke Deur: "Pipo, koeien" en "Oh, wat heb ik weer een pech"
  • De schurken Snuf en Snuitje: "m-m-mooie p-parels, f-f-fijne p-p-parels"
  • De indiaan Klukkluk: "Floepens, mis!", "Gossie possie..." en "Dat zijn zeer van de gekke!"
Bij elke regel hoor ik inwendig de typische stemmen van de acteurs/personages. Hoewel het lang geleden is, lijkt het of ik ze in het hier en nu hoor praten.

Al jaren probeer ik uit alle macht de stem van mijn vader te "horen". Mijn inwendig gehoor laat me hier in de steek. Hoezeer ik me ook inspan, de stem lijkt voorgoed uit mijn geheugen verdwenen. Op een of andere wijze kan ik mij de stem van mijn vader niet voor de geest halen. Muziekinstrumenten, melodieën, zangstemmen, Pipo de Clown... geen probleem. Maar de stem van mijn vader lijkt met zijn overlijden in 1989 voor altijd gewist. Hadden we toch maar opnamen gemaakt met al die geavanceerde apparaten thuis. Gedane zaken nemen geen keer. Typisch fenomeen, dat inwendige gehoor.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…