Doorgaan naar hoofdcontent

Onze kwetterboom

We hebben een knusse stadstuin. Toen Kitty's ouders verhuisden naar een chique wijk in Tilburg, de Blaak, kwam hun huis vrij. Kitty en ik waren net afgestudeerd met het hoofdvak Schoolmuziek Akte B en hadden een baan; ik in Rosmalen aan het Hoogveldcollege en Kitty aan het Maurickcollege te Vught. Wij grepen de kans met beide handen aan, het was een groot huis (6 slaapkamers, doorzonkamer en kleine tuin achter. We waren er blij mee en nu, 35 jaar later, wonen we er nog.

Er stond een schuurtje achter ons huis en er liep een tegelpad langs het grasveldje tussen huis en schuur. Wij hadden een grotere tuin niet nodig, het ontbrak ons soms aan tijd om de tuin bij te houden. Naast mijn parttime baan in Rosmalen studeerde ik namelijk nog drie jaar aan het conservatorium aan mijn vervolgstudies: Directie Uitvoerend Musicus en Theorie der Muziek. Nadat ik die had afgesloten ging ik fulltime aan de slag en kwamen er al snel drie kinderen kort op elkaar. Ons tuintje werd het speelveld van de kinderen en ik metselde er met grote grondigheid een diepe zandbak in. Wij waren bang dat er mieren in zouden komen, dus om de kinderen te beschermen bouwde ik een bakstenen zandbak van zo'n anderhalve meter diep in de hoek van het tuintje. Wij pakken dit soort zaken grondig aan. De kinderen waren er gelukkig mee en wij dus ook.

Gaandeweg werden de kinderen groter en werd het moeilijker om een rustig gezinsleven te combineren met ons bestaan als musici. Oom Herman van Buul was zo vriendelijk om een aanbouw te ontwerpen en na herhaaldelijke aanpassingen op het ontwerp, omdat de welstandscommissie niet echt meewerkte, konden wij de studio laten bouwen. De zandbak werd met de nodige moeite gesloopt en we verbouwden onze woonkamer en verplaatsten de keuken. We hebben toen, in die tijd, een mooie Japanse sierkers geplant. Nu, twintig jaar later, is het een sieraad voor de tuin met in het voorjaar weelderige bloemen en zo rond september duizenden rode sierkersen.

Klokslag 19:00 uur komen er een twintigtal mussen in de boom zitten. Ze maken een leven van jewelste, zo erg zelfs, dat het af en toe ons praten overstemt. Al met al duurt dit feestje ongeveer een kwartiertje. Daarna houdt het getjilp even plotseling op als dat het is begonnen. Wij genieten van de levendige bedrijvigheid van de mussenfamilie. Ze zijn een aantal jaren weggeweest, maar op dit moment gaat het bij ons erg goed met de mussenpopulatie.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…