Doorgaan naar hoofdcontent

Onze kwetterboom

We hebben een knusse stadstuin. Toen Kitty's ouders verhuisden naar een chique wijk in Tilburg, de Blaak, kwam hun huis vrij. Kitty en ik waren net afgestudeerd met het hoofdvak Schoolmuziek Akte B en hadden een baan; ik in Rosmalen aan het Hoogveldcollege en Kitty aan het Maurickcollege te Vught. Wij grepen de kans met beide handen aan, het was een groot huis (6 slaapkamers, doorzonkamer en kleine tuin achter. We waren er blij mee en nu, 35 jaar later, wonen we er nog.

Er stond een schuurtje achter ons huis en er liep een tegelpad langs het grasveldje tussen huis en schuur. Wij hadden een grotere tuin niet nodig, het ontbrak ons soms aan tijd om de tuin bij te houden. Naast mijn parttime baan in Rosmalen studeerde ik namelijk nog drie jaar aan het conservatorium aan mijn vervolgstudies: Directie Uitvoerend Musicus en Theorie der Muziek. Nadat ik die had afgesloten ging ik fulltime aan de slag en kwamen er al snel drie kinderen kort op elkaar. Ons tuintje werd het speelveld van de kinderen en ik metselde er met grote grondigheid een diepe zandbak in. Wij waren bang dat er mieren in zouden komen, dus om de kinderen te beschermen bouwde ik een bakstenen zandbak van zo'n anderhalve meter diep in de hoek van het tuintje. Wij pakken dit soort zaken grondig aan. De kinderen waren er gelukkig mee en wij dus ook.

Gaandeweg werden de kinderen groter en werd het moeilijker om een rustig gezinsleven te combineren met ons bestaan als musici. Oom Herman van Buul was zo vriendelijk om een aanbouw te ontwerpen en na herhaaldelijke aanpassingen op het ontwerp, omdat de welstandscommissie niet echt meewerkte, konden wij de studio laten bouwen. De zandbak werd met de nodige moeite gesloopt en we verbouwden onze woonkamer en verplaatsten de keuken. We hebben toen, in die tijd, een mooie Japanse sierkers geplant. Nu, twintig jaar later, is het een sieraad voor de tuin met in het voorjaar weelderige bloemen en zo rond september duizenden rode sierkersen.

Klokslag 19:00 uur komen er een twintigtal mussen in de boom zitten. Ze maken een leven van jewelste, zo erg zelfs, dat het af en toe ons praten overstemt. Al met al duurt dit feestje ongeveer een kwartiertje. Daarna houdt het getjilp even plotseling op als dat het is begonnen. Wij genieten van de levendige bedrijvigheid van de mussenfamilie. Ze zijn een aantal jaren weggeweest, maar op dit moment gaat het bij ons erg goed met de mussenpopulatie.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…