Doorgaan naar hoofdcontent

Als je het mij vraagt...

In Nederland mag iedereen een mening hebben. Sterker nog, wij nodigen iedereen bij voortduring uit om die mening te ventileren. Als je zegt dat je te weinig kennis of informatie hebt om je een mening te vormen, kijkt men je vreemd aan. Ieder ontwikkeld mens heeft er toch een! Strijd tegen IS, Guus Hiddink, Israël en de Palestijnen, Rusland, Oekraïne, Kernenergie, Noord Korea, de strafmaat voor Volkert van der G., WMO, euthanasie, kinderarbeid, zwarte Piet... Slechts een greep uit het nieuws van afgelopen dagen. Er zouden minstens 48 uren in een dag moeten zitten om je maar globaal te (laten) informeren over al die uiteenlopende onderwerpen. In veel media telt iedere mening en op radio en tv wordt voortdurend geopinieerd, geregistreerd en gedeeld.

Een mening die niet gestoeld is op kennis, noem ik een kreet. Zo'n kreet kan een authentieke en oprechte uiting zijn van emotie, maar het is de vraag of we daar zoveel aandacht aan moeten geven. De werkelijkheid is namelijk complexer dan je bij een eerste of tweede kreet zou vermoeden. Ik hoor liever iemand met verstand van zaken zijn mening geven dan dat ik "de man of vrouw in de winkelstraat" een kreet hoor slaken. Het kan me eerlijk gezegd geen snars schelen dat het ene moment een politieke partij op 19% en de volgende dag op 35% staat in opiniepeilingen. Ik heb liever dat verstandige mensen een (politiek) besluit nemen op grond van kennis en feiten dan op basis van onderbuikgevoelens of opiniepeilingen. Voor je het weet geldt het recht van de sterkste en dat is niet per definitie in het belang van ons allen.

We hollen onze democratie uit met onze kretologie als we niet uitkijken. Politici reageren steeds meer op elke kreet in de media. Opiniepeilingen bepalen de validiteit van hun inhoudelijke beslissingen. Vertrouwen neemt zienderogen af en we sturen bedreigingen naar iedereen waar we het mee oneens (denken te) zijn. Onverdraagzaamheid is het sleutelbegrip geworden waarmee we informatie filteren. Laten we ons toch eens wat meer verwonderen en informeren, zonder te vervallen in naïef vertrouwen. Ons leven zou er een stuk aangenamer op worden, als je het mij vraagt,

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…