Doorgaan naar hoofdcontent

Als je het mij vraagt...

In Nederland mag iedereen een mening hebben. Sterker nog, wij nodigen iedereen bij voortduring uit om die mening te ventileren. Als je zegt dat je te weinig kennis of informatie hebt om je een mening te vormen, kijkt men je vreemd aan. Ieder ontwikkeld mens heeft er toch een! Strijd tegen IS, Guus Hiddink, Israël en de Palestijnen, Rusland, Oekraïne, Kernenergie, Noord Korea, de strafmaat voor Volkert van der G., WMO, euthanasie, kinderarbeid, zwarte Piet... Slechts een greep uit het nieuws van afgelopen dagen. Er zouden minstens 48 uren in een dag moeten zitten om je maar globaal te (laten) informeren over al die uiteenlopende onderwerpen. In veel media telt iedere mening en op radio en tv wordt voortdurend geopinieerd, geregistreerd en gedeeld.

Een mening die niet gestoeld is op kennis, noem ik een kreet. Zo'n kreet kan een authentieke en oprechte uiting zijn van emotie, maar het is de vraag of we daar zoveel aandacht aan moeten geven. De werkelijkheid is namelijk complexer dan je bij een eerste of tweede kreet zou vermoeden. Ik hoor liever iemand met verstand van zaken zijn mening geven dan dat ik "de man of vrouw in de winkelstraat" een kreet hoor slaken. Het kan me eerlijk gezegd geen snars schelen dat het ene moment een politieke partij op 19% en de volgende dag op 35% staat in opiniepeilingen. Ik heb liever dat verstandige mensen een (politiek) besluit nemen op grond van kennis en feiten dan op basis van onderbuikgevoelens of opiniepeilingen. Voor je het weet geldt het recht van de sterkste en dat is niet per definitie in het belang van ons allen.

We hollen onze democratie uit met onze kretologie als we niet uitkijken. Politici reageren steeds meer op elke kreet in de media. Opiniepeilingen bepalen de validiteit van hun inhoudelijke beslissingen. Vertrouwen neemt zienderogen af en we sturen bedreigingen naar iedereen waar we het mee oneens (denken te) zijn. Onverdraagzaamheid is het sleutelbegrip geworden waarmee we informatie filteren. Laten we ons toch eens wat meer verwonderen en informeren, zonder te vervallen in naïef vertrouwen. Ons leven zou er een stuk aangenamer op worden, als je het mij vraagt,

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…