Doorgaan naar hoofdcontent

Heksenketel

Ik vind Facebook een leuk medium. Je ziet er van alles voorbij komen en je kunt zien wat vrienden, kennissen en bekenden bezig houdt. En dat is net zo divers als de mensheid zelf. Feestbeesten, familiemensen, muziekliefhebbers, carrièretrackers, pacifisten, gelukszoekers en nihilisten, ze vinden allemaal op Facebook een podium om hun bezigheden te delen en op elkaar te reageren. Iets waar mensen duidelijk behoefte aan hebben, gezien het succes van Facebook; de een meer dan de ander.

Wij hebben een bepaald beeld van onszelf en dat dragen wij graag uit. Iedereen op Facebook heeft zijn eigen normen en waarden waarmee hij Facebookberichten de wereld in stuurt en op anderen reageert. Dat is ook duidelijk te merken. Soms vraag ik me af of iedereen zich wel voldoende realiseert wat het beeld is dat zij uitdragen naar anderen dan vrienden of bekenden. Het is over het algemeen geen overbodige luxe om ook de instellingen van Facebook eens duidelijk te bestuderen.

De Franse filosoof Michel Foucault beschreef de heksenketel van ons leven. Elk mens probeert om uit die heksenketel van gedachten, gedragingen en emoties een consistent beeld van zichzelf te vormen. De werkelijkheid is echter complexer dan dat beeld naar buiten toe doet vermoeden. En wat (universele) waarheid betreft, is het al helemaal dubieus of we die ooit zullen ontdekken (als die er al is). Ik kan me daar wel in vinden. Mijn gedachten zijn niet altijd nobel en altruïstisch van aard; hoewel mijn Facebook-pagina waarschijnlijk anders doet vermoeden.

Ieder van ons is een vat vol tegenstrijdigheden. Wij kunnen onszelf soms verrassen en het is niet altijd sociaal wenselijk om die tegenstrijdigheden te benoemen of te uiten. Veel van wat wij denken, voeren we niet uit en het is maar goed dat we niet elke gedachte of idee wereldkundig maken. Waarom schrijf ik eigenlijk deze blogs? Wil ik mijn gedachten ordenen en dat delen met anderen? Of ben ik, bewust of onbewust, een beeld van mezelf aan het creëren over hoe ik zou willen zijn? Met die bril op berichten op sociale media lezen is reuze interessant. Mensen zijn boeiende wezens en ik vind het alleen daarom al leuk om lid te zijn van Facebook.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…