Doorgaan naar hoofdcontent

Heksenketel

Ik vind Facebook een leuk medium. Je ziet er van alles voorbij komen en je kunt zien wat vrienden, kennissen en bekenden bezig houdt. En dat is net zo divers als de mensheid zelf. Feestbeesten, familiemensen, muziekliefhebbers, carrièretrackers, pacifisten, gelukszoekers en nihilisten, ze vinden allemaal op Facebook een podium om hun bezigheden te delen en op elkaar te reageren. Iets waar mensen duidelijk behoefte aan hebben, gezien het succes van Facebook; de een meer dan de ander.

Wij hebben een bepaald beeld van onszelf en dat dragen wij graag uit. Iedereen op Facebook heeft zijn eigen normen en waarden waarmee hij Facebookberichten de wereld in stuurt en op anderen reageert. Dat is ook duidelijk te merken. Soms vraag ik me af of iedereen zich wel voldoende realiseert wat het beeld is dat zij uitdragen naar anderen dan vrienden of bekenden. Het is over het algemeen geen overbodige luxe om ook de instellingen van Facebook eens duidelijk te bestuderen.

De Franse filosoof Michel Foucault beschreef de heksenketel van ons leven. Elk mens probeert om uit die heksenketel van gedachten, gedragingen en emoties een consistent beeld van zichzelf te vormen. De werkelijkheid is echter complexer dan dat beeld naar buiten toe doet vermoeden. En wat (universele) waarheid betreft, is het al helemaal dubieus of we die ooit zullen ontdekken (als die er al is). Ik kan me daar wel in vinden. Mijn gedachten zijn niet altijd nobel en altruïstisch van aard; hoewel mijn Facebook-pagina waarschijnlijk anders doet vermoeden.

Ieder van ons is een vat vol tegenstrijdigheden. Wij kunnen onszelf soms verrassen en het is niet altijd sociaal wenselijk om die tegenstrijdigheden te benoemen of te uiten. Veel van wat wij denken, voeren we niet uit en het is maar goed dat we niet elke gedachte of idee wereldkundig maken. Waarom schrijf ik eigenlijk deze blogs? Wil ik mijn gedachten ordenen en dat delen met anderen? Of ben ik, bewust of onbewust, een beeld van mezelf aan het creëren over hoe ik zou willen zijn? Met die bril op berichten op sociale media lezen is reuze interessant. Mensen zijn boeiende wezens en ik vind het alleen daarom al leuk om lid te zijn van Facebook.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…