Doorgaan naar hoofdcontent

Heksenketel

Ik vind Facebook een leuk medium. Je ziet er van alles voorbij komen en je kunt zien wat vrienden, kennissen en bekenden bezig houdt. En dat is net zo divers als de mensheid zelf. Feestbeesten, familiemensen, muziekliefhebbers, carrièretrackers, pacifisten, gelukszoekers en nihilisten, ze vinden allemaal op Facebook een podium om hun bezigheden te delen en op elkaar te reageren. Iets waar mensen duidelijk behoefte aan hebben, gezien het succes van Facebook; de een meer dan de ander.

Wij hebben een bepaald beeld van onszelf en dat dragen wij graag uit. Iedereen op Facebook heeft zijn eigen normen en waarden waarmee hij Facebookberichten de wereld in stuurt en op anderen reageert. Dat is ook duidelijk te merken. Soms vraag ik me af of iedereen zich wel voldoende realiseert wat het beeld is dat zij uitdragen naar anderen dan vrienden of bekenden. Het is over het algemeen geen overbodige luxe om ook de instellingen van Facebook eens duidelijk te bestuderen.

De Franse filosoof Michel Foucault beschreef de heksenketel van ons leven. Elk mens probeert om uit die heksenketel van gedachten, gedragingen en emoties een consistent beeld van zichzelf te vormen. De werkelijkheid is echter complexer dan dat beeld naar buiten toe doet vermoeden. En wat (universele) waarheid betreft, is het al helemaal dubieus of we die ooit zullen ontdekken (als die er al is). Ik kan me daar wel in vinden. Mijn gedachten zijn niet altijd nobel en altruïstisch van aard; hoewel mijn Facebook-pagina waarschijnlijk anders doet vermoeden.

Ieder van ons is een vat vol tegenstrijdigheden. Wij kunnen onszelf soms verrassen en het is niet altijd sociaal wenselijk om die tegenstrijdigheden te benoemen of te uiten. Veel van wat wij denken, voeren we niet uit en het is maar goed dat we niet elke gedachte of idee wereldkundig maken. Waarom schrijf ik eigenlijk deze blogs? Wil ik mijn gedachten ordenen en dat delen met anderen? Of ben ik, bewust of onbewust, een beeld van mezelf aan het creëren over hoe ik zou willen zijn? Met die bril op berichten op sociale media lezen is reuze interessant. Mensen zijn boeiende wezens en ik vind het alleen daarom al leuk om lid te zijn van Facebook.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…