Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn queeste

Ik vertaal grotere (levens-)vraagstukken het liefst naar mijn handelen binnen het leven van alledag. Het is niet zo dat ik ongevoelig ben voor theorieën betreffende religie, filosofie, mystiek of andere onderwerpen die het kenbare overstijgen. Met grote regelmaat houd ik me daarmee bezig, maar ik merk dat ik vooral in de dialoog en samenwerking met anderen vaak tot inzichten en diepere ervaringen kom. Meestal gebeurt dat niet intentioneel maar is het inzicht bijproduct van die ontmoeting, dialoog en samenwerking. Ik probeer na zo'n ervaring de vertaalslag te maken binnen mijn doen en (vooral) laten. Kunst, in de breedste zin, heeft op mij een zelfde, inzichtverhogend effect. Bij mij openbaren deze ervaringen zich in het gunstigste geval door ont-roering. Op zulke momenten zijn vergankelijkheid en onvergankelijkheid optimaal met elkaar verbonden. Er is dan in mijn beleving sprake van wezenlijk inzicht.

Ik vind het mooi om me regelmatig af te vragen waarom ik doe wat ik doe en om dan geen genoegen te nemen met het antwoord dat ik nu eenmaal geld moet verdienen om te leven. Als ik kijk naar de welvaart die wij in Nederland hebben in vergelijking met de rest van de wereld, vind ik geld het minst relevante argument. Hoewel het een rare snuiter was, had Diogenes (de Wijze) van Sinope  voldoende aan een amfora om in te leven en ook Franciscus van Assisi zwoer bezit af om aan te geven dat materieel bezit op zich geen zinvolle invulling kan geven aan ons bestaan. Ik bezit meer dan genoeg en zou niet graag afstand willen doen van die bezittingen. Toch kan ik de gedachtengang van Diogenes en Fransiscus goed volgen en begrijpen.

Het gaat om andere waarden, andere doelen die we in ons leven willen bereiken. Als je in balans wilt zijn, zouden die waarden volgens mij terug te vinden moeten zijn in de dagelijkse bezigheden en in de omgang en ontmoetingen met mensen. (Ik merk overigens wel dat een zekere mate van "uit balans zijn" creatieve energie genereert). Als wij anderen zouden zien als onszelf, zouden we volgens mij in een betere wereld kunnen leven. De filosoof Levinas sprak in "Het menselijk gelaat" over "uitverkiezing tot een oneindige verantwoordelijkheid", mijn verantwoordelijkheid voor de ander. Ontmoeten als basis voor ons handelen, ons Zijn.

Mijn queeste naar het doel van het bestaan zal nooit resulteren in een alomvattend en bevredigend antwoord. Dat staat voor mij vast en ik merk dat mij dit niet blokkeert. Voor mij is het geen reden om niet verder te blijven zoeken. Ik geniet van mijn werk en van de mensen in mijn omgeving. Tegenslagen zijn er om overwonnen te worden. Ik raak geïnspireerd door regelmatig mijn handelen in dialoog, ontmoeting en samenwerking te herijken en fundamentele waarden ter discussie te blijven stellen. Het resultaat staat hierbij niet voorop; mijn queeste is voor mij al doel op zich.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…