Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn queeste

Ik vertaal grotere (levens-)vraagstukken het liefst naar mijn handelen binnen het leven van alledag. Het is niet zo dat ik ongevoelig ben voor theorieën betreffende religie, filosofie, mystiek of andere onderwerpen die het kenbare overstijgen. Met grote regelmaat houd ik me daarmee bezig, maar ik merk dat ik vooral in de dialoog en samenwerking met anderen vaak tot inzichten en diepere ervaringen kom. Meestal gebeurt dat niet intentioneel maar is het inzicht bijproduct van die ontmoeting, dialoog en samenwerking. Ik probeer na zo'n ervaring de vertaalslag te maken binnen mijn doen en (vooral) laten. Kunst, in de breedste zin, heeft op mij een zelfde, inzichtverhogend effect. Bij mij openbaren deze ervaringen zich in het gunstigste geval door ont-roering. Op zulke momenten zijn vergankelijkheid en onvergankelijkheid optimaal met elkaar verbonden. Er is dan in mijn beleving sprake van wezenlijk inzicht.

Ik vind het mooi om me regelmatig af te vragen waarom ik doe wat ik doe en om dan geen genoegen te nemen met het antwoord dat ik nu eenmaal geld moet verdienen om te leven. Als ik kijk naar de welvaart die wij in Nederland hebben in vergelijking met de rest van de wereld, vind ik geld het minst relevante argument. Hoewel het een rare snuiter was, had Diogenes (de Wijze) van Sinope  voldoende aan een amfora om in te leven en ook Franciscus van Assisi zwoer bezit af om aan te geven dat materieel bezit op zich geen zinvolle invulling kan geven aan ons bestaan. Ik bezit meer dan genoeg en zou niet graag afstand willen doen van die bezittingen. Toch kan ik de gedachtengang van Diogenes en Fransiscus goed volgen en begrijpen.

Het gaat om andere waarden, andere doelen die we in ons leven willen bereiken. Als je in balans wilt zijn, zouden die waarden volgens mij terug te vinden moeten zijn in de dagelijkse bezigheden en in de omgang en ontmoetingen met mensen. (Ik merk overigens wel dat een zekere mate van "uit balans zijn" creatieve energie genereert). Als wij anderen zouden zien als onszelf, zouden we volgens mij in een betere wereld kunnen leven. De filosoof Levinas sprak in "Het menselijk gelaat" over "uitverkiezing tot een oneindige verantwoordelijkheid", mijn verantwoordelijkheid voor de ander. Ontmoeten als basis voor ons handelen, ons Zijn.

Mijn queeste naar het doel van het bestaan zal nooit resulteren in een alomvattend en bevredigend antwoord. Dat staat voor mij vast en ik merk dat mij dit niet blokkeert. Voor mij is het geen reden om niet verder te blijven zoeken. Ik geniet van mijn werk en van de mensen in mijn omgeving. Tegenslagen zijn er om overwonnen te worden. Ik raak geïnspireerd door regelmatig mijn handelen in dialoog, ontmoeting en samenwerking te herijken en fundamentele waarden ter discussie te blijven stellen. Het resultaat staat hierbij niet voorop; mijn queeste is voor mij al doel op zich.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…