Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn queeste

Ik vertaal grotere (levens-)vraagstukken het liefst naar mijn handelen binnen het leven van alledag. Het is niet zo dat ik ongevoelig ben voor theorieën betreffende religie, filosofie, mystiek of andere onderwerpen die het kenbare overstijgen. Met grote regelmaat houd ik me daarmee bezig, maar ik merk dat ik vooral in de dialoog en samenwerking met anderen vaak tot inzichten en diepere ervaringen kom. Meestal gebeurt dat niet intentioneel maar is het inzicht bijproduct van die ontmoeting, dialoog en samenwerking. Ik probeer na zo'n ervaring de vertaalslag te maken binnen mijn doen en (vooral) laten. Kunst, in de breedste zin, heeft op mij een zelfde, inzichtverhogend effect. Bij mij openbaren deze ervaringen zich in het gunstigste geval door ont-roering. Op zulke momenten zijn vergankelijkheid en onvergankelijkheid optimaal met elkaar verbonden. Er is dan in mijn beleving sprake van wezenlijk inzicht.

Ik vind het mooi om me regelmatig af te vragen waarom ik doe wat ik doe en om dan geen genoegen te nemen met het antwoord dat ik nu eenmaal geld moet verdienen om te leven. Als ik kijk naar de welvaart die wij in Nederland hebben in vergelijking met de rest van de wereld, vind ik geld het minst relevante argument. Hoewel het een rare snuiter was, had Diogenes (de Wijze) van Sinope  voldoende aan een amfora om in te leven en ook Franciscus van Assisi zwoer bezit af om aan te geven dat materieel bezit op zich geen zinvolle invulling kan geven aan ons bestaan. Ik bezit meer dan genoeg en zou niet graag afstand willen doen van die bezittingen. Toch kan ik de gedachtengang van Diogenes en Fransiscus goed volgen en begrijpen.

Het gaat om andere waarden, andere doelen die we in ons leven willen bereiken. Als je in balans wilt zijn, zouden die waarden volgens mij terug te vinden moeten zijn in de dagelijkse bezigheden en in de omgang en ontmoetingen met mensen. (Ik merk overigens wel dat een zekere mate van "uit balans zijn" creatieve energie genereert). Als wij anderen zouden zien als onszelf, zouden we volgens mij in een betere wereld kunnen leven. De filosoof Levinas sprak in "Het menselijk gelaat" over "uitverkiezing tot een oneindige verantwoordelijkheid", mijn verantwoordelijkheid voor de ander. Ontmoeten als basis voor ons handelen, ons Zijn.

Mijn queeste naar het doel van het bestaan zal nooit resulteren in een alomvattend en bevredigend antwoord. Dat staat voor mij vast en ik merk dat mij dit niet blokkeert. Voor mij is het geen reden om niet verder te blijven zoeken. Ik geniet van mijn werk en van de mensen in mijn omgeving. Tegenslagen zijn er om overwonnen te worden. Ik raak geïnspireerd door regelmatig mijn handelen in dialoog, ontmoeting en samenwerking te herijken en fundamentele waarden ter discussie te blijven stellen. Het resultaat staat hierbij niet voorop; mijn queeste is voor mij al doel op zich.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…