Doorgaan naar hoofdcontent

Remembrance Sunday in Romsey

Voor het eerst heb ik Remembrance Sunday meegemaakt in het Engelse Romsey. Een typisch Engelse marktstadje in Hampshire, nabij Southampton. Het is een vriendelijk plaatsje met een klein, overzichtelijk centrum en telt rond de 15.000 inwoners. Lord Mountbatten, in 1979 gedood bij een aanslag van de IRA, ligt er in de Romsey Abbey Church begraven. Een Abbey die in 905 gesticht is door Sint Elfleda, dochter van de koning Eduard de Oudere. Wetenswaardig is dat volgens de regel van Ælthelflæd, zuster van Eduard de Oudere, psalmen werden gezongen terwijl de nonnen naakt in het koude water van de rivier de Test stonden. Het is niet duidelijk of de forellenvangst, waar Romsey om bekend staat, daarmee samenhangt. Als je in de omgeving van Romsey over de smallere weggetjes rijdt, waan je jezelf in een Inspector Morse-achtige setting. Links rijdend, passeer je heggetjes, Victoriaanse huizen en oude cottages. De mensen zijn er uitermate vriendelijk; het is een land om verliefd op te worden.

Kitty en ik liepen op Remembrance Sunday vanuit de parkeerplaats bij The Cromwell Arms Pub and Hotel, samen met de voorzitter van Romsey Choral Society, Kath Tilling, haar man John en onze dochter Marlieke met haar partner Mark, via The Wheel House en Sadler's Mill naar het Memorial Park. Hier stonden drommen mensen rond het naald-monument waarop de namen staan van de gevallenen uit Wereldoorlog I en II. Een plechtige en waardige herdenking waarbij de de Wind Band perfect spelend het militaire vertoon met vlaggen en veteranen begeleidde, af en toe onderbroken door wat stichtelijke woorden door de dienstdoende vicar. De ceremonie werd afgesloten met het in gelid afmarcheren van soldaten, kadetten, verkenners en de hoogwaardigheden. Ondertussen vlogen een Apache helicopter en een ouder model over het park.

Het was indrukwekkend en ontroerend om mee te maken. Ik bedacht me dat het jammer is dat aan zulke prachtige en emotionele bijeenkomsten van verbondenheid, werkelijk verschrikkelijke gebeurtenissen ten grondslag liggen. Hoe bestaat het dat de mensheid bij tijd en wijlen telkens weer opnieuw uit de bocht vliegt; dat mensen elkaar zulk een leed toedoen, terwijl ze elkaar niet eens kennen. Beschaving is op dergelijke momenten als Remembrance Sunday prominent aanwezig. Ik realiseer me echter op dat moment dat het laagje beschaving wel flinterdun is en krijg een brok in mijn keel.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…