Doorgaan naar hoofdcontent

Remembrance Sunday in Romsey

Voor het eerst heb ik Remembrance Sunday meegemaakt in het Engelse Romsey. Een typisch Engelse marktstadje in Hampshire, nabij Southampton. Het is een vriendelijk plaatsje met een klein, overzichtelijk centrum en telt rond de 15.000 inwoners. Lord Mountbatten, in 1979 gedood bij een aanslag van de IRA, ligt er in de Romsey Abbey Church begraven. Een Abbey die in 905 gesticht is door Sint Elfleda, dochter van de koning Eduard de Oudere. Wetenswaardig is dat volgens de regel van Ælthelflæd, zuster van Eduard de Oudere, psalmen werden gezongen terwijl de nonnen naakt in het koude water van de rivier de Test stonden. Het is niet duidelijk of de forellenvangst, waar Romsey om bekend staat, daarmee samenhangt. Als je in de omgeving van Romsey over de smallere weggetjes rijdt, waan je jezelf in een Inspector Morse-achtige setting. Links rijdend, passeer je heggetjes, Victoriaanse huizen en oude cottages. De mensen zijn er uitermate vriendelijk; het is een land om verliefd op te worden.

Kitty en ik liepen op Remembrance Sunday vanuit de parkeerplaats bij The Cromwell Arms Pub and Hotel, samen met de voorzitter van Romsey Choral Society, Kath Tilling, haar man John en onze dochter Marlieke met haar partner Mark, via The Wheel House en Sadler's Mill naar het Memorial Park. Hier stonden drommen mensen rond het naald-monument waarop de namen staan van de gevallenen uit Wereldoorlog I en II. Een plechtige en waardige herdenking waarbij de de Wind Band perfect spelend het militaire vertoon met vlaggen en veteranen begeleidde, af en toe onderbroken door wat stichtelijke woorden door de dienstdoende vicar. De ceremonie werd afgesloten met het in gelid afmarcheren van soldaten, kadetten, verkenners en de hoogwaardigheden. Ondertussen vlogen een Apache helicopter en een ouder model over het park.

Het was indrukwekkend en ontroerend om mee te maken. Ik bedacht me dat het jammer is dat aan zulke prachtige en emotionele bijeenkomsten van verbondenheid, werkelijk verschrikkelijke gebeurtenissen ten grondslag liggen. Hoe bestaat het dat de mensheid bij tijd en wijlen telkens weer opnieuw uit de bocht vliegt; dat mensen elkaar zulk een leed toedoen, terwijl ze elkaar niet eens kennen. Beschaving is op dergelijke momenten als Remembrance Sunday prominent aanwezig. Ik realiseer me echter op dat moment dat het laagje beschaving wel flinterdun is en krijg een brok in mijn keel.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…