Doorgaan naar hoofdcontent

Zorgplicht

Er is de laatste tijd weer veel te doen over verzorgingshuizen en zorgplicht voor familie. Afgelopen week zag ik Heleen Dupuis bij de talkshow van Pauw zich verdedigen voor de toestanden die zich in 'haar' verzorgingshuis zouden afspelen. Dupuis is voorzitter van de Raad van Toezicht van de wooncentra Haaglanden die in opspraak zijn gekomen omdat de vader van staatssecretaris Martin van Rijn (Volksgezondheid) publiekelijk in het AD zijn beklag had gedaan over de gebrekkige zorg van zijn vrouw, de moeder van de politicus. Volgens Dupuis is er in de zorg aan demente ouderen regelmatig sprake van ,,dramatische situaties”. Dat heeft volgens haar niets te maken met een tekort aan personeel. “Daar kun je zelfs met drie mensen geen verandering in brengen”, zei zij.

Ik kan deze uitspraken van haar uit eigen ervaring onderschrijven. Met mijn moeder gaat het al een tijdje niet goed. Haar wereld wordt kleiner en eigenlijk kunnen we geen wezenlijk contact meer met haar hebben. Naar mijn broer toe reageert ze over het algemeen rustig, naar mij toe ronduit agressief. Ze leeft in haar eigen wereld die zich steeds meer in het verleden afspeelt. Situaties en gebeurtenissen van decennia geleden zijn actueel voor haar, ze weigert zorg, het huis vervuilt en niemand mag haar helpen of kan iets aan de situatie verhelpen. De radio is haar enige contact met de buitenwereld en je hoeft haar niks meer te vertellen, want ze heeft het al op de radio gehoord.

Ze weigert voorgeschreven medicatie, roept medici ter verantwoording en verzamelt pillen in een plastic broodtrommeltje. Onder haar bed, een plaats die ook meteen haar leefwereld begrenst, verstopt ze van alles en ze verdedigt haar territorium als een leeuwin. Als je ergens aan wilt komen of troep op wilt ruimen, dreigt ze met geweld. Ondertussen klaagt ze iedereen aan en de diverse instanties worden op een of andere wijze op een weinig subtiele manier tegen elkaar uitgespeeld. Dit kan gebeuren omdat, als je maar even met haar spreekt, haar verhaal consistent overkomt. Spreek je haar iets langer, dan valt pas op dat het niet klopt wat ze zegt. Helaas heeft niet iedereen tijd en bovendien wil iedereen meteen oude mensen helpen aan wie onrecht wordt aangedaan. We hebben al heel wat klachtenprocedures en advocaten de revue zien passeren.

Haar verblijf in Fleuriade (in het begin van dit jaar door mijn broer en mij in een acute noodtoestand geregeld) neemt in haar gedachten buitenproportionele vormen aan. Het verblijf heeft in haar beleving 60 weken geduurd en ze is er aangerand, opgesloten, mishandeld en ze blijft het consequent een concentratiekamp noemen. Het personeel wordt door haar stelselmatig vergeleken met kampbeulen en feiten doen er daarbij in het geheel niet meer toe. Het is dat we er zelf bij geweest zijn, anders zou je haar op haar woord geloven en gelijk naar Pauw stappen om het zorgcentrum aan te klagen. Als de zorg bij haar langs komt, bejegent ze die telkens onheus en ronduit grof. Als je er toevallig bij staat, kun je er niets aan veranderen en overheerst een gevoel van schaamte je, hoewel je er niets aan kunt doen. Opname in een zorgcentrum is dus geen goede oplossing; daar wordt niemand beter of vrolijker van. Aan een buitenstaander, die dit zelf niet heeft meegemaakt, kun je dat niet uitleggen. Ik wil best voor mijn moeder zorgen, maar zij laat dat niet toe. Er ontvouwt zich een duivels dilemma: ingrijpen of laten gebeuren.

Het enige lichtpuntje was de geboorte van Livvie, het kind van onze dochter Kathelijne en haar partner Jiri. Paulette bloeide op en in haar gelaat verscheen een zachte uitdrukking. De baby riep klaarblijkelijk een soort oer-gevoelens bij haar op. Ze was vertederd, wilde cadeautjes kopen en ze sprak vol liefde over dit kleine wonder. Kon er maar elke dag een achterkleinkind geboren worden.

Kortom, een uitzichtloze situatie waarbij je als directe familie niets kunt ondernemen. Je ziet het voor je ogen misgaan, maar er is niets aan te doen. Ze maakt nu ook met ons telkens ruzie en ze lijkt niet meer dan een schim van wie ze ooit was: onze zorgzame moeder, die altijd voor je klaar stond en ons erg heeft geholpen met de opvoeding van onze kinderen. Soms zou ik willen dat ik haar kon bereiken en dat ik haar kon zeggen dat ik van haar hou en dat ik haar wil bedanken voor alles wat ze voor ons gedaan heeft. Het is daarvoor te laat. Paulette is boos, zoekt ruzie en heeft het gevoel dat de hele wereld tegen haar samenspant. Heleen Dupuis heeft gelijk; in zulke situaties kun je daar zelfs met drie mensen geen verandering in brengen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…