Doorgaan naar hoofdcontent

Kerstactie

Ik zou middels deze blog gaarne aandacht willen vragen voor een bijzonder project voor weeskinderen in Dindigul (Zuid-India). Sinds enkele maanden ben ik bestuurslid van de ANBI-geregistreerde Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India. Fundraising heeft altijd al mijn interesse gehad. Gedurende mijn lidmaatschap aan Rotaryclub Mark&Aa te Breda, heb ik me intensief bezig gehouden met fundraisingprojecten in Krasnoyarsk (Siberië), Nepal en Oekraïne. Ik voel het als mijn plicht om iets te doen vanuit de bevoorrechte positie waarin wij ons als West-Europeanen bevinden.

De Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India is in 2011 in het leven geroepen op initiatief van Jan van Corven, ontwikkelingseconoom en succesvol ondernemer in Polen. Bij een bezoek in 2004 bezoekt Jan de stad Alanchy in het uiterste zuiden van India. Getroffen door de erbarmelijke omstandigheden waarin de jonge leerlingen les krijgen (de leslokalen zijn een soort veredelde kippenstallen), neemt hij het besluit om een nieuwe school te bouwen. Jan van Corven klopt aan bij vrienden en familie in West-Europa en de VS. De geschatte kosten voor de bouw van een schoolgebouw met 12 klassen, 2 verdiepingen, inclusief een aula bedroegen immers zo'n $50.000. Met de bouw werd in 2005 begonnen en in 2007 vond de formele opening plaats.

Naar aanleiding van de vele verzoeken die Jan sindsdien bereiken, wordt besloten in 2011 een stichting op te zetten waardoor meer effectief fondsen kunnen worden aangeboord. Jan van Corven vraagt Theo Hoedjes en Marijn van de Laar of zij bereid zijn zich als bestuurslid aan de stichting te verbinden. Beiden stemmen toe en de samenstelling van het bestuur van de Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India is een feit. Dit jaar ben ik als bestuurslid toegetreden. Ik heb mezelf verantwoordelijk gemaakt voor de PR en de website: www.welfarechildrenindia.org Tot nu toe zijn sinds die tijd al veel projecten ondersteund en uitgevoerd.


Voor 2015 staat de bouw van een weeshuis in Dindigul op de rol. Tijdens een bezoek van de bestuursleden in februari van dit jaar viel het hen op dat er zo'n 40 kinderen rondzwierven rond de plaatselijk pastorie. Op de vraag wat er met deze kinderen aan de hand was, vertelde men dat het ging om abandoned children. Het is niet ongebruikelijk in India, dat ouders na hun scheiding ieder naar een andere stad verhuizen en hun kinderen uit die relatie achterlaten. Het bestuur besloot daarop voor deze kinderen een eenvoudig kindertehuis te bouwen: twee units voor jongens en voor meisjes die zijn aangepast aan hun behoeften en aan de normen van de staat. De plannen en tekeningen zijn gemaakt en de kosten bedragen €50.000 De eerste €15.000 zijn inmiddels al binnen en er zijn al de nodige toezeggingen gedaan.

Namens de Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India zou ik jullie willen vragen om ons bij dit plan te helpen. 100% van de giften komt gegarandeerd de kinderen ter plekke ten goede. Bezoek onze website, lees wat onze Stichting doet en doneer alstublieft ruimhartig. Deze weeskinderen kunnen onze hulp hard gebruiken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…