Doorgaan naar hoofdcontent

Het Lingepad is prachtig!

Vandaag een tweede stuk Lingepad gewandeld met Kitty: van Beesd naar Geldermalsen. We liepen door een fraai landschap waar de tijd stil is blijven staan. Eenmaal bij Landgoed Heerlijkheid Mariënwaerdt aangekomen, de auto geparkeerd bij het station in Beesd, overheerst de sfeer van weleer, compleet met oude hoeves en molens in een schitterend rivierenlandschap. Fruitbomen en knotwilgen overheersen in dit landschap waar dijken ervoor gemaakt lijken te zijn dat je wandelend of fietsend de omgeving kunt overzien.

Oorspronkelijk was Mariënwaerdt een abdij die door de strategische ligging op de grens van Gelre, Holland en Utrecht vaak het knooppunt werd van vijandigheden. Het klooster werd dan ook meerdere malen verwoest. Rond 1800 begon Otto graaf van Bylandt met de bouw van het Huis Mariënwaerdt. Vanwege het faillissement van de VOC, waarin hij belangen had, werd hij gedwongen het landgoed te verkopen. Mariënwaerdt kwam in handen van het geslacht Van Verschuer, dat het 900 ha grote landgoed nog beheert. Het is pas in 1995 officieel opengesteld en toegankelijk voor publiek.

Het was stralend weer en we konden heerlijk van de stilte genieten. In het begin nog met op de achtergrond het gezoem van de A2, maar zodra we de Notenlaan opliepen, die als een groots aangelegde oprijlaan naar Mariënwaerdt is aangelegd, liepen we via De Hoge Spijk langs de oever van de Linge. Het is een smal pad dat ten noorden van de Linge naar de Appeldijk leidt en waar je jezelf in een andere tijd waant. Vooral daar waar je met Mariënwaerdt aan de linkerhand, rechts het Waardsche Blok kunt overzien met de prachtig witte molen, doet bijna niets herinneren aan de 20ste-eeuw.

Eenmaal op de Appeldijk, via De Hooghe Sluis, is het alsof Vincent van Gogh met je meekijkt. De knotwilgen onder aan de dijk in combinatie met de knoestig grillige fruitbomen aan weerszijden van de weg zijn adembenemend mooi. Er rijden af en toe groepjes fietsers voorbij, maar de stilte was iets wat ons trof. We zagen zelfs vier herten sierlijk over het land rennen. Wat is dit toch een mooi gedeelte van Nederland. Via De Neust en de Lingedijk liepen we via het prachtige dorpje Tricht naar het station van Geldermalsen. De wandeltocht duurde ongeveer drie uur en met de trein waren we in 6 minuten weer terug bij station Beesd waar we onze auto hadden achtergelaten. De accu is weer opgeladen en de twee wandeltochten langs het Lingepad doen naar meer verlangen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…