Doorgaan naar hoofdcontent

Achter de feiten aan

Het gaat niet goed met V&D en het is maar de vraag of dit warenhuis niet failliet zal gaan. Rechtszaken over het al dan niet betalen van huur of over het inhouden van loon voor behoud van werk geven niet veel vertrouwen in een goede afloop.

In 1887 richtten Willem Vroom en Anton Dreesman het warenhuis op met als voor die tijd ongebruikelijk concept om producten met lage en vaste prijzen tegen contante betaling te verkopen. En dat in een tijd dat het gebruikelijk was om korting te bedingen of om op de pof te kopen. Hiermee zag een Rooms Katholiek familiebedrijf het levenslicht. Vroom hield zich bezig met de bedrijfsvoering, terwijl Dreesman de in- en verkoop leidde.

In snel tempo werden er filialen opgericht die geleid werden door katholieke familieleden. Een interessant gegeven is dat V&D ook buiten werktijd om zijn personeel in de gaten wilde houden, waarbij kerkbezoek als belangrijk werd gezien. Met name in het katholieke zuiden vond het grote bedrijf daardoor een goede voedingsbodem. De keten ging na een fusie tussen Bijenkorf en Vendex (V&D) verder onder de naam Vendex KBB (later Maxeda) en werd in 2010 verkocht aan de huidige eigenaar: Sun Capital Partners.

Mijn eerste herinneringen aan Vroom & Dreesman worden vooral gedomineerd door het "aapjesorkest" waar ik als kleuter lang en met veel plezier naar keek en luisterde. Ik herinner me dat ik met mijn ouders en met mijn Bomma naar de Bimbo-Box ging die in V&D stond opgesteld en voor een luttel bedrag de bewegende aapjes muziek zag maken. De junglemuziek werd ongegeneerd aan apen gelieerd; in een tijd waarin Bomans in De avonturen van Pa Pinkelman  het negertje, als de bediende van jonkheer Kareltje, Flop kon noemen en bij Kuifje in Afrika en Sjors en Sjimmie de negers nogal stereotiep konden worden neergezet. Het was een tijd waarin zilverpapier werd gespaard voor de arme negertjes in Afrika, die door de missionarissen werden gered in ruil voor het geloof in "onze" God.

Misschien is het daar al misgegaan met Vroom & Dreesman; waar ze vijftig jaar geleden nog ergens duidelijk voor stonden en herkenbaar waren, is het huidige concept van V&D inwisselbaar geworden. Sterker nog, anderen doen het beter en V&D holt achter de feiten aan. Het is onduidelijk welke klant ze willen bedienen. Op elke afdeling worden er nét geen duidelijke keuzen gemaakt.  Ik heb dierbare herinneringen bij het warenhuis maar koop er eigenlijk niet veel meer.  Als klant met een eigen (uitgesproken) smaak ga je liever naar de concurrent met een duidelijker profiel. Tijden veranderen, evenals inzichten. Kierkegaard zei het al: "Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd." Kom op V&D, sta ergens voor!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…