Doorgaan naar hoofdcontent

Het gaat zoals het gaat

Het is zover, Paulette is opgenomen in een gesloten afdeling De Wilg van Peppelrode, een verzorgingshuis in Eindhoven. Thuis was de situatie onhoudbaar geworden. Moeder was angstig, kon het bed niet meer uit, weigerde zorg en medicijnen en het huis vervuilde omdat niemand ergens aan mocht komen. Eten en drinken werden door een vriendelijke buurvrouw verzorgd, maar omdat Paulette niet meer mobiel was, verdween de regelmaat uit haar bestaan. Dag en nacht liepen door elkaar heen en eten en drinken gebeurde onregelmatig, hetgeen voor iemand met 'ouderdomssuiker' niet bevordelijk werkt. Ze hield door hartzwakte vocht vast en omdat ze geen enkel medicijn toegediend wil krijgen of slikken, verzwakte ze zienderogen.

Eenzaamheid (ze kreeg het laatste jaar niet veel bezoek meer) bracht haar ertoe om met de radio te gaan 'praten'. Telkens als ze iets zegt of vraagt, zet ze het geluid van de radio zacht. Als ze uitgesproken is, zet ze de radio (té) hard en luistert ingespannen naar het 'antwoord'. Ze heeft altijd een Franse zender aan en zonder ook maar iets te begrijpen van hetgeen gezegd wordt, hoort ze altijd het antwoord dat ze horen wil. De laatste tijd praat ze ook met zakdoekjes, kopjes en willekeurige voorwerpen die binnen handbereik zijn.

Het is bizar om je moeder zo te zien afglijden naar een vrouw die weliswaar nog op je moeder lijkt, maar eigenlijk onbereikbaar is. Van echt contact is geen sprake meer; het is eenrichtingsverkeer geworden. Ik weet op voorhand al waar de 'gesprekken'  over zullen gaan. Wat wij vinden of zeggen is niet relevant voor haar. Ze orakelt non-stop door, waarbij paranoïde dwanggedachten de boventoon voeren. Ze herkent mij en mijn broer, maar vraagt voortdurend of wij het wel écht zijn. "Je bent toch niet nep?" is een gevleugelde uitspraak van haar geworden. Familierelaties husselt ze door elkaar, maar vraagt wel naar onze kinderen en naar Livvie, haar eerste achterkleinkind. Soms is ze heel lief, bezorgd en zelfs vertederend, maar ze is ook vaak boos, angstig of zelfs grof. De stemmingswisselingen zijn niet te voorspellen en maken contact met haar erg moeilijk.

Er is een verlies aan decorum en het is verdrietig om op deze wijze je moeder te verliezen. Hoewel ik als Epicurus geluk zoek in het kleine, valt dat door deze omstandigheden niet mee. Ze is beter af nu dan thuis. Je kunt je afvragen wat de zin van het leven in zo'n levensfase is. Vooralsnog is ze gelukkiger daar dan thuis en de medebewoners storen zich niet aan haar gedrag. Het gaat zoals het gaat en ik bekijk wat oude foto's uit beter tijden. Epicurus zag het nog niet zo verkeerd; zelfs in moeilijke tijden is het mogelijk om geluk te ervaren in herinneringen. Het is en blijft mijn moeder.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…