Doorgaan naar hoofdcontent

Het gaat zoals het gaat

Het is zover, Paulette is opgenomen in een gesloten afdeling De Wilg van Peppelrode, een verzorgingshuis in Eindhoven. Thuis was de situatie onhoudbaar geworden. Moeder was angstig, kon het bed niet meer uit, weigerde zorg en medicijnen en het huis vervuilde omdat niemand ergens aan mocht komen. Eten en drinken werden door een vriendelijke buurvrouw verzorgd, maar omdat Paulette niet meer mobiel was, verdween de regelmaat uit haar bestaan. Dag en nacht liepen door elkaar heen en eten en drinken gebeurde onregelmatig, hetgeen voor iemand met 'ouderdomssuiker' niet bevordelijk werkt. Ze hield door hartzwakte vocht vast en omdat ze geen enkel medicijn toegediend wil krijgen of slikken, verzwakte ze zienderogen.

Eenzaamheid (ze kreeg het laatste jaar niet veel bezoek meer) bracht haar ertoe om met de radio te gaan 'praten'. Telkens als ze iets zegt of vraagt, zet ze het geluid van de radio zacht. Als ze uitgesproken is, zet ze de radio (té) hard en luistert ingespannen naar het 'antwoord'. Ze heeft altijd een Franse zender aan en zonder ook maar iets te begrijpen van hetgeen gezegd wordt, hoort ze altijd het antwoord dat ze horen wil. De laatste tijd praat ze ook met zakdoekjes, kopjes en willekeurige voorwerpen die binnen handbereik zijn.

Het is bizar om je moeder zo te zien afglijden naar een vrouw die weliswaar nog op je moeder lijkt, maar eigenlijk onbereikbaar is. Van echt contact is geen sprake meer; het is eenrichtingsverkeer geworden. Ik weet op voorhand al waar de 'gesprekken'  over zullen gaan. Wat wij vinden of zeggen is niet relevant voor haar. Ze orakelt non-stop door, waarbij paranoïde dwanggedachten de boventoon voeren. Ze herkent mij en mijn broer, maar vraagt voortdurend of wij het wel écht zijn. "Je bent toch niet nep?" is een gevleugelde uitspraak van haar geworden. Familierelaties husselt ze door elkaar, maar vraagt wel naar onze kinderen en naar Livvie, haar eerste achterkleinkind. Soms is ze heel lief, bezorgd en zelfs vertederend, maar ze is ook vaak boos, angstig of zelfs grof. De stemmingswisselingen zijn niet te voorspellen en maken contact met haar erg moeilijk.

Er is een verlies aan decorum en het is verdrietig om op deze wijze je moeder te verliezen. Hoewel ik als Epicurus geluk zoek in het kleine, valt dat door deze omstandigheden niet mee. Ze is beter af nu dan thuis. Je kunt je afvragen wat de zin van het leven in zo'n levensfase is. Vooralsnog is ze gelukkiger daar dan thuis en de medebewoners storen zich niet aan haar gedrag. Het gaat zoals het gaat en ik bekijk wat oude foto's uit beter tijden. Epicurus zag het nog niet zo verkeerd; zelfs in moeilijke tijden is het mogelijk om geluk te ervaren in herinneringen. Het is en blijft mijn moeder.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…