Doorgaan naar hoofdcontent

Het gaat zoals het gaat

Het is zover, Paulette is opgenomen in een gesloten afdeling De Wilg van Peppelrode, een verzorgingshuis in Eindhoven. Thuis was de situatie onhoudbaar geworden. Moeder was angstig, kon het bed niet meer uit, weigerde zorg en medicijnen en het huis vervuilde omdat niemand ergens aan mocht komen. Eten en drinken werden door een vriendelijke buurvrouw verzorgd, maar omdat Paulette niet meer mobiel was, verdween de regelmaat uit haar bestaan. Dag en nacht liepen door elkaar heen en eten en drinken gebeurde onregelmatig, hetgeen voor iemand met 'ouderdomssuiker' niet bevordelijk werkt. Ze hield door hartzwakte vocht vast en omdat ze geen enkel medicijn toegediend wil krijgen of slikken, verzwakte ze zienderogen.

Eenzaamheid (ze kreeg het laatste jaar niet veel bezoek meer) bracht haar ertoe om met de radio te gaan 'praten'. Telkens als ze iets zegt of vraagt, zet ze het geluid van de radio zacht. Als ze uitgesproken is, zet ze de radio (té) hard en luistert ingespannen naar het 'antwoord'. Ze heeft altijd een Franse zender aan en zonder ook maar iets te begrijpen van hetgeen gezegd wordt, hoort ze altijd het antwoord dat ze horen wil. De laatste tijd praat ze ook met zakdoekjes, kopjes en willekeurige voorwerpen die binnen handbereik zijn.

Het is bizar om je moeder zo te zien afglijden naar een vrouw die weliswaar nog op je moeder lijkt, maar eigenlijk onbereikbaar is. Van echt contact is geen sprake meer; het is eenrichtingsverkeer geworden. Ik weet op voorhand al waar de 'gesprekken'  over zullen gaan. Wat wij vinden of zeggen is niet relevant voor haar. Ze orakelt non-stop door, waarbij paranoïde dwanggedachten de boventoon voeren. Ze herkent mij en mijn broer, maar vraagt voortdurend of wij het wel écht zijn. "Je bent toch niet nep?" is een gevleugelde uitspraak van haar geworden. Familierelaties husselt ze door elkaar, maar vraagt wel naar onze kinderen en naar Livvie, haar eerste achterkleinkind. Soms is ze heel lief, bezorgd en zelfs vertederend, maar ze is ook vaak boos, angstig of zelfs grof. De stemmingswisselingen zijn niet te voorspellen en maken contact met haar erg moeilijk.

Er is een verlies aan decorum en het is verdrietig om op deze wijze je moeder te verliezen. Hoewel ik als Epicurus geluk zoek in het kleine, valt dat door deze omstandigheden niet mee. Ze is beter af nu dan thuis. Je kunt je afvragen wat de zin van het leven in zo'n levensfase is. Vooralsnog is ze gelukkiger daar dan thuis en de medebewoners storen zich niet aan haar gedrag. Het gaat zoals het gaat en ik bekijk wat oude foto's uit beter tijden. Epicurus zag het nog niet zo verkeerd; zelfs in moeilijke tijden is het mogelijk om geluk te ervaren in herinneringen. Het is en blijft mijn moeder.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…