Doorgaan naar hoofdcontent

21 mei 2015: Officieel wees

Paulette is dood. Het is niet anders. Zij is 81 jaar geworden. De laatste jaren waren ontluisterend en ik had haar een andere oude dag gegund. Ik voel een leegte en ben nu erg onrustig. Op een of andere wijze heb ik de laatste jaren al afscheid genomen. De dood komt als een soort verlossing voor haar en voor mij. Ik hoorde om 23.00 uur van haar dood toen ik thuis kwam van de repetitie met het Zuid-Nederlands Kamerkoor. Ik was moe, nog steeds trouwens als ik dit schrijf, maar slapen zit er niet in.

Ons moeder is plotseling in haar stoel overleden en heeft er volgens de artsen zelf geen weet van gehad. Het is snel gegaan. Het zat er aan te komen en nu is het dan officieel: mijn broer en ik zijn vanaf gisteravond wees. We gaan direct naar Eindhoven; er moet veel geregeld worden.

Bij mijn laatste bezoek aan Paulette, 16 mei 2015
Ik heb Paulette afgelopen zaterdag nog bezocht op de derde verdieping van de GGzE locatie De Grijze Generaal in Eindhoven. Ze was is goede doen; ze herkende mij, Kitty en de kleinkinderen Marlieke en Gerwald die ook waren gekomen. Ik was verbaasd dat ze zo alert was. Er was een redelijk normaal gesprek mogelijk en ik was getroffen dat ze die dag zo lief was en goed gehumeurd. Ze wilde niet dood, zei ze, maar ze wilde ook niet meer naar huis. Ze had het daar naar eigen zeggen sinds twee dagen naar haar zin, maar het liefst ging ze op zoek naar een penthouse; met verzorging natuurlijk. En ze had een goed woordje voor me gedaan bij de doktoren, zodat ik niks tekort zou komen. Ze wilde samen met mij op de foto en ik moest haar een hand geven, dat hoorde nu eenmaal zo op een foto.

Het is midden in de nacht als ik dit schrijf en ik kan niet slapen. Ik heb de rust niet en denk aan betere tijden. Ik schrijf nu deze blog, zoals ik dat vaker heb gedaan, en realiseer me dat de laatste indrukken van zaterdagmiddag niet meer ververst kunnen worden. Gelukkig zijn dat relatief goede herinneringen en ondanks het feit dat we niet echt afscheid hebben genomen, heb ik kunnen zeggen dat ik van haar hield en begreep ze mijn woorden. Het is wat, die relatie tussen moeder en kind... Met het overlijden van Paulette is mijn grootste fan heengegaan. Ik ben nu 59 jaar oud en treur om ons moeder; officieel wees en geen kind meer.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…