Doorgaan naar hoofdcontent

Een officiële feestdag


1 mei ben ik met Kitty naar Antwerpen geweest om met Bruno De Jonghe en zijn vrouw Evelyne Bohen afspraken te maken voor concerten in 2016 en 2017. Vanuit Tilburg zijn we met de auto via Poppel en Ravels naar Turnhout gereden. Bij de brug in de jachthaven hebben we onze auto geparkeerd, waarna we te voet naar het station zijn gelopen. 1Mei is een officiële feestdag in België en het was rond 11 uur in de ochtend dan ook rustig in Turnhout. Voor €8,60 p.p. heb je een weekendretour naar Antwerpen en maak je een treinreisje dat zo maar in 'Rail Away' zou passen.

De treinreis in de verouderde trein is een belevenis die ik iedereen kan aanraden. De met graffiti beschilderde treinstellen ademen een gemoedelijkheid uit van lang geleden. De uniformen van de conducteurs versterken de nostalgische hang naar het verleden. Het gevolg is dat de mensen in de trein zich ook anders gedragen dan de reizigers in de Nederlandse Sprinters en Intercity's.


De inrichting van de Belgische coupés nodigt uit tot gesprek. Ze zijn minder groot dan de Nederlandse. Elke bank biedt links en rechts van het looppad plaats aan totaal vijf personen. Als het druk is, zit je dus met vijf personen links en rechts van het looppad op één lijn; twee keer vijf personen tegenover elkaar. In onze Belgische trein heerste daarom een ontspannen en soms zelfs uitgelaten huiselijke sfeer. Reizigers praten hardop, lachen en hebben toch de gelegenheid om op hun gemak een boek te lezen. De Belgische coupé schept een verbondenheid die schril afsteekt tegen de moderne maar tevens op het individu gerichte zakelijke inrichting van de Nederlandse treinstellen. Het is er knusser, huiselijker en daardoor stukken gezelliger in mijn beleving.

De reis droeg bij tot de feestelijke beleving van de dag. Het was een vruchtbare bijeenkomst met Bruno en Evelyne daar in Antwerpen. Letterlijk in de schaduw van de prachtige Onze-Lieve-Vrouwe-Kathedraal hebben we onder het genot van een De Koninck en Grimbergen Blauw goede afspraken kunnen maken. De terugreis later op de avond maakte deze dag voor ons officieel tot een feestdag.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…