Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit juni, 2015 weergeven

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Voor zolang het duurt

Ik heb niks met Twitter. Uiteraard heb ik een Twitter account en heb ik me proberen te verdiepen in het plaatsen van Tweets; zonder buitengemeen succes, durf ik hier wel te zeggen. Op een of andere wijze kan het mij niet boeien. Ik heb het idee dat ik mijn tijd 'verdoe' en dat ik overal een mening over moet hebben of op ieder bericht zou moeten reageren. Ik zie de mogelijkheden als het gaat over het uitwisselen van berichten bij grote oorlogen of bij grote rampen, maar het medium is mij te vluchtig van karakter. Ik word er bovendien zenuwachtig van als ik met de hele wereld of een heel taalgebied in contact sta.

Facebook daarentegen spreekt me wel aan, hoewel ik me soms verbaas over het oppervlakkige karakter van dit medium. Het lijkt wel of iedereen op Facebook zijn best doet om een ideale schijnwereld te creëren. Een wereld waarin iedereen blij is, iets leuks meemaakt of succesverhalen wil delen. Op zich is daar niets mis mee. Ik heb liever dat we positief gefocust zijn dan…

Mijn schoonmoeder

"Waar de drie kronkelende Nethen een zilveren knoop leggen"

Ik bezoek graag musea en heb al lang een museumjaarkaart. Voor een luttel bedrag koop je zo'n kaart waarmee je in vele musea voor niets naar binnen kunt. Met een paar bezoekjes heb je de kosten van zo'n kaart 'terug verdiend' en dat is natuurlijk mooi meegenomen. Van oudsher zijn grote pleinen, brede boulevards, publieke gebouwen van de overheid of staatskerk zichtbare symbolen van eenheid, macht en welvaart. In de 19de-eeuw kwamen daar de musea bij; zij werden door overheden als ideaal middel gezien om de inwoners tot 'burgers' om te smeden. Musea als opslagplaatsen van de cultuur van een natie om eenheid te bewerkstelligen.

Engeland en Frankrijk liepen voorop wat het oprichten van musea betreft. Het British Museum werd al in 1759 opgericht. Al gauw werd het museum een zelfbenoemd onderdeel van de historisch belangrijke wereldrijken. Allerlei kunstwerken uit verre landen werden bijeen gebracht en tentoongesteld als tekens van reikkracht en macht van het Brits…