Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn schoonmoeder

Geertruda Johanna Jacobus Meergenaamd van de Zande werd op 19 November 1927 geboren in de smalle haven in ‘s-Hertogenbosch. Haar moeder, Catharina Belzer, was 32 jaar en haar vader, Aloisius Martinus Jacobus Meergenaamd van de Zande, 31 jaar.
Het was een mooi huis met grote kamers en het keek uit over de haven en de fabriek van de Gruyter. Het zijn nu die dure gerestaureerde huizen. Ik was de derde in het gezin. Eerst kwam George, die was drie jaar ouder dan ik, 11 maanden later kwam Theo en na twee-en-een-half jaar kwam ik. 10 jaar later werd Wiet geboren. Mijn vader was destijds reiziger bij de Singer Maatschappij en verkocht café-orgels voor z’n hobby.

Ik heb de goede gewoonte om mensen uit mijn directe omgeving te interviewen en de opnamen die ik dan maak uit te werken tot een verslag als dierbare herinnering. Ik heb dat onder andere gedaan bij mijn moeder, Paulette van Gulick-Serroeyen en bij mijn schoonouders, Wim van Buul en Trudy van de Zande. Door hier de tijd voor te nemen, krijg je een mooi tijdsbeeld en leer je iemand beter kennen dan gewoon in de dagelijkse omgang. Er komen bij zo'n gesprek onderwerpen aan bod die je normaal niet met elkaar deelt, gewoon omdat het er niet van komt. Het zijn waardevolle gesprekken en tevens momenten waarbij je werkelijke interesse en liefde kunt uitspreken; iets wat veelal bij leven te vaak als vanzelfsprekend wordt geacht.

Trudy wordt dit jaar 88 jaar en is erg vitaal en goed bij de tijd. Sinds mijn 18de levensjaar ken ik haar en ik heb sinds die tijd veel lief en leed met haar gedeeld. Zij was 47 jaar toen ik haar leerde kennen en had ook toen al een verfrissende en verrassende kijk op het leven. Kitty lijkt in vele opzichten op haar en ik vind dat absoluut geen nadeel. Samen met Wim, haar man, kon ik altijd hartelijk lachen om de denkbeelden van Trudy en om de wijze waarop zij humoristisch haar kijk op zaken verwoordt. Onder haar schijnbare naïviteit gaat een wijsheid schuil die een glimlach op je gezicht tovert en altijd iets herkenbaars bij je oproept.

Mijn schoonmoeder speelt een belangrijke rol in mijn leven. Ik kan best lachen om de grapjes die over het algemeen over schoonmoeders worden gemaakt, maar ik ervaar het zelf anders. Trudy is mijn tweede moeder en ik kan het uitstekend met haar vinden. Het is fijn dat zij, op wat kleine lichamelijke ongemakken na, nog helemaal "bij de tijd is" en dat zij geestelijk de zaken ook nog "op een rij" heeft. Op deze wijze is oud zijn geen straf. Het is jammer dat veel van haar leeftijdgenoten gaandeweg dood zijn gegaan. Maar Trudy heeft een modus gevonden om daar mee om te gaan. De blijmoedigheid en geweldige manier waarop zij in het leven staat, is een groot voorbeeld voor mij. Ik hoop op dezelfde manier oud te kunnen worden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…