Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn schoonmoeder

Geertruda Johanna Jacobus Meergenaamd van de Zande werd op 19 November 1927 geboren in de smalle haven in ‘s-Hertogenbosch. Haar moeder, Catharina Belzer, was 32 jaar en haar vader, Aloisius Martinus Jacobus Meergenaamd van de Zande, 31 jaar.
Het was een mooi huis met grote kamers en het keek uit over de haven en de fabriek van de Gruyter. Het zijn nu die dure gerestaureerde huizen. Ik was de derde in het gezin. Eerst kwam George, die was drie jaar ouder dan ik, 11 maanden later kwam Theo en na twee-en-een-half jaar kwam ik. 10 jaar later werd Wiet geboren. Mijn vader was destijds reiziger bij de Singer Maatschappij en verkocht café-orgels voor z’n hobby.

Ik heb de goede gewoonte om mensen uit mijn directe omgeving te interviewen en de opnamen die ik dan maak uit te werken tot een verslag als dierbare herinnering. Ik heb dat onder andere gedaan bij mijn moeder, Paulette van Gulick-Serroeyen en bij mijn schoonouders, Wim van Buul en Trudy van de Zande. Door hier de tijd voor te nemen, krijg je een mooi tijdsbeeld en leer je iemand beter kennen dan gewoon in de dagelijkse omgang. Er komen bij zo'n gesprek onderwerpen aan bod die je normaal niet met elkaar deelt, gewoon omdat het er niet van komt. Het zijn waardevolle gesprekken en tevens momenten waarbij je werkelijke interesse en liefde kunt uitspreken; iets wat veelal bij leven te vaak als vanzelfsprekend wordt geacht.

Trudy wordt dit jaar 88 jaar en is erg vitaal en goed bij de tijd. Sinds mijn 18de levensjaar ken ik haar en ik heb sinds die tijd veel lief en leed met haar gedeeld. Zij was 47 jaar toen ik haar leerde kennen en had ook toen al een verfrissende en verrassende kijk op het leven. Kitty lijkt in vele opzichten op haar en ik vind dat absoluut geen nadeel. Samen met Wim, haar man, kon ik altijd hartelijk lachen om de denkbeelden van Trudy en om de wijze waarop zij humoristisch haar kijk op zaken verwoordt. Onder haar schijnbare naïviteit gaat een wijsheid schuil die een glimlach op je gezicht tovert en altijd iets herkenbaars bij je oproept.

Mijn schoonmoeder speelt een belangrijke rol in mijn leven. Ik kan best lachen om de grapjes die over het algemeen over schoonmoeders worden gemaakt, maar ik ervaar het zelf anders. Trudy is mijn tweede moeder en ik kan het uitstekend met haar vinden. Het is fijn dat zij, op wat kleine lichamelijke ongemakken na, nog helemaal "bij de tijd is" en dat zij geestelijk de zaken ook nog "op een rij" heeft. Op deze wijze is oud zijn geen straf. Het is jammer dat veel van haar leeftijdgenoten gaandeweg dood zijn gegaan. Maar Trudy heeft een modus gevonden om daar mee om te gaan. De blijmoedigheid en geweldige manier waarop zij in het leven staat, is een groot voorbeeld voor mij. Ik hoop op dezelfde manier oud te kunnen worden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…