Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn schoonmoeder

Geertruda Johanna Jacobus Meergenaamd van de Zande werd op 19 November 1927 geboren in de smalle haven in ‘s-Hertogenbosch. Haar moeder, Catharina Belzer, was 32 jaar en haar vader, Aloisius Martinus Jacobus Meergenaamd van de Zande, 31 jaar.
Het was een mooi huis met grote kamers en het keek uit over de haven en de fabriek van de Gruyter. Het zijn nu die dure gerestaureerde huizen. Ik was de derde in het gezin. Eerst kwam George, die was drie jaar ouder dan ik, 11 maanden later kwam Theo en na twee-en-een-half jaar kwam ik. 10 jaar later werd Wiet geboren. Mijn vader was destijds reiziger bij de Singer Maatschappij en verkocht café-orgels voor z’n hobby.

Ik heb de goede gewoonte om mensen uit mijn directe omgeving te interviewen en de opnamen die ik dan maak uit te werken tot een verslag als dierbare herinnering. Ik heb dat onder andere gedaan bij mijn moeder, Paulette van Gulick-Serroeyen en bij mijn schoonouders, Wim van Buul en Trudy van de Zande. Door hier de tijd voor te nemen, krijg je een mooi tijdsbeeld en leer je iemand beter kennen dan gewoon in de dagelijkse omgang. Er komen bij zo'n gesprek onderwerpen aan bod die je normaal niet met elkaar deelt, gewoon omdat het er niet van komt. Het zijn waardevolle gesprekken en tevens momenten waarbij je werkelijke interesse en liefde kunt uitspreken; iets wat veelal bij leven te vaak als vanzelfsprekend wordt geacht.

Trudy wordt dit jaar 88 jaar en is erg vitaal en goed bij de tijd. Sinds mijn 18de levensjaar ken ik haar en ik heb sinds die tijd veel lief en leed met haar gedeeld. Zij was 47 jaar toen ik haar leerde kennen en had ook toen al een verfrissende en verrassende kijk op het leven. Kitty lijkt in vele opzichten op haar en ik vind dat absoluut geen nadeel. Samen met Wim, haar man, kon ik altijd hartelijk lachen om de denkbeelden van Trudy en om de wijze waarop zij humoristisch haar kijk op zaken verwoordt. Onder haar schijnbare naïviteit gaat een wijsheid schuil die een glimlach op je gezicht tovert en altijd iets herkenbaars bij je oproept.

Mijn schoonmoeder speelt een belangrijke rol in mijn leven. Ik kan best lachen om de grapjes die over het algemeen over schoonmoeders worden gemaakt, maar ik ervaar het zelf anders. Trudy is mijn tweede moeder en ik kan het uitstekend met haar vinden. Het is fijn dat zij, op wat kleine lichamelijke ongemakken na, nog helemaal "bij de tijd is" en dat zij geestelijk de zaken ook nog "op een rij" heeft. Op deze wijze is oud zijn geen straf. Het is jammer dat veel van haar leeftijdgenoten gaandeweg dood zijn gegaan. Maar Trudy heeft een modus gevonden om daar mee om te gaan. De blijmoedigheid en geweldige manier waarop zij in het leven staat, is een groot voorbeeld voor mij. Ik hoop op dezelfde manier oud te kunnen worden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…