Doorgaan naar hoofdcontent

Voor zolang het duurt

Ik heb niks met Twitter. Uiteraard heb ik een Twitter account en heb ik me proberen te verdiepen in het plaatsen van Tweets; zonder buitengemeen succes, durf ik hier wel te zeggen. Op een of andere wijze kan het mij niet boeien. Ik heb het idee dat ik mijn tijd 'verdoe' en dat ik overal een mening over moet hebben of op ieder bericht zou moeten reageren. Ik zie de mogelijkheden als het gaat over het uitwisselen van berichten bij grote oorlogen of bij grote rampen, maar het medium is mij te vluchtig van karakter. Ik word er bovendien zenuwachtig van als ik met de hele wereld of een heel taalgebied in contact sta.

Facebook daarentegen spreekt me wel aan, hoewel ik me soms verbaas over het oppervlakkige karakter van dit medium. Het lijkt wel of iedereen op Facebook zijn best doet om een ideale schijnwereld te creëren. Een wereld waarin iedereen blij is, iets leuks meemaakt of succesverhalen wil delen. Op zich is daar niets mis mee. Ik heb liever dat we positief gefocust zijn dan dat we zwartgallig de wijde wereld in kijken, hoewel ik me realiseer dat er genoeg zaken zijn die zo'n zwarte kijk zouden rechtvaardigen. De waarheid achterhalen is goed, maar soms is het beter gewoon gelukkig te zijn, om maar eens een Russisch spreekwoord aan te halen. Deze geesteshouding gaat wat mij betreft zeker voor Facebook op.

Elke dag kijk ik wel even op Facebook en ik vind het leuk om activiteiten van vrienden en bekenden te 'spotten'. We zijn allen in meer of mindere mate sociale wezens en ik voel me er goed bij om te weten welke (leuke) dingen mensen in mijn netwerk beleven en delen. Soms reageer ik, maar registreren doe ik eigenlijk altijd. Updates van algemene aard plaats ik zelf op Facebook, de meer persoonlijke aangelegenheden deel ik via Whatsapp. Sms'en doe ik alleen met hen die bij sociale media zijn afgehaakt.Ik gebruik vooral wat goed werkt en ik onderzoek nieuwe ontwikkelingen regelmatig. Toch merk ik dat mijn onderzoeksdrang afneemt en dat er zelfs bij mij op dit punt sprake is van een zekere verzadiging.

Ik ben wel benieuwd naar de houdbaarheidsdatum van Facebook. Allerlei verwikkelingen betreffende privacy en gebruik van foto's en (contact)gegevens zullen op den duur Facebook gaan opbreken, vermoed ik. Ongetwijfeld zal er wel weer wat nieuws verschijnen binnen de sociale media. Ontwikkelingen gaan snel en het is maar de vraag of ik in de toekomst het tempo bij zal kunnen benen met het klimmen der jaren. Op dit moment kan ik mijn vrienden en bekenden vinden op Facebook en vind ik het leuk om hun activiteiten te volgen. Facebook voldoet daarmee, voor zolang het duurt, aan mijn verwachtingen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…