Doorgaan naar hoofdcontent

Voor zolang het duurt

Ik heb niks met Twitter. Uiteraard heb ik een Twitter account en heb ik me proberen te verdiepen in het plaatsen van Tweets; zonder buitengemeen succes, durf ik hier wel te zeggen. Op een of andere wijze kan het mij niet boeien. Ik heb het idee dat ik mijn tijd 'verdoe' en dat ik overal een mening over moet hebben of op ieder bericht zou moeten reageren. Ik zie de mogelijkheden als het gaat over het uitwisselen van berichten bij grote oorlogen of bij grote rampen, maar het medium is mij te vluchtig van karakter. Ik word er bovendien zenuwachtig van als ik met de hele wereld of een heel taalgebied in contact sta.

Facebook daarentegen spreekt me wel aan, hoewel ik me soms verbaas over het oppervlakkige karakter van dit medium. Het lijkt wel of iedereen op Facebook zijn best doet om een ideale schijnwereld te creëren. Een wereld waarin iedereen blij is, iets leuks meemaakt of succesverhalen wil delen. Op zich is daar niets mis mee. Ik heb liever dat we positief gefocust zijn dan dat we zwartgallig de wijde wereld in kijken, hoewel ik me realiseer dat er genoeg zaken zijn die zo'n zwarte kijk zouden rechtvaardigen. De waarheid achterhalen is goed, maar soms is het beter gewoon gelukkig te zijn, om maar eens een Russisch spreekwoord aan te halen. Deze geesteshouding gaat wat mij betreft zeker voor Facebook op.

Elke dag kijk ik wel even op Facebook en ik vind het leuk om activiteiten van vrienden en bekenden te 'spotten'. We zijn allen in meer of mindere mate sociale wezens en ik voel me er goed bij om te weten welke (leuke) dingen mensen in mijn netwerk beleven en delen. Soms reageer ik, maar registreren doe ik eigenlijk altijd. Updates van algemene aard plaats ik zelf op Facebook, de meer persoonlijke aangelegenheden deel ik via Whatsapp. Sms'en doe ik alleen met hen die bij sociale media zijn afgehaakt.Ik gebruik vooral wat goed werkt en ik onderzoek nieuwe ontwikkelingen regelmatig. Toch merk ik dat mijn onderzoeksdrang afneemt en dat er zelfs bij mij op dit punt sprake is van een zekere verzadiging.

Ik ben wel benieuwd naar de houdbaarheidsdatum van Facebook. Allerlei verwikkelingen betreffende privacy en gebruik van foto's en (contact)gegevens zullen op den duur Facebook gaan opbreken, vermoed ik. Ongetwijfeld zal er wel weer wat nieuws verschijnen binnen de sociale media. Ontwikkelingen gaan snel en het is maar de vraag of ik in de toekomst het tempo bij zal kunnen benen met het klimmen der jaren. Op dit moment kan ik mijn vrienden en bekenden vinden op Facebook en vind ik het leuk om hun activiteiten te volgen. Facebook voldoet daarmee, voor zolang het duurt, aan mijn verwachtingen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…