Doorgaan naar hoofdcontent

Voor zolang het duurt

Ik heb niks met Twitter. Uiteraard heb ik een Twitter account en heb ik me proberen te verdiepen in het plaatsen van Tweets; zonder buitengemeen succes, durf ik hier wel te zeggen. Op een of andere wijze kan het mij niet boeien. Ik heb het idee dat ik mijn tijd 'verdoe' en dat ik overal een mening over moet hebben of op ieder bericht zou moeten reageren. Ik zie de mogelijkheden als het gaat over het uitwisselen van berichten bij grote oorlogen of bij grote rampen, maar het medium is mij te vluchtig van karakter. Ik word er bovendien zenuwachtig van als ik met de hele wereld of een heel taalgebied in contact sta.

Facebook daarentegen spreekt me wel aan, hoewel ik me soms verbaas over het oppervlakkige karakter van dit medium. Het lijkt wel of iedereen op Facebook zijn best doet om een ideale schijnwereld te creëren. Een wereld waarin iedereen blij is, iets leuks meemaakt of succesverhalen wil delen. Op zich is daar niets mis mee. Ik heb liever dat we positief gefocust zijn dan dat we zwartgallig de wijde wereld in kijken, hoewel ik me realiseer dat er genoeg zaken zijn die zo'n zwarte kijk zouden rechtvaardigen. De waarheid achterhalen is goed, maar soms is het beter gewoon gelukkig te zijn, om maar eens een Russisch spreekwoord aan te halen. Deze geesteshouding gaat wat mij betreft zeker voor Facebook op.

Elke dag kijk ik wel even op Facebook en ik vind het leuk om activiteiten van vrienden en bekenden te 'spotten'. We zijn allen in meer of mindere mate sociale wezens en ik voel me er goed bij om te weten welke (leuke) dingen mensen in mijn netwerk beleven en delen. Soms reageer ik, maar registreren doe ik eigenlijk altijd. Updates van algemene aard plaats ik zelf op Facebook, de meer persoonlijke aangelegenheden deel ik via Whatsapp. Sms'en doe ik alleen met hen die bij sociale media zijn afgehaakt.Ik gebruik vooral wat goed werkt en ik onderzoek nieuwe ontwikkelingen regelmatig. Toch merk ik dat mijn onderzoeksdrang afneemt en dat er zelfs bij mij op dit punt sprake is van een zekere verzadiging.

Ik ben wel benieuwd naar de houdbaarheidsdatum van Facebook. Allerlei verwikkelingen betreffende privacy en gebruik van foto's en (contact)gegevens zullen op den duur Facebook gaan opbreken, vermoed ik. Ongetwijfeld zal er wel weer wat nieuws verschijnen binnen de sociale media. Ontwikkelingen gaan snel en het is maar de vraag of ik in de toekomst het tempo bij zal kunnen benen met het klimmen der jaren. Op dit moment kan ik mijn vrienden en bekenden vinden op Facebook en vind ik het leuk om hun activiteiten te volgen. Facebook voldoet daarmee, voor zolang het duurt, aan mijn verwachtingen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…