Doorgaan naar hoofdcontent

Serendipiteit in de praktijk

Dit weekend ben ik naar Zuid-Polen gereden, naar Krynica Zdój om precies te zijn. In deze mooie omgeving had ik een studieweekend met Chór Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie en Agricola. Omdat het vliegtuig op voor mij ongunstige tijden vloog, had ik besloten om met de auto te gaan. Een lange rit van zo’n 1400 kilometer stond me dus voor de vrijdag te wachten. Omdat ik op tijd aan moest komen om er te repeteren, vertrok ik om 05.00 uur in de morgen. Ik had me voorgenomen om telkens om de 2 uur rijden ongeveer 10 minuten rust te houden en dat is me goed bevallen.

De reis verliep voorspoedig en volgens de prognoses van het navigatiesysteem zag het er naar uit dat ik er om 18.30 uur op de plaats van bestemming aanwezig zou zijn. Helaas had dit systeem geen rekening gehouden met de tolpoorten in de buurt van Katowice. Volstrekte chaos! Er stonden kilometers lange files en het asociale rijgedrag van sommige Polen in zogeheten “grote bakken”, maakte zelfs het stilstaan in een file tot een avontuur. Er was "haantjesgedrag" waar te nemen waarmee deze groot-auto-bezitters zich waarschijnlijk niet alleen in de file onderscheiden van ons, gewone mensen. Zelfs als je 140 km/uur rijdt, moet je op je hoede zijn voor automobilisten die met doodsverachting de snelweg als racebaan beschouwen.

Ik had voor de gelegenheid enkele USB-sticks meegenomen met MP3-bestanden van luister-Cd’s die ik thuis nog onbeluisterd had liggen:  Geschiedenis van Nederland, door Gerben Hellinga en Het Godfried Bomans Luisterboek. Ik ben dan ook op de heen- en terugreis door dit 15 uur durende luistergenot heel wat wijzer geworden. Daarnaast had ik mijn gebruikelijke muziekvoorraad weer bij me. Gedurende de totale reistijd van 28 uur heb ik me dan ook geen moment verveeld.

Op die vrijdagavond kwam ik op klokslag 20.00 uur eindelijk op de plaats van bestemming aan. We waren ondergebracht in een goed verzorgd verblijf waar normaal gesproken vele kuuroordgasten hun onderkomen hebben. Na de lange reis was ik blij dat ik me even kon verfrissen en een warme douche kon nemen. Natuurlijk niet dan nadat ik eerst nog even gezamenlijk gedineerd had met de koorleden, die gelijktijdig met mij waren aangekomen. De "eenvoudige doch voedzame maaltijd" bekwam me goed en ik werd door een Poolse conciërge naar mijn riante toegewezen kamer geleid. Jan van Corven had het allemaal goed voor me geregeld. Rond 21.00 uur begon de repetitie met beide koren. Deze repetitie verliep vlotjes en duurde tot 23.00 uur. Daarna overviel mij de slaap en trok ik me terug in mijn kamer. De Polen, die uiteraard nog fris en fruitig waren, gingen tot in de laatste uurtjes feestvieren in de kelder van het hoofdgebouw. Zingen en feestvieren, daar zijn die Polen uitzonderlijk goed in.

Ook de volgende dag verliep volgens een zeer strak schema. Na de repetitie van 09.00 tot 13.00 uur hadden we tot 15.30 uur “vrij” en heb ik kennis gemaakt met het centrum van Krynica Zdój. Ik was er nog nooit geweest en ik was aangenaam verrast door het mooie centrum. De lunch nuttigden we in een chique restaurant Dwóch Świętych (Twee Heiligen), genoemd naar de twee gigantische heiligenbeelden die bij de ingang van de eetzaal opgesteld waren. De vrouwelijke obers stonden in het restaurant met beide armen op de rug netjes in het gelid, gekleed in zwarte rok en witte blouse. Je waant je op zo’n moment minstens 50 jaar terug in de tijd. Daarna mocht ik weer van 16.00 tot 23.00 uur repeteren met onderbreking voor het diner. Vervolgens vond er (weer) een feest plaats in de kelder van het grote gastenverblijf. Het was een prachtig feest, compleet met zang, (veel) drank en in harmonieuze saamhorigheid en verbroedering. Voldaan ging ik in de vroege uurtjes naar bed om de volgende dag weer naar huis te rijden. Om middernacht kwam ik thuis aan.

Ik merk dat ik energie krijg uit dergelijke projecten en trips. De omgang met andere culturen werkt verrijkend en inspirerend. Je komt meer te weten over gebruiken en gewoonten, normen en waarden. Het is opvallend dat muziek daarin zo’n verbindende rol kan spelen. Ondanks het feit dat de taal een barrière vormt, blijken we door de muziek diepgaande ervaringen met elkaar te kunnen delen. Bij het musiceren begrijpen we elkaar op een directe manier, waarbij we zelfs de kern van ons bestaan kunnen raken. Mensen hebben elkaar nodig om tot dit intense inzicht te komen. De reis naar Polen heeft me daar weer van doordrongen. Mijn ervaringen vielen daar in Polen samen met mijn verlangen; aan de belangrijkste voorwaarde voor geluk was dus voldaan. Zonder geluk te zoeken, vond ik het; een mooi staaltje van serendipiteit.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…